รักนี้ อย่าหวนคืน Novels & Stories

ถ้าเป็นไปได้ก็อยากหยุดเวลาเอาไว้แค่นี้ มันทรมานมากนะเวลาเห็นคนที่ตัวเองรักแสดงออกว่ารังเกียจและไม่อยากเข้าใกล้ เจ็บเจียนจะตายเลยล่ะ หากคืนนี้ขอพรได้หนึ่งข้อ ผมอยากจะขอย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีต ถ้าทำได้ ผมจะขอรักและซื่อสัตย์กับแป้งแค่คนเดียว จะไม่มีวันทำเรื่องเลวระยำให้ เธอต้องเสียใจและไปจากชีวิตผมเลย

คำพูดของเยว่ไป๋ฮวาเรียกความสนใจจากเซี่ยเหยียนไห่ได้เป็นอย่างดี เขาจึงได้หันหน้ามามองนางอย่างพินิจอีกครั้ง “ว่ามาเถิด” “ท่านไม่ได้พึงใจในตัวข้า ข้าก็ไม่ได้ชอบพอในตัวของท่าน และข้าก็ไม่ได้อยากเป็นสตรีในดวงใจของท่าน หากท่านมีคนรักอยู่แล้ว เราสามารถเจรจากันได้”

Pachara : วันไหนไอยาว่าง พี่ขอเลี้ยงข้าวได้มั้ยครับ พี่อยาก เจอไอยา Iyaaaa : …. P.Pachara : งั้นพี่ไม่รบกวนแล้ว นอนหลับฝันดีนะครับ ไอยาเลือกที่จะไม่ตอบข้อความเขา เธอไม่รู้ว่าจะต้องคุยอะไร และไม่รู้ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับเขาในสถานะไหน ก่อนกลับมาเธอคิดว่าถ้าได้เจอเขาอีกครั้งก็จะทำเหมือนคนไม่เคยรู ้จักกัน แต่พอได้กลับมาเจอเขาเข้าจริงๆ เธอเองก็ทำตัวไม่ถูก เธอยอมรับว่ายังลืมเขาไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็น เพราะเขาเป็นรักแรกของเธอ เป็นคนแรกของเธอในเกือบทุกอย่าง เธอเคยวาดฝันจะให้เขาเป็นคนแรกและคนเดียวของเธอแต่แล้วเขากลับทำเรื่องที่เธอไม่สามารถให้อภัยได้

หลี่ถงปียวเองก็ไม่อยากจะทนมองหน้าอดีตบุตรเขยคนชั่วนานไปกว่านี้เช่นกัน "ถูกต้องท่านพ่อกล่าวได้ไม่ผิดเจ้าค่ะ ในเมื่อมีอาหารมากมายให้เลือกกิน เหตุใดข้าต้องหวนกลับไปกินหญ้ากินฟางด้วยเล่า ติ้งอันโหวลงนามเถิดรั้งต่อไปใจของข้ามันก็ไม่อาจกลับไปรักท่านได้ดังเดิมอีกแล้ว"

"ก็เพราะก่อนจะมาที่นี่ข้าได้ขนของหมั้นไปคืนพร้อมถอนหมั้นนะสิ ข้าไม่ต้องการที่จะวิ่งตามอีกต่อไป หากท่านอ๋องไม่เห็นว่าความรักของข้ามีค่า ข้าขอกลับมารักตนเองจะดีกว่า " "แต่ข้าว่าตอนนี้ท่านอ๋องเหมือนจะรู้ใจตนเองแล้วล่ะ ถึงได้ตามเจ้ามาที่นี่ "

************* “ข้าไม่น่าหลวมตัวตอบรับคำรักของท่านเลย” หยางหลินเลิกคิ้ว “ทำไม คิดจะกลับคำหรือ? หึ! ฝันไปเถอะ” จบคำก็บีบแก้มนุ่มอีกข้างอย่างต้องการให้เกิดริ้วแดงเท่าเทียม

เริ่มเขียนเมื่อ 2561 "I can not love anyone." ฉันรักใครไม่ได้หรอก "If you not okay, I'll stop." "We will not meet again. So Let me have a moment to remember you forever" "Please do not stop it" ได้โปรด..อย่าหยุดมันเลยคะ --------------------

น่าขำจริง ๆ ฉันดึงมือกลับมา ยกยิ้มเย็นชาจาง ๆ : "ฉันเคยบอกไปนานแล้ว นับตั้งแต่วินาทีที่พวกคุณทอดทิ้งฉัน เราก็ไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกันอีกต่อไป"

เขาดีมากจนฉันไม่อยากกลับไปนึกถึงเรื่องพวกนั้นอีกแล้ว ฉันรู้ที่มาที่ไปของคำว่ารักที่เขาให้มาแล้ว ต่อไปฉันคงไม่หันหลังกลับไม่มองมันอีก ปล่อยให้เรื่องนั้นมันกลายเป็นอดีตที่ไม่เก็บมาจดจำเพื่อสร้างรอยแผลใหม่ให้เราทั้งคู่ “ไว้ใจได้ ว่าจะไม่ทำให้เธอเจ็บอีกแล้ว เพราะพี่รักน้องค รับ”

เซเรน่าส่ายหน้า ฉันไม่เคยรักนายด้วยซ้ำ... “ไม่ ฉันรู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่ เธอแค่กำลังโกรธฉัน กลับไปกับฉันเถอะ เธอไม่คิดถึงสวนดอกไม้ของเธอเหรอ มันเหี่ยวเฉาเพราะรู้ว่าเธอจากไป”