รักแรก Mga Nobela at Kwento

จนถึงตอนนี้เธอเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนเราจะสามารถรักใครภายในชั่วข้ามคืนได้ขนาดนี้เลยเหรอ แต่ถ้าลองคิดดูดีๆ มันก็อาจจะมีก็ได้ อย่างที่เขาเรียกกันว่ารักแรก รักแท้ แค่เจอหน้ากันแค่เสี้ยววินาทีก็จำได้และหลงรักไปแล้ว มันก็อาจจะมีแหละ แต่ก็คงเป็นส่วนน้อย ที่จะรักกันก่อ นแล้วค่อยศึกษาดูใจทีหลัง

“น้องกำลังตกใจ ตกลงใครเป็นรักแรกของใครกันคะ” “น้องเป็นรักแรกของพี่และขิง” “หา! น้องเนี่ยนะ” รินลณีไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “น้องไม่รู้เหรอว่ารอยยิ้มของน้องทำให้คนใจละลายได้เลยนะ”

ต้นตะวันถอดถอนกายออกแล้วพลิกร่างภรรยากลับมากอดไว้แน่น บอกรักขณะที่ริมฝีปากทั้งสองอยู่ชิดกัน มุทิตาโอบรอบลำคอหนา ก้มหน้าหนีริมฝีปากช่างจูบเอาแต่ใจนั้น หญิงสาวซุกหน้ากับอกกว้าง รอยยิ้มเปื้อนเต็มดวงหน้าหวาน “ม่อนก็รักพี่หมอค่ะ” มุทิตาบอกรักสามีเสียงหวาน คืนนั้นที่ เธอตกเป็นของเขา มันไม่ใช่การพลาดพลั้ง แต่มันคือพรหมลิขิตต่างหาก พรหมลิขิตที่ชักนำให้สองหัวใจผูกพัน จนกลายเป็นความรักที่สวยงาม

อรู้มั้ยว่าหัวใจของฉันมันเจ็บปวดมากขนาดไหน เธอรู้มั้ยว่าฉันเคยคิดสั้นฆ่าตัวตายไม่อยากมีชีวิตอยู่แต่ย่าของฉันมาเตือนสติจนทำให้ฉันยังอยู่ตรงนี้อยู่เพื่อขอร้องอ้อนวอนเธอไม่ให้ไปจากฉัน แม้ความเจ็บปวดของฉันอาจจะเทียบไม่ได้กับความเจ็บปวดที่เธอเคยได้รับ แต่ขอให้รู้ไว้ว่า ฉันรักเธอ เธอคือรักแรกของฉันและมันจะเป็นรักเดียวที่ฉันจะมอบให้กับเธอผู้หญิงที่ทำให้ใจของฉันมีทั้งความสุขและความเจ็บปวด ฉันรักเธอนะ"

"เป็นแฟนกันแค่สองวันรักกันแล้ว มันไม่เร็วไปหรือไง" "ไม่เร็วค่ะ ก็หัวใจมันบอกว่ารักไม่ได้แค่ชอบ รักแรกพบไงคะ ธามเป็นรักแรกพบของบัว บัวก็เป็นรักแรกพบของธาม เพราะฉะนั้นรักกัน เท่ากับจูบได้ค่ะ"

ระหว่างรักแรกที่ยากจะลืม กับรักใหม่ที่ใช้ทั้งตัวและหัวใจแลกมา คนเราควรเก็บรักษาความรักแบบไหนเอาไว้กันนะ หญิงสาวคนแรกคือรักแรกซึ่งทิ้งเขาไปในวันที่ความรักของพวกเขากำลังจะครบสิบปี

ฉันลูบหลังคนที่ดึงฉันเข้าไปกอดจนหน้าฉันจมอยู่ในอ้อมอกเขา อ้อมอกของผู้ชายที่บ้านเกิดอบอุ่นอย่างนี้เองสินะ “เรารักเธอวิว เธอเป็นรักแรก รักเดียวของเรา” “เราก็รักเธอภาพ เธอเป็นรักแรก รักเดียวของเราเหมือนกัน ผู้ชายคนแรกที่เรากอดนอกจากพ่อ”

บัวบงกชนิ่ง มันเป็นสิ่งที่เธอต้องการ ความรักที่สามารถรักได้อย่างเปิดเผย เขาทำมันให้เธอแล้ว มันก็ไม่มีเหตุผลให้เธอดึงดันจะไปจากเขาอีก ถึงไม่ได้แต่งงานเป็นภรรยาของเขา แต่เธอก็ได้รับการให้เกียรติว่าเป็นคนรักของเขา เท่านี้บัวบงกชก็คิดว่ามันดีมากพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฝันให้ไก ลไปกว่านี้

ชนกันต์ตอบทันที "ผมรู้หัวใจตัวเองดี ผมไม่ได้รักเอม... และคงไม่มีวันรักได้ เพราะถ้าจะรักจริงๆ ป่านนี้ก็คงรักไปนานแล้ว" "แต่หัวใจคนเรา มันไม่ได้แข็งขนาดนั้นหรอกครับ บางทีคนที่ใช่ ต่อให้เคยไม่รู้สึกอะไร... แต่พอได้รักขึ้นมาจริงๆ แล้ว มันก็ถอนตัวไม่ขึ้นเหมือนกัน"

รัก ดวงตาหวานละมุนที่มองมา มันทำให้คณานางรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าผิดแผกแปลกไป เขาไม่ใช่ปรมัตถ์คนเดิม