รุ่นพี่ Novels & Stories

“นั่นเจ้าเตชิน แล้วก็นาเนียร์ ตาจำไม่ได้แล้วว่ารุ่นเดียวกันมั้ย” “ผมเป็นรุ่นพี่ปีหนึ่งครับ” “อ้อ”

ฉันกอดอกถามอย่างกวนตีนเหมือนกัน เอาจริงถ้ารุ่นพี่ดีฉันก็ไม่อะไรหรอก ถ้ารุ่นพี่กวนส้นตีนฉันก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องพูด ดี ๆ ด้วย “นี่น้อง ให้มันรู้จักรุ่นพี่รุ่นน้องบ้างนะ” “แล้วไอ้พวกรุ่นพี่ที่ทำตัวไม่น่าเคารพเนี่ย รู้จักไปก็เปลืองพื้นที่สมองนะ ว่าไหม”

เมษายักคิ้วกวน ๆ คำพูดของเมษาทำเอาพวกรุ่นพี่ควันออกหู โกรธหน้าดำหน้าแดง “ปากดีนักนะแก!!” เสียงรุ่นพี่สาวแก่คนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะปรี่เข้ามาอย่างคนที่คิดว่าเด็กปีหนึ่งไม่มีพิษสง ฟึ่บ!

ช้อนในมือของเจ้าของบ้านชะงักทันทีเพราะเรียกพี่ไม่เรียกรุ่นพี่ หมายความว่ายังไงกัน "ทำไมเรียกน้องฉันว่าพี่เฉยๆ แล้วเรียกฉันว่ารุ่นพี่ จินฮานอนุญาตแล้วเหรอ"

รุ่นพี่สั่ง "ไป ไทเกอร์ พวกมึงไปลงทะเบียนได้แล้ว"รุ่นพี่อีกคนบอกไทเกอร์อีกครั้ง

“มาก่อนเป็นพี่ มาหลังเป็นน้อง มาพร้อมเป็นเพื่อน ไม่เคารพพี่ หยามอาจารย์ ทิ้งเพื่อน ปีหนึ่งรุ่นนี้เก่งนักเหรอวะ” “พี่ถามก็ตอบดิ” รุ่นพี่ผู้หญิงส่งเสียงกระตุ้นเซ็งแซ่ ยิ่งเงียบก็ยิ่งตวาดดังขึ้นเรื่อยๆ “ไม่ครับ” “ไม่ค่ะ”

แก้มยุ้ยแกล้งย่นคิ้วถามเหมือนแอบงง “พวกน้องเป็นแค่รุ่นน้อง มีสิทธิ์อะไรมาสงสัยในตัวรุ่นพี่คะ เอกญี่ปุ่นนี่ใช่ไม่ได้เลย...กล้าเถียงรุ่นพี่ฉอดๆ”

พะแพงโพล่งขัดจังหวะเสียงแข็ง “โธ่... ก็แค่คุยติดต่อกันธรรมดาในฐานะพี่น้องก็ได้นี่ครับน้องสาว” รุ่นพี่หนุ่มยังคงตื้อไม่เลิก

ตุลย์รับไหว้สั้นๆ ท่อนแขนแกร่งพาดลงบนพนักเก้าอี้ของพริกแกงอย่างเป็นธรรมชาติ "ขนมนี่พี่ขอนะ พอดีหิว" พูดจบเขาก็หยิบครอฟเฟิลของปอนด์มากัดกินหน้าตาเฉย ปอนด์ยืนอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง พอเห็นสายตาดุดันของประธานรุ่นวิศวะที่ส่งมาก็รู้ตัวว่าสู้ไม่ไหว รุ่นน้องหนุ่มเลยข อตัวเดินคอตกกลับไปทำงานของตัวเอง

ฉันเปลี่ยนเรื่องคุยทันที “ชื่อตาโตฮะ เรียนปีหนึ่งออกแบบ” เห็นมั้ยบอกแล้วว่าเขาเป็นรุ่นน้องฉัน “พี่ชื่อเพลย์เยอร์ เรียกพี่เพลย์ก็ได้สั้นดี”