สีดาจำแลง Novelas e Histórias

(ก็มันดำ! "กะทันได้เป็นสาวเต็มโตน้อ จักหน่อยกะมักสวยมักงาม หาแนวมาดูแลตัวเอง จากสีดำสื่อๆ กะสิกลายเป็นสีดา เว่าไปกะคล้องจองกันอยู่เด๊ะหนิ 'พระราม' กับ 'นางสีดา'"

ดุจดั่งทานตะวัน ~จบบริบูรณ์~

เลขายื่นคำขาด ทำเอาไอด้าถึงกับไปต่อไม่เป็นแต่มาถึงขนาดนี้แล้วคงไม่เดินถอยหลังกลับไป ฟ้าคงไม่เล่นตลกให้เธอมาเจอกับเขาหรอกนะ ไอด้ารวบรวมสติแล้วเปิดประตูเข้าไปข้างใน แวบแรกที่เห็นมันทำให้เธอหวนกลับไปนึกถึงใครบางคนที่ชอบสีเทา สีเทาที่หมายถึงชีวิตและจิตใจของเขา ทำไม ของตกแต่งรวมไปถึงสีห้องมันถึงคล้ายกันแบบนี้ ดวงตาคมกวาดมองรอบๆห้องสีทึบที่มีแสงสว่างส่องผ่านหน้าต่างเล็กน้อย

“สีหน้าเจ้าไม่มีความสำนึกผิดเลยสักนิด” คราวนี้นางหัวเราะออกมา “ข้าอยากเห็นแปลงนาเชิงเขา” “ได้” “ข้าอยากเห็นผืนป่าที่น่ากลัวนักหนา” “ได้”

Goft Kritinan น่ารักครับณดา Wine y' แต่งตัวไปไหนณดา น่ารักดีนะ N'DA Nada สมัครงานค่ะพี่ไวน์ Wine y' jaoying ICE'z อ๊าย คุณเพื่อนคนใหม่ ไฉไลกว่าเดิม Kang'Z Lovely กรี๊ดดด ชอบแบบนี้มากกว่าค่ะพี่ณดา ดูสตรองงงงค่าาาา ^•^ ... ผมไม่รู้คิดยังไงนะถึงได้เข้าไปส่องเฟสณดา แล้วก็ไม่ได้ตกใจหรอกที่เธอยังยิ้มได้ แต่แปลกใจมากกว่าที่ฟื้นตัวได้เร็วจัง

แจ่มใส่เหมือนที่เคยเป็น แรงลมทำให้ดอกกุหลาบสีแดงออกดำนั้นเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ คล้ายกับกำลังโบกมือลารถม้าที่กำลังเลื่อนผ่านพวกมันไป ภายในตัวรถม้าบุกำมะหยี่สีเข้มลึก ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือความอัดอั้นที่หนักอึ้งราวกับมีก้อนหินมหึมาวางทับอยู่บนอกขอ

บทนำ เหลียงเอ้อหลาง ลอบมองสตรีที่เพิ่งรับมาในฐานะนางบำเรออุ่นเตียง ภายใต้อาภรณ์สีกลีบบัวเนื้อบางเบาที่นิยมใช้สำหรับสตรีในหอนางโลม เขาให้คนเอามาให้นางใส่ยามต้องเข้ามาปรนนิบัติรับใช้ในตำหนักหนานฟง แห่งเขตแดนประจิม

คืนแล้วคืนเล่าเขามักจะฝันเห็นผู้หญิงคนเดิมในชุดสีขาว บางครั้งเขาก็เห็นใบหน้าของเธอแบบเลือนราง บางคราเขาก็เห็นใบหน้าของเธอแบบชัดเจน ใบหน้าสวยงามไร้หยดเลือดสีแดงฉานดั่งเช่นครั้งแรก ร่างเล็กในชุดกระโปรงยาวสีขาวคร่อมเท้ายืนส่งยิ้มหวานให้เขาอยู่ภายในสวนดอกไม้ 'คุณราชาของมะลิ'และนี่คือคำพูดทิ้งท้ายก่อนร่างของเธอจะหาเข้าไปในหมอกควันสีขาว

ี่จะก้าวขึ้นมายืนเคียงข้างเขาได้ จนเมื่อมาดามอามาเรียในชุดคาฟตานสีน้ำตาลทองเรียบหรู มาถึงงานพร้อมด้วยอันนา สายตาทุกคู่ก็ถูกความงามชวนให้ติดตาตรึงใจของหญิงสาวสะกดไว้ทันที เจ้าของเรือนร่างบอบบางอรชร ร่ายมนตร์เสน่ห์ของเธอสะกดทุกคนด้วยชุดราตรีเกาะอกสีน้ำเงินเข้ม เปล

จากนั้นผมก็มาปรากฏตัวอยู่ที่สวนสไตล์อังกฤษ ไม้พุ่มไม้ดอกงดงามจนผมอยากไปถ่ายรูปอวดฟูจิ มองไปไม่ไกลผมเห็นศาลาสีขาวถูกโอบล้อมไปด้วยเถาวัลย์สีเขียวชอุ่ม มีดอกไม้สีแดงกับสีชมพูขึ้นแซม ดูร่มรื่นสวยงาม แล้วมันก็มีบ่อปลาคาร์ฟด้วย มีน้ำตกจำลองด้วย เดี๋ยวๆ นี่ผมห ลุดมาอยู่ที่ไหนเนี่ย “คุณกฤษณ์ บ้านคุณสวยมากเลยครับ” “มาบ่อยๆ เดี๋ยวก็เบื่อ” “หา?” ไม่เห็นจะเข้าใจเลย อย่าไปพูดถึงเรื่องเบื่อไม่เบื่อ มาพูดถึงเรื่องที่ว่าทำไมผมถึงต้องมาบ่อยๆ ด้วยล่ะดีกว่า