Novel & Cerita รักนี้ อย่าหวนคืน

เสียงชัตเตอร์ดังระงมแฟลชวูบวาบราวกับห้องจะลุกเป็นไฟ แต่ศรัญไม่ละสายตาไปจากเธอแม้แต่วินาทีเดียว “เธอคือผู้หญิงที่ผมเคารพรัก และไม่ต้องการให้ใครมาทำร้ายอีก และผมจะไม่ปฏิเสธความรักครั้งนี้เพียงเพราะกลัวคำพูดของคนอื่นอีกต่อไป ผมไม่ขอให้ทุกคนเชียร์ แต่ผมขอให้ทุกคน ให้เกียรติความรักของเรา” เขาหันกลับมาสู่กล้องและไมค์ตรงหน้า

“ผมไม่กลับ! และจะไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ ภรรยาของผมอยู่ไหน ผมก็จะอยู่ที่นั่น ที่ผ่านมาผมยอมรับว่าผมทำผิด จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้ ตอนนั้นผมแค่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่ว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมรักอัยย์ รักอัยย์คนเดียว ชีวิตของผมขาดอัยย์ไม่ได้จริง ๆ ครับ” คเชนทร์สารภาพออกมาและยืนกร านหนักแน่นว่ายังไงก็ไม่กลับ ทำให้ครอบครัวของอัยย์มองหน้ากัน ก่อนที่จะปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาเพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มที่เชนในสภาพหึงหวงจนหน้ามืดตามัวไม่ทันได้เห็น

“ธัญญ่าไม่อยากกลับไปเป็นคนของไอ้โจวอีกแล้วค่ะ คีย์ช่วยธัญญ่าได้ไหมคะ” “หึ คุณชอบมันมากถึงกับขนาดที่ทิ้งผมไปอยู่กับมันขนาดนั้น แล้วตอนนี้ทำไมถึงไม่อยากจะกลับไปอยู่กับมันล่ะ” น้ำเสียงเหน็บแนมถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหนา ประกอบกับสายตาเรียบนิ่งที่ดูไร้ความรู้สึก ใน หัวใจของเขาตอนนี้คงไม่มีผู้หญิงอย่างเธอหลงเหลืออยู่ในนั้นแล้วจริงๆ

วรัสยาพยักรับอย่างว่าง่าย แต่กว่าจะมาถึงความว่าง่ายตรงนี้ก็ผ่านการขบคิดมาดีแล้ว เธอเหนื่อยกับความรัก ยิ่งความรักเป็นต้นเหตุพรากเพื่อนที่รักที่สุดในชีวิตไปด้วยก็ยิ่งขยาด เธอกลัวว่าถ้ามีมันอีกมันอาจจะพรากอะไรสักอย่างไปเหมือนครั้งที่เพิ่งผ่านมา แต่ก็อยากลองทุกวิธีที่จะได้เพื่อ นคนเดิมกลับมา “แต่แฟนหายาก” “ไหนบอกเอาตีนเขี่ย ๆ ก็เจอ” ย้อนกลับไปจนคนฟังได้แต่ยิ้มแหย “แต่หาได้ เชื่อมือกู” “แต่มึงยังหาของตัวเองไม่ได้เลย”

"หึ...ทำมาเป็นพูดดี" "พี่รู้… ว่าเอยยังไม่สามารถกลับมารักพี่แบบเดิมได้” เขาพูดด้วยเสียงอ่อนโยน "แต่พี่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกนะ ตราบใดที่พี่ยังมีโอกาสอยู่ข้างๆ เอย พี่จะทำให้ดีที่สุด เพื่อให้ครอบครัวของเรากลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง"

หนิงอวี่กล่าวในสิ่งที่เขาไม่อยากจะฟัง “เหตุใดไม่กลับไป? ตอนนี้ข้าก็สามารถปกป้องเจ้าได้แล้ว เจ้าไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีก” แววตาของหลี่หยางเต็มไปด้วยความดื้อรั้น

แต่วันนี้เธอรู้แล้วว่า บางครั้งคนเราก็ได้โอกาสกลับมาเก็บสิ่งที่เคยหล่นหายไป ไม่ใช่เพราะอดีตไม่เจ็บแต่เพราะปัจจุบันมีคนยอมจับมือกันแน่นพอ ณรัฐมองเธอ ก่อนจะพูดเบา ๆ “พี่รักหนิงนะครับ” นีนนารายิ้ม “หนิงก็รักพี่ค่ะ” นาเนียร์หันมามองทันที “แล้วรักหนูไหมคะ”

ถ้าเป็นอย่างนี้ก็ขอบายดีกว่าเพราะถ้าขืนยังตามจีบต่อไปมันยิ่งทำให้เธอเสียเวลามากขึ้นไปอีก… เธอไม่อยากถูกมองว่าทำเป็นผู้หญิงไม่มียางอายคอยวิ่งตามแต่ผู้ชายไปวันๆ และเธอเองก็ไม่อยากจะทำตัวเองให้น่าสมเพชแบบนี้ดังนั้นเธอจึงขอกลับไปตั้งหลักใหม่ก็แล้วกันนะใจเอ้ย.. ยั งไม่ทันได้เริ่มรักเลยก็ต้องมาเสียใจเพราะเขาไม่สนใจเธอซะแล้ว… ~~~

หลี่อวี้เหิงไม่ตอบ แต่ความคิดของเขากลับเริ่มสั่นคลอน เขารู้ว่าความรักครั้งนี้ได้ทิ้งร่องรอยในหัวใจ แต่เขายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับมันในตอนนี้ “ข้าจะคิดให้ดี” หลี่อวี้เหิงตอบอย่างระมัดระวัง “ไม่ต้องรีบร้อน” เซียวอี้หรานบอก “ขอให้เจ้าฟังเสียงหัวใจของตนเองและทำในสิ่งที่ทำให้ เจ้ามีความสุขก็พอ”

อยากได้บ้าง โจวเจินว่าอีก “อย่าลืมว่าเรามีเป้าหมายอย่างไร ต้องหาสามีใหม่ดีๆให้ชีวิตมีสีสันกระชุ่มกระชวยหัวใจ มัวแต่แต่งตัวปกปิดความเป็นหญิง จะมีผู้ชายเข้าหาได้ไง”