รักนี้ อย่าหวนคืน Novels & Stories

“ผมไม่กลับ! และจะไม่ไปไหนทั้งนั้นครับ ภรรยาของผมอยู่ไหน ผมก็จะอยู่ที่นั่น ที่ผ่านมาผมยอมรับว่าผมทำผิด จะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ได้ ตอนนั้นผมแค่ไม่รู้ใจตัวเอง แต่ว่าตอนนี้ผมรู้แล้วว่าผมรักอัยย์ รักอัยย์คนเดียว ชีวิตของผมขาดอัยย์ไม่ได้จริง ๆ ครับ” คเชนทร์สารภาพออกมาและยืนกร านหนักแน่นว่ายังไงก็ไม่กลับ ทำให้ครอบครัวของอัยย์มองหน้ากัน ก่อนที่จะปรากฏรอยยิ้มจาง ๆ ออกมาเพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มที่เชนในสภาพหึงหวงจนหน้ามืดตามัวไม่ทันได้เห็น

"แค่สายลมพัดกลับมา ความรักที่เคยมี รอเธออยู่ที่นี่ ให้เรากลับมาเหมือนเดิม เหมือนวันนั้นที่เราเคยรักกัน ให้รักกลับคืน เหมือนเดิม ให้สายลมพัดพา ความรักกลับมาให้เราได้รักกัน เหมือนเมื่อวันก่อนสายลมจะพาใจเรากลับคืนมา"

“ธัญญ่าไม่อยากกลับไปเป็นคนของไอ้โจวอีกแล้วค่ะ คีย์ช่วยธัญญ่าได้ไหมคะ” “หึ คุณชอบมันมากถึงกับขนาดที่ทิ้งผมไปอยู่กับมันขนาดนั้น แล้วตอนนี้ทำไมถึงไม่อยากจะกลับไปอยู่กับมันล่ะ” น้ำเสียงเหน็บแนมถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากหนา ประกอบกับสายตาเรียบนิ่งที่ดูไร้ความรู้สึก ใน หัวใจของเขาตอนนี้คงไม่มีผู้หญิงอย่างเธอหลงเหลืออยู่ในนั้นแล้วจริงๆ

วรัสยาพยักรับอย่างว่าง่าย แต่กว่าจะมาถึงความว่าง่ายตรงนี้ก็ผ่านการขบคิดมาดีแล้ว เธอเหนื่อยกับความรัก ยิ่งความรักเป็นต้นเหตุพรากเพื่อนที่รักที่สุดในชีวิตไปด้วยก็ยิ่งขยาด เธอกลัวว่าถ้ามีมันอีกมันอาจจะพรากอะไรสักอย่างไปเหมือนครั้งที่เพิ่งผ่านมา แต่ก็อยากลองทุกวิธีที่จะได้เพื่อ นคนเดิมกลับมา “แต่แฟนหายาก” “ไหนบอกเอาตีนเขี่ย ๆ ก็เจอ” ย้อนกลับไปจนคนฟังได้แต่ยิ้มแหย “แต่หาได้ เชื่อมือกู” “แต่มึงยังหาของตัวเองไม่ได้เลย”

ฮื่อๆๆๆ​ ฮื่อๆ พึ่งเข้าใจก็วันนี้แหละว่าการรักใครสักคนมันเจ็บ​ปวดได้มากมายขนาดนี้ เจ็บที่เขาไม่รักก็หนักแล้ว​ แต่นี่เขาเลือกที่จะปกป้องผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา​เธอที่เป็นภรรยา เลือกที่จะทำร้ายร่างกายเธอต่อหน้าผู้หญิงคนนั้นอีก​ เขาไม่คิดถึงความรู้สึกของเธอเลย​

หนิงอวี่เตือนเขาว่าเพลานี้ดึกมากแล้ว “ข้าไปครั้งนี้ไม่รู้จะนานเท่าใด เจ้าอยู่นี่รักษาตัวให้ดีได้หรือไม่”

แต่วันนี้เธอรู้แล้วว่า บางครั้งคนเราก็ได้โอกาสกลับมาเก็บสิ่งที่เคยหล่นหายไป ไม่ใช่เพราะอดีตไม่เจ็บแต่เพราะปัจจุบันมีคนยอมจับมือกันแน่นพอ ณรัฐมองเธอ ก่อนจะพูดเบา ๆ “พี่รักหนิงนะครับ” นีนนารายิ้ม “หนิงก็รักพี่ค่ะ” นาเนียร์หันมามองทันที “แล้วรักหนูไหมคะ”

ถ้าเป็นอย่างนี้ก็ขอบายดีกว่าเพราะถ้าขืนยังตามจีบต่อไปมันยิ่งทำให้เธอเสียเวลามากขึ้นไปอีก… เธอไม่อยากถูกมองว่าทำเป็นผู้หญิงไม่มียางอายคอยวิ่งตามแต่ผู้ชายไปวันๆ และเธอเองก็ไม่อยากจะทำตัวเองให้น่าสมเพชแบบนี้ดังนั้นเธอจึงขอกลับไปตั้งหลักใหม่ก็แล้วกันนะใจเอ้ย.. ยั งไม่ทันได้เริ่มรักเลยก็ต้องมาเสียใจเพราะเขาไม่สนใจเธอซะแล้ว… ~~~

หลี่อวี้เหิงไม่ตอบ แต่ความคิดของเขากลับเริ่มสั่นคลอน เขารู้ว่าความรักครั้งนี้ได้ทิ้งร่องรอยในหัวใจ แต่เขายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจรับมันในตอนนี้ “ข้าจะคิดให้ดี” หลี่อวี้เหิงตอบอย่างระมัดระวัง “ไม่ต้องรีบร้อน” เซียวอี้หรานบอก “ขอให้เจ้าฟังเสียงหัวใจของตนเองและทำในสิ่งที่ทำให้ เจ้ามีความสุขก็พอ”

อยากได้บ้าง โจวเจินว่าอีก “อย่าลืมว่าเรามีเป้าหมายอย่างไร ต้องหาสามีใหม่ดีๆให้ชีวิตมีสีสันกระชุ่มกระชวยหัวใจ มัวแต่แต่งตัวปกปิดความเป็นหญิง จะมีผู้ชายเข้าหาได้ไง”