Novel & Cerita รักนี้ อย่าหวนคืน

ยังไม่ทันที่ม่านเหม่ยจะได้ตอบอะไรกลับไปเขาได้แทรกขึ้นเสียก่อน “เอ่อ แม่นางเจ้าอย่าได้ถือสาท่านรองแม่ทัพเลย แต่ไหนแต่ไรมาเขาก็เป็นคนเช่นนี้” เยว่อินบอกหญิงสาวตรงหน้า “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ข้าไม่นำมาใส่ใจหรอกเจ้าค่ะ”

ยามนี้ขอเพียงเขากลับมาหานางและลูกก็พอแล้ว น้ำเสียงหวานพึมพำพูดแผ่วเบา “ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน ซ่งเจิ้งอี้…กลับมาครานี้แล้วอย่าได้จากไปที่ใดอีกได้หรือไม่” ซ่งเจิ้งอี้ได้ยินแล้ว หัวใจแกร่งกระตุกวูบทันที “หากเป็นไปได้ ข้าก็อยากอยู่กับเจ้าอยู่กับลูกไม่ยากจะจากไปที่ใดอีก ข้ารับ ปากว่าหลังจากเรื่องนี้จบลงแล้ว ข้าและเจ้าจะไม่มีวันแยกจากกันและห่างไปไหนอีก” น้ำเสียงทุ้มเต็มไปด้วยความจริงจังแน่วแน่ราวกับเป็นคำมั่นสัญญา

'หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอเป็นฝ่ายปล่อยมือ ข้าไม่ขอรักบุรุษไร้ใจผู้นี้อีก ขอให้ข้ามีความสุข สมหวัง และมีชีวิตที่เป็นของข้าเอง มิใช่เพื่อใครคนอื่นอีก'

“แต่...” “ไม่มีแต่จ้ะ ฟังนะ อย่าไปยึดมั่นกับผู้ชายคนเดียว และหากรัก อย่ารักจนมากล้น เผื่อใจไว้บ้าง” นันทาจึงมองนวนุชด้วยแววตาปวดร้าว

“เรากลับมาคืนดีกันได้มั้ย..” ———————————————- ให้อภัยสักครั้งนึง เธอคงไม่ใจร้ายยยย☺️

ปวริศาคิดในใจไว้แล้วถ้าคำตอบที่ได้เป็นไปอย่างที่เธอคาดคิด การที่เธอหันหลังกลับไปคราวนี้เธอจะไม่ยอมย้อนกลับมาอีกเด็ดขาด เพราะถ้าจะเป็นคนรักกันแต่ไม่เชื่อใจซึ่งกันและกัน มันก็ไม่มีประโยชน์ที่จะรักกัน รักทั้งที่ระแวงยังไงความรักครั้งนี้ก็ไปไม่รอด “ได้ถ้าเจย์เดนต้องการแบบนั้น ก็ได้ค่ะ พี่จะรับผิดชอบทุกอย่างด้วยการออกไปเอง ขอบคุณที่กลับมาเจอกันอีกครั้ง พี่ถือว่าครั้งนี้เราหายกันแล้วนะเราไม่มีอะไรติดค้างกันแล้ว ลาก่อน”

โบราได้ยินแบบนั้นก็เงียบไป เธอไม่อยากเสียใจ ไม่อยากผิดหวังอีกต่อไปแล้ว ความรักเป็นสิ่งสวยงามก็จริง แต่มันก็เป็นอะไรที่เจ็บเจียนตายได้เหมือนกัน “พี่ก็ไม่ได้เชียร์ให้กลับมาคืนดีกันหรอกนะ แต่ถ้าจะมานั่งห่วงกันขนาดนี้ก็ไปตกลงกันเอาเถอะว่าจะไปยังไงต่อ”

“อย่าฝัน” คนอย่างเธอยอมให้เขามาบงการเหรอ อุตส่าห์หวังดียังไม่กลับใจคิดใหม่อีก “นายสิ อย่าฝัน เตือนครั้งสุดท้าย ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็พาฉันกลับไปส่งเดี๋ยวนี้”

เธอฝืนตอบ ก่อนรีบผละไปโดยไม่เหลียวหลัง แต่หูก็ยังได้ยินเสียงเพลงสะเทือนใจดังแว่วตามหลังมา. ‘ได้โปรดเดินไปจากฉัน จงทิ้งฝันที่มี ไม่รักดี คนคนนี้โปรดอย่ามองกลับหลัง อย่าฝังฉันไว้ในหัวใจ และคงไม่นานเท่าไหร่เธอจะเจอคนที่ดี...’

ยังไม่เคยหายไปไหน เขายังรักณะเหมือนเดิม แต่ตอนนี้เขาเข้าใจแล้วว่า การรักใครสักคน ไม่จำเป็นต้องให้อีกฝ่ายรักกลับ เราไม่อาจฝืนให้เขารักเรากลับได้ ถ้าเขามีความสุขกับคนอื่น เราก็ควรยินดี ปล่อยให้เขาไปเจอสิ่งที่ดีสำหรับเขาดีกว่า นั่นถึงจะพูดได้เต็มปากว่ารัก เพราะความรักที่แท้จร ิง คือการหวังดี โดยไม่จำเป็นต้องอยากครอบครองเสมอไป