สาวร้ายใจอำมหิตกับสนามรบแห่งความรักทุกวัน Novels & Stories

เว่ยฉือเอ่ยปาก นี่คือเรื่องที่เขาอยากทำแม้ในยามหลับฝัน ในสนามรบเต็มไปด้วยอันตรายทุกหนแห่ง ทุกค่ำคืนล้วนยากจะทนไหว แต่เพียงคิดว่าหากได้รับชัยชนะก็จะได้กลับไปพบคนที่ตนรัก เขาก็เต็มไปด้วยกำลังใจ แม้เป็นการออกศึกสังหารศัตรู ก็เปี่ยมไปด้วยพละกำลัง องค์หญิงมองบุรุษตร งหน้า ในดวงตาฉายแววลังเลวูบหนึ่ง

ช่วยส่งยิ้มน่ารักให้ฉันตลอดไป แค่เธอนั้นบอกว่าเธอหน่ะรักฉันทุกวัน และเธอก็คอยเชื่อฟังฉันเช่นกัน แค่เธอเท่านั้นที่ใจฉันต้องการ ได้โปรดเธอมองมาที่ฉัน เธอจะรู้คำตอบที่เธออยากรู้ ในรอยยิ้มฉันมีคำว่า Say Yes Say Yes แม้ต้องเสียน้ำตา ในบางครั้ง ฉันก็ไม่เป็นไร

หนักแน่น. “ชิงอี...” “ข้าอาจไม่ใช่บุรุษที่พูดจาหวานซึ้ง ไม่รู้จักเอ่ยคำรักพร่ำเพรื่อ ชีวิตของข้าส่วนใหญ่อยู่ในสนามรบ คุ้นเคยกับกลิ่นคาวเลือดและเสียงของอาวุธมากกว่ากลิ่นหอมของดอกไม้ แต่สิ่งหนึ่งที่ข้ารู้คือ นับตั้งแต่วันแรกที่ข้าได้พบเจ้า ภาพของสตรีผู้บอบช้ำแต่แววตาไม ่ยอมจำนน ภาพของเจ้าที่ลุกขึ้นสู้และสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ด้วยสองมือ มันได้สลักลึกลงไปในหัวใจของข้าแล้ว เจ้าทำให้ข้าได้รู้จักกับความอบอุ่น ทำให้หัวใจที่ด้านชาของข้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง...”

แล้วแสยะยิ้มผ่านแววตา “เด็กสาวแบบคุณมันน่าหลงใหลจริงๆ นะวา” ยามที่ลมหายใจร้อนผาวกระทบต้นคอเรียว หญิงสาวถึงกับกำมือแน่น ตอนนี้เธอรู้สึกเกลียดราเชนทร์อย่างมาก

” คือการเล่นกับความรู้สึกหรือเอาความรักไปผูกติดกับความเสี่ยงที่อาจทำให้ใครสักคนต้องเสียใจแต่สำหรับรามแล้วมันไม่ใช่เลย เพราะเดิมพันครั้งนั้นคือการวางหัวใจของเขาทั้งดวงลงไปในสนามโดยไม่มีเงื่อนไข รามยอมละทิ้งศักดิ์ศรีราชาสนามไว้ข้างหลังแล้วยอมรับคำท้าชิงของศัตรูเพียงเพราะ เขาทนไม่ได้ที่จะเห็นผู้หญิงที่ตนเฝ้ามองมานานแสนนานต้องถูกทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยคนที่ไม่เห็นค่าในตัวเธอ

เหลียนม่งหยายืนมองตามสามีจนสุดสายตา หญิงสาวรับรู้ได้โดยที่ไม่ต้องมีผู้ใดมาบอก ว่าการออกสู่สนามรบครั้งนี้ของสามี หาได้ง่ายดายอย่างที่ผ่านมา หญิงสาวหมุนกายกลับเข้าสู่เรือน โดยมีฉีเหอก้าวตามไปมิห่าง ขนาดออกไปเสี่ยงตายนอกบ้าน สามีของนางยังให้คนที่ไว้ใจที่สุดคอยดูแลนาง

ในยามนั้นท้องฟ้าเหนือสนามรบถูกแต่งแต้มด้วยสีแดงโลหิตของอาทิตย์ยามลับฟ้า ควันเพลิงลอยอ้อยอิ่งเหนือพื้นดินที่เปื้อนเลือด เสียงกระทบกันของเหล็กกล้ายังคงกึกก้อง เสียงลมหายใจของชีวิตนับพันนับหมื่นผสานกันเป็นจังหวะสงครามที่ดุเดือด แต่ท่ามกลางความโกลาหลและเสียงตะโกนแห่งความตาย ส ิ่งเดียวที่สะท้อนก้องอยู่ในหัวใจของทั้งสอง คือ อีกคนหนึ่ง

น้ำฟ้ากำลังจะเปิดประตู แต่ข้อมือเล็กกลับถูกดึงไว้ เธอหันกลับมาเจอกับดวงตาคมที่มืดลึกจนทำให้หัวใจเต้นแรง “ธารา...” ธาราไม่ได้พูดอะไร มือหนาเอื้อมมาแตะปลายคางของเธอ เชยขึ้นให้เงยหน้ามองตรง ๆ “ฉันทนไม่ไหวตั้งแต่เธอออกจากห้องแล้ว”

หัวใจเขาบีบรัด ความทรงจำพร่าเลือนหลายฉากแล่นเข้ามาในห้วงคิด ภาพสนามรบ ภาพหญิงสาวในชุดขาว ภาพเปลวไฟ และเลือดที่สาดลงบนสายพิณ จิ่นซานทรุดเข่าลงบนหิมะโดยไม่รู้ตัว “นี่มัน อะไรกัน...” เขากุมอก รู้สึกเจ็บจี๊ดราวกับมีคมดาบบาดจากภายใน

เคยมีความรักย่อมไม่อาจคาดเดาได้ แต่แววตาองค์หญิงยามพูดถึงรัชทายาทเต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและเทิดทูน บางครั้งก็ดูเศร้าหม่องคงเป็นเพราะต้องห่างไกลกัน หากเป็นเขาได้รักสตรีใดก็คงไม่อยากให้นางไปลำบากในสงครามร่วมกับเขา ในสนามรบเป็นใช่ไรเขาผ่านมาแล้ว เขาเป็นชายยังล