รอยแค้นข้ามภพ นิยาย & เรื่องราว

ฉันหลับตาลงและเริ่มวางแผน ผู้หญิงตระกูลมาร์โคนีไม่ร้องไห้ เราไม่ตีโพยตีพาย และที่สำคัญที่สุดคือเราไม่รู้จักคำว่าให้อภัย เราจะเอาคืน และเราจะทำให้คนทรยศต้องชดใช้ด้วยราคาที่พวกมันไม่มีปัญญาจ่าย

น มือบางร่ายคาถาเวทย์ป้องกันสลับกับคาถาเวทย์โจมตี ร่างกายเริ่มบาดเจ็บภายในเพราะการฝืนใช้พลังปราณมากเกินไปจนนางกระอักเลือดออกมา เยว่เอ๋อร์ร่ายคาถาโจมตีครั้งสุดท้าย คนชุดดำรอบตัวทั้งสี่คนสิ้นใจตายทันทีพร้อมกับที่ร่างบอบบางทรุดลงบนพื้น เวลานี้แม้นางอยากสู้แต่ก็ไม่อาจลุกข ึ้นได้อีกแล้ว

ฉีหยางซิ่วกัดฟันก้าวขึ้นหลังม้าอีกครั้งด้วยร่างกายอ่อนล้า “แต่ข้ายังแคลงใจ ในเมื่อเราต่างมีความแค้นต่อกัน ข้าจะวางใจเจ้าได้อย่างไร ว่าไม่ลวงข้าไปตัดหัวทิ้ง”

บทที่ 3: เงื่อนแค้นใต้แสงฟ้าแลบ ดาราสาวเริ่มร่ายรำไปตามทำนองเพลงโหยหวน น้ำตาผสมปนเปไปกับสายฝนที่สาดซัด ทุกท่วงท่าที่ขยับเจ็บปวดระบมเจียนตาย แต่เธอก็ไม่หยุดรำ วิญญาณของพิกุลจ้องมองภาพตรงหน้านิ่ง พลังความแค้นรอบตัวระเบิดออกจนน้ำในแม่น้ำแตกกระเซ็น! “กูไม่รับ! คำข อขมาจากปากนางแพศยาอย่างมึงมันไร้ค่า!” เสียงกรีดร้องของพิกุลดังสนั่นสะเทือนปฐพี สายลมพายุหมุนเกลียวพุ่งเข้ากระแทกศาลาริมน้ำจนเสาไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด ร่างระหงของพราวฟ้าถูกแรงดันมหาศาลกระชากจนลอยลิ่วไปปะทะกับเสาเรือนอย่างแรง

บทที่ 43 หน้าที่ของคนเป็น ความเจ็บปวดแทงทะลุทรวงอกออกไปด้านหลัง ร่างถูกกระชากไปตามการชักท่อนแขนกลับ เลือดสีแดงสดดั่งกลีบกุหลาบในวันวานไหลทะลัก ชาร์ลีนทรุดลงไปนั่งคุกเข่า มองดูสีแดงที่สดยิ่งกว่าวันอุบัติการณ์หมอกโลหิต สดยิ่งกว่าชีวิตที่เธอพรากไป สดยิ่งกว่าความแค้นในใจเธอ หญิงสาวคลี่ยิ้ม อย่างน้อยชีวิตของเธอก็ไม่ได้มีเพียงความดำมืด “แก้แค้น…โลกใบนี้…” ฆาตกรอันดับที่หก แดนซ์ทูเดธ สิ้นชีพ

ความโกรธแค้นอันดิบเถื่อนและมืดบอดปะทุขึ้นในตัวผม ผมคว้าแก้วไวน์คริสตัลที่อยู่ตรงหน้าและปาอัดกำแพงอย่างแรง มันแตกกระจายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยนับพันชิ้น ไวน์แดงสาดกระเซ็นราวกับหยดเลือดบนวอลเปเปอร์ปิดทองคำเปลว มาทิลด้าสะดุ้งสุดตัวและร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ผมโน้มตัวข ้ามโต๊ะ ใบหน้าของผมห่างจากใบหน้าของมาทิลด้าเพียงไม่กี่นิ้ว ดวงตาของผมลุกโชนด้วยความโกรธแค้นที่พร้อมจะฆ่าคนและบ้าคลั่ง

ความสับสน ความตกใจ และความเจ็บปวดท่วมท้นหัวใจของนางจนแทบหายใจไม่ออก นางมองหน้าชัญษรราวกับจะขอคำตอบที่ชัดเจน แต่ในขณะเดียวกันก็กลัวว่าคำตอบนั้นอาจจะทำให้โลกทั้งใบของนางพังทลายลง ชัญษรจึงต้องรีบกอดนางให้แน่นยิ่งกว่าเดิม รีบเร่งอธิบายด้วยความตื่นตระหนกที่เห็ นนางเป็นเช่นนั้น "ไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิดแสงจันทร์! ฟังพี่นะ... พี่ไม่เคยรักนางฉายวรรณเลย พิธีนั้นเป็นเพียงพันธสัญญาที่ผูกมัดกันมาตั้งแต่ยังเด็ก โดยที่พี่ไม่เคยเต็มใจยอมรับเลย พี่หนีออกมาจากงานเพื่อที่จะกลับไปหาเจ้าและลูก... พี่สาบาน!"

“หากข้ามีโอกาสหวนคืนอีกครั้ง ข้าจะไม่มีวันให้อภัยท่าน!!” เขาลั่วซาง นอกเมืองหยางโจว “เฮือก….แคก แคก….ที่นี่….คือที่ใด”

เฟิงซูเหยาเกริ่นเสียงเศร้าเล็กน้อย แม้อยากจะเก็บเรื่องปาฎิหาริย์นี้ไว้กับตนคนเดียวแต่ดูเหมือนจะไม่ได้ นางต้องการตัวช่วยในการแก้แค้นในครั้งนี้ และคนที่จะเป็นบันไดสู่การแก้แค้นที่ดีที่สุดของนางคือบุรุษผู้องอาจตรงหน้า ผู้ที่มีศัตรูคนเดียวกันกับนาง "หมายถึงเจ้า?"

EPISODE 07 : เมียในนาม “Scar is the proof of a healed wound.” -Slumdog Millionaire- (แผลเป็น คือ สิ่งที่เตือนให้เรารู้ว่าบาดแผลของเราถูกเยียวยาแล้ว)