Novel & Cerita ลางสังหรณ์

ไม่มีซับใน ไม่มีโครงดันทรงมี เพียงลูกไม้บางๆ ที่ทำหน้าที่พรางตาเพียงน้อยนิด “นี่แหละ! สีแดงเลือดนก สีแห่งราคะและอันตราย” ฉลามแสยะยิ้ม ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความพึงพอใจ เขาหันมามองอ้อนที่นั่งหน้าซีดเผือด

เขาหลับตาลงอย่างสงบนิ่งอีกครั้ง พลังเซียนสีทองค่อยๆ แผ่ออกจากร่างและก่อตัวเป็นอักษรโบราณสามบรรทัดกลางอากาศ อักษรนั้นเปล่งประกายคล้ายถูกจารึกด้วยแสงจันทร์แท้ๆ “จันทราแยกสลาย มวลวิญญาณสั่นคลอน” “บุตรแห่งจันทร์ถือกำเนิด นำความหวังหรือหายนะ” “หนึ่งพันธะต้องห ้าม ชุบชีวิตหรือทำลายล้าง”

“โอ้ววววว” เธอสูดปากสูดคออย่างสาสมในรสใคร่อันแสนซ่านสะท้านสยิว ท่อนลำขนาดเขื่องสุดร้อนแรงอหังการ์ในทุกการขับเคลื่อน พละกำลังมหาศาลอาจมาจากอำนาจของลายสักมังกรที่บรรจงลงบนลำเนื้อ สลักความยิ่งใหญ่เอาไว้ในจิตวิญญาณ

ยามรัตติกาลหลังวันปีใหม่ ดวงดาราบนท้องนภาเปล่งแสงสว่างกว่าคืนไหนๆ ทางช้างเผือกปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน ตอนเที่ยงคืนตรง ดาวแห่งผู้พิทักษ์ปรากฏอยู่เหนือโดมกระจกของห้องศิลาพยากรณ์ ทอแสงส่องกระทบศิลาศักดิ์สิทธิ์ เกิดภาพหงส์โอบกอดมงกุฎเก้าแฉก สัญลักษณ์ของอ าณาจักรอู๋ซาง ให้รอดพ้นจากเปลวเพลิงผลาญ และทันทีที่หงส์สยายปีก เปลวเพลิงน่าหวาดหวั่นทั้งหมดพลันสูญสลายไปในทันที เจ้าวิหารแห่งหอพยากรณ์ทำนายออกมาว่า

หลุมพรางเสน่หา บทที่ 113 "อะไรนะคะ คุณไม่ได้ชื่ออมแล้วคุณชื่ออะไรล่ะ" "โอห์ม" "โอม?" "โอห์มมม" ชายหนุ่มลากเสียงให้ยาวหน่อย

สักพักใหญ่ๆก็มีเสียงอีกเสียงที่ไม่ใช่เสียงสะท้อนของนาง “ข้า... คือเจ้า” “และเจ้าคือผู้สืบตราแห่งอสรพิษขาว” เสียงนั้นดังขึ้นในหัวชัดเจน เย็นเยียบแต่แฝงพลังลึกล้ำจนหัวใจสั่นระรัว หญิงสาวสบัดหัวอย่างแรงแล้วมองซ้ายมองขวาอย่างกับคนเสียสติ หญิงสาวทรุดนั่ง มองมือตนเองที่ยั งสั่นไหว บนข้อมือปรากฏลายแปลกคล้ายเกล็ดงูสีเงินเรืองแสงจาง ๆ ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ผุดขึ้นในห้วงสำนึก ไฟที่เผาเรือน เสียงพ่อร้องบอกให้หนี เลือดที่สาดบนพื้น ความเหนื่อยล้าสำหลับการวิ่ง ความหวาดกลัวอยู่ในใจ และลมหอบสุดท้ายก่อนทุกอย่างดับวูบไปในเงามืด

ดอกไม้สีขาวที่ถูกนำมาประดับประดาบนศาลาและกวางหลายตัว ที่ทำเลียนแบบสรวงสรรค์ ชั้นฟ้า สิ่งที่กำหนดเอาไว้ ในพินัยกรรม ที่ทนายความเป็นคนรักษาผลประโยชน์นี้ให้ โดยที่อดีตสามี ไม่มีส่วนในการตัดสินใจสักอย่าง หลังจากเกิดเรื่องราวมากมาย และต้นเหตุ ที่ทำให้เกิดอุบัติเหตุในค รั้งนั้น ความจริงที่เปิดเผยให้ใครต่อใครได้รับทราบ คำครหาต่างๆมากมาย และในวาระสุดท้าย

รอจันทร์อีกครึ่งเสี้ยว มาเติมเต็มใจที่ปรารถนา หลิวลี่เซียนเปิดกล่องใบหนึ่ง นางหยิบหยกหญิงงามโชคดีที่จ้าวจิ้งเทียนเคยให้ไว้ออกมามองดูด้วยความคิดที่วุ่นวายสับสน แท้จริงแล้วชุนหลางมาบอกกับนางทีหลังว่ามันคือตราประจำตัวองค์รัชทายาท ลักษณะคล้ายพระจันทร์ครึ่งเสี้ยว ห ยกนี้มีสองชิ้น อยู่ที่จ้าวจิ้งเทียนอีกหนึ่งชิ้น หากเอามันมาต่อรวมกันจะเป็นรูปดวงจันทร์ที่สมบูรณ์งดงาม

ฉุยฉายเอย ช่างงามขำ ช่างรำโยกย้าย สะเอวแสนอ่อน อรชรช่วงกาย วิจิตรยิ่งลาย ที่คนประดิษฐ์ สองเนตรคมขำ แสงดำมันขลับ ชม้อยเนตรจับ ช่างสวยสุดพิศฯ

คำกล่าวที่ว่าประสาทสัมผัสที่หกเป็นดั่งอีกาดำแห่งความโชคร้ายก็คือ เมื่อใดที่เกิดลางสังหรณ์ว่าจะมีเรื่องดีเกิดขึ้น ย่อมไม่มีเรื่องดีอันใดเกิดขึ้น กลับกันหากมีลางสังหรณ์ร้าย มักจะต้องเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นเสมอ การรอคอยวันที่จะได้แก้แค้น ปลอบโยนดวงวิญญาณของคนในครอบครัว ช่า งสร้างความทรมานให้กับนางเป็นอย่างยิ่ง หากมิได้ รัชทายาทซือหม่าไป๋ พระสวามีคอยปลอบประโลมจิตใจ ขณะนี้เกรงว่านางคงเหยียบแผ่นดินแคว้นฉินแล้ว