สยบรักพี่รหัสตัวร้าย นิยาย & เรื่องราว

เสียงครางทุ้มต่ำแสดงความพอใจ ไฟในกายกำลังถูกเธอช่วยดับ ความต้องการท่วมท้นอย่างกระหายหิว ขยับเข้าออกควบคุมจังหวะรัก ระรัวถี่ ตักตวงเชยชมความงามกลีบกุหลาบอย่างหยาบโลน

ความรู้สึกเหมือนมันทั้งแน่นและคับจนฉันจะสู้ไม่ไหวแต่ด้วยอารมณ์รักที่พลุ่งพล่านทำให้ตอนนี้สามารถนำลิ้นเรียวไล่ดูดวนไปตัวตั้งแต่หัวยันหางมังกร ม๊วบ ม๊วบ ม๊วบ ม๊วบ "อ่า อ่า อืมมมม" เสียงดังที่เกิดจากการขยับปากและเสียงครางสลับกันไปมา ตอนนี้มือหนาของเขาเริ่มรุกล้ำเข้ามาปลดพ ันธนาการในร่างกายส่วนบนของฉันจะไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว

"เธอจะยังไม่ให้คำตอบฉันวันนี้ก็ได้ แต่ฉันจะไม่ยอมแพ้เพื่อเอาชนะใจเธอ ครั้งนี้ฉันเอาจริงนะพระพาย เธอไม่มีทางหนีฉันพ้นอย่างแน่นอน" "บอกแล้วไงว่านายไม่ใช่พระเอก" "ทศกัณฐ์ที่เป็นตัวร้ายยังรักสีดาได้เลยแล้วทำไมฉันจะรักเธอไม่ได้ ตัวร้ายก็มีหัวใจเหมือนกันนะ"

จบบริบูรณ์ จบไปอีกเรื่อง กับเรื่องราวความรักสุดหื่นปนหวานของของอีตาคุณเรย์พระเอกสายหื่นของเราที่สามารถจับนางเอกกินได้ทุกสถานที่ คุณตาเรย์…พระเอกตัวดีที่กินนางเอกได้ทุกสถานที่ อาจทำให้หลายคนหัวเราะ อมยิ้ม หรือบางทีก็แอบจิกหมอน และนางเอกของเราที่ทั้งน่ารัก ซื่อบื้อบ้าง ดื้อบ้าง แต่ก็ทำให้เรย์คลั่งรักได้ไม่หยุด หวังว่านักอ่านทุกคนจะเอ็นดูไรท์คนนี้ด้วยนะ หากผลงานเรื่องนี้มีข้อผิดพลาด หรือมีส่วนไหนที่ไม่ถูกใจบ้าง ไรท์ก็ขออภัยและจะนำไปปรับปรุงนะคะ เพราะไรท์เชื่อว่าทุกคำติและคำชมคือบทเรียนและกำลังใจที่จะทำให้เราเติบโตไปพร้อมกัน

ขอหนูจีบได้ไหมคะ ************ นิยายเรื่องนี้เค้าโครงเดิมจากเรื่องสายรักสายรหัส ********** นิยายใน ซีรีส์ 1.ลุงรหัสที่รัก 2.ขอจีบได้ไหมถ้าใจยังว่าง 3.สาววิศวะกับหนุ่มบริหาร 4.เมียบังเอิญ 5.รักร้ายนายข้างบ้าน

สยบรักแม่ทัพเลือด 01 ปัง! ประตูถูกเปิดออกจากคนด้านนอกอย่างแรง เจ้าของห้องเช่นจ้าวหยุนปิงกำลังนั่งอ่านตำราแพทย์อยู่ละสายตาขึ้นมองบุคคลที่ถือวิสาสะเข้ามาในห้องเล็กน้อย แม้ไม่ค่อยพอใจแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยต่อว่าอันใดออกไป เพียงแค่รู้สึกไม่พอใจเท่านั้น

ยิ่งพอนึกถึงพี่ชายร่วมสาบานของร่างเดิม นางก็อดยิ้มไม่ได้กับความมีประโยชน์ในครานี้ เมื่อรหัสลับที่จ้าวไค ชายที่เป็นทั้งพี่ใหญ่ และศิษย์พี่ตัวร้าย เคยบอกแก่นางเอาไว้ ว่าแต่ละทิศของเมืองชายแดน มีรหัสลับใดบ้าง ‘หากเวลานี้ท่านอยู่ด้วย คงดีไม่น้อยเลยพี่ใหญ่’ หญิงสาวคิด ถึงพี่ชายร่วมสาบาน ที่ตอนนี้แม้พบกัน นางก็คงกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าไปเสียแล้ว หญิงสาวในคราบของชายหนุ่ม ชะงักเล็กน้อย เมื่อมีคำพูดที่เอ่ยถึงร่างเดิมของนาง

ปรินทร์ตะโกนเสียงดังก้อง “พี่มิใช่เครื่องมือของเจ้า... พี่คือสิ่งที่เจ้ามอบชีวิตให้ และพี่เลือกแล้วที่จะจบเรื่องนี้ด้วยมือของพี่เอง!” ​ปรินทร์หันไปสบตาโบตั๋น นัยน์ตาสีทองของเขามีน้ำตาไหลออกมาเป็นสายรหัสสีขาว “เจ้าจำบทสุดท้ายที่เจ้าเคยเขียนทิ้งไว้ในสมุดโน้ตเล่มเก่าได้ไหม? บทที่ บอกว่า ‘ความรักคือการยอมให้สิ่งนั้นดำรงอยู่แม้ไม่มีเรา’... ตอนนี้แหละพิมมา พี่จะใช้รหัสในดาบเล่มนี้ เชื่อมต่อกับวิญญาณของพี่ แล้วพุ่งเข้าสู่ Root ของมันโดยตรง!”

ฉันอยากวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ช่วยเอาพี่พระพายคนที่ชอบกวนตีนฉันจนโดนถีบยอดอกบ่อยๆ กลับมาได้ไหม เอาจริงฉันไม่ค่อยจะชินกับพี่รหัสตัวเองในเวอร์ชันอัปเดตระบบอย่างตอนนี้สักเท่าไหร่เลย เขาอบอุ่นเกินไป เขาโรแมนติกเกินไป ฉันอยากได้คนหน้าดุๆ เข้มๆ เหมือนตอนปีหนึ่งตอนนั้นกลับ มา จะได้ไม่ต้องเขินจนหัวใจเต้นแรงทุกสามนาทีแบบนี้ "เขินอีกแล้วเหรอ หน้าแดงเชียว" "บ้าเหรอ ใครเขินกันโซแค่ร้อนเฉยๆ" "หึ เมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้เธอยังหนาวอยู่เลยนะ"

"เมื่อเขาเกลียดความวุ่นวาย แต่เธอคือศูนย์กลางของความโกลาหล" เพราะอยากจะรักษาผับให้ยังคงอยู่ 'ลียา' จึงต้องจำยอมทำตามผู้ปกครองสุดร้าย ทั้งที่คนอย่าง 'ฟิลิกซ์' ควรจะเป็นคนสุดท้ายบนโลกที่เธอคิดจะเคารพ