ระบบร้านสัตว์อสูรของหลี่ซินหลัน Novels & Stories

เซี่ยจือหมินไม่เคยพลาดท่าให้แก่สัตว์อสูรตัวใดมาก่อน ก็มารอดูกันว่าโชคจะเข้าข้างใคร ‘เขา’ หรือ ‘นาง’ เซี่ยจือหมินเดินเข้าไปในห้องขุมขังสัตว์อสูรด้วยใบหน้าเรียบเฉย รอบกายปลดปล่อยกล่ินอายอันตรายออกมาเต็มที่ ทำเอาสัตว์อสูรที่กำลังคลั่งชะงักไปครู่หนึ่ง

ทั้งสองตัว ก็พบว่าสภาพของสิงโตมกรเพลิงอันเป็นสัตว์อสูรในพันธะของกวงเหยาหานนั้นสภาพแทบจะไม่มีความแตกต่างจากนายของมันเสียเท่าไหร่นัก ในส่วนของวิฬาร์อัสนีสีชาดที่เป็นสัตว์อสูรรับใช้ของเขามีเพียงเเต่ร่องรอยบาดเจ็บเล็กน้อย พอให้ตัวของลู่ซีนั้นได้อุ่นใจว่าสัตว์อสูรใ นพันธะของตนไม่ได้เป็นอะไร

ลี่หลินเดินออกมาจากร้านค้าอย่างเร่งรีบ นางฝากอ้ายฉิงดูแลบ้านกับปลาแห้งที่ตากไว้ด้วยความเป็นห่วง “นอกจากร้านขายของแห้งกับร้านค้าสัตว์ เจ้าต้องการแวะร้านอื่นเพิ่มเติมหรือไม่”

ชะงักทันที บรรยากาศรอบๆ ห้องนี้ดูเงียบสงัด แต่มีบางสิ่งที่ทำให้นางรู้สึกถึงการคุ้มกันที่เข้มงวด ใกล้ๆ กับประตูห้องนั้น มีสัตว์อสูรขนาดใหญ่ยืนเฝ้าอยู่ มันเป็นอสูรร่างใหญ่ที่มีขนหนาทึบเป็นสีดำสนิท เหมือนกับแมวขนาดยักษ์ที่มีลักษณะคล้ายเสือแต่มีขนาดใหญ่กว่ามาก สั ตว์ตัวนี้เรียกว่า "หลินหาน" ซึ่งมีพลังปราณสูงมากและสามารถรับรู้การเคลื่อนไหวทุกประเภทภายในระยะที่มันเฝ้าดูอยู่

ทันใดนั้น มีร่างหนึ่งมาขวางทางอยู่ตรงหน้านาง เมื่อหลินซวงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น ก็พบว่าเป็นเจียงหว่านยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง “สัตว์พวกนี้เจ้าเป็นคนเลี้ยงหรือ?”เจียงหว่านกวาดสายตามองลานบ้านที่น่าสนใจ เห็นในลานนี้มีทั้งกระต่าย ทั้งม้า แถมยังเลี้ยงเสืออีกหนึ่งตัว จึงเผลอยิ้มออกม าอย่างทนไว้ไม่ไหว คนชนบทสมกับเป็นคนชนบทจริงๆ ลานบ้านดีๆ กลับทำเละเทะไปหมด

"ลี่หลินเจ้าสบายดีใช่ไหม ทุกคนเป็นอย่างไรกันบ้าง ทุกคนปลอดภัยดีหรือไม่พี่ซิงอีอยู่กับพวกเจ้าหรือไม่" จินเป่าถามขึ้นด้วยความร้อนใจเมื่อนางเห็นผู้เป็นสัตว์อสูรในพันธะสัญญานั้นนั่งลงอยู่ตรงหน้า มือทั้งสองของนางเลื่อนลงไปจับไหล่ลี่หลินแล้วดึงขึ้นมากอด สัตว์อสูรในพันธะสั� �ญาที่อยู่ตรงหน้านางนี้ เป็นสัตว์อสูรตนแรกและผูกพันกับนางมาก พอๆกับพี่สาวของนางเลยทีเดียว จึงทำให้นางวางใจเมื่ออยู่ใกล้ๆกับสัตว์อสูรตนนี้

ลูกแมวเป็นสัตว์เลี้ยงของหลีซูเหยียน ปกติหล่อนรักและเอ็นดูมันมาก มีคนจำนวนไม่น้อยเลย รวมทั้งพนักงานที่ร้านสัตว์เลี้ยงเป็นพยานให้ได้ เฉียวสือเนี่ยนขมวดคิ้วแน่น ภายนอกหลีซูเหยียนดูไม่มีปัญหากับเสี่ยวซื่อ

พลังปราณสีขาวของเสิ่นหยวนพุ่งเข้าใส่สัตว์อสูรหมายจะสังหารและปกป้องหลันเฟิงเอาไว้ได้ทันเวลา ร่างของสัตว์อสูรร้ายสองตัวนอนแน่นิ่งลงกับพื้น ดวงตาที่พร่ามัวค่อยๆ ปิดลงไปอย่างช้าๆ พร้อมกับลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่เหลืออยู่

ร้านแรกที่ซุยหลันซีไปเยือนก็คือร้านของเซียวจิ้งหง เจ้าของร้านที่ขอซื้อชุดที่เธอสวมตอนที่มาที่นี่เป็นครั้งแรก “อ้าว สาวน้อยเป็นเธอเองเหรอ วันนี้มีชุดมาขายให้ฉันอีกไหม?” เซียวจิ้งหงเอ่ยทักเมื่อเห็นซุยหลันซีกับเล่อเล่อเดินจูงมือกันเข้ามาที่ร้าน

หลี่หยางถาม เซียวหลันมองกลับไปที่ศาลเจ้าที่เต็มไปด้วยซากสัตว์พิษ รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก