Novel & Cerita หนึ่งใจรัก

ผมสบสายตาหวานซึ้งจากคนเหนือร่าง ก่อนจะขยับริมฝีปากเอื้อนเอ่ยบางคำจากหัวใจ “คุณหนึ่ง… ผมรักคุณหนึ่ง” ผมส่งสายตาเป็นคำถาม ‘แล้วคุณหนึ่งล่ะครับ รักผมบ้างมั้ย?’ ผมเห็นแววบางอย่างในดวงตาของคนตรงหน้า ดีใจ ซาบซึ้ง หรือกังวล ผมเดาไม่ถูก รับรู้แค่เสียงนุ่มที่เปล่งอ อกมา

ไม่โกรธกันใช่ไหมคะพี่ทัพ เมื่ออารมณ์พุ่งทะยานชายหนุ่มก็กลืนกินหญิงสาวโดยลืมแม้กระทั่งการป้องกัน ความสุขที่ไม่เคยพานพบทำเอาร่างบางรู้สึกเหมือนมีพลุจุดขึ้นมันสวยงามแต่ก็แฝงไปด้วยความน่ากลัว หลงระเริงในความสุขจนกระทั่งเขาเอ่ยบอกรัก ชื่อที่ไม่ใช่ชื่อเธอ “รักปลาย ทัพรักปล าย” น้ำตาเม็ดโตไหลออกมา เธอนอนบนเตียงหันหลังให้เขาแต่ร่างสูงไม่ยอมปล่อยดึงร่างบางเข้าไปกอดด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม

ปวดหนึบที่ใจ "ส่วนเงื่อนไขที่2 เธอรู้นี้พี่ 'รัก' ใครอยู่..และพี่ไม่มีวันจะเลิกกับผู้หญิงคนนั้น..เพื่อใครแน่"

คนงอแงจูบที่จมูกด้วยความหมั่นเขี้ยว " หนูจะคิดถึงฉันไหม จะคิดถึงคนที่รอเธออยู่ที่นี่ไหม " คำถามที่อ่อนหวานปนความอ้อนจากคนที่รักเธอทำหัวใจเธออ่อนยวบลงไป เธอรักเค้ามาก และมีความสุขทุกวัน จนลืมไปว่า ต้องมีวันที่แยกห่างจากกันไป

ียดไปตามแนว ธนญมองดูนับหนึ่งด้วยความรัก เมื่อนึกถึงรักแรกของตรีวิทย์ นับหนึ่งก็ไม่ต่างจากลายน้ำ ที่แม้จะผ่านไปสิบกว่าปี เขาก็ไม่เคยลืมเธอ เขาไม่รู้ว่านับหนึ่งคือรักแรกของเขาไหม เพราะเขาแต่ปฏิเสธความรู้สึกพิเศษที่มีต่อนับหนึ่งตลอดระยะเวลาที่คบกัน แต่สำ หรับตอนนี้ เขายอมรับได้เต็มอกว่าเขารักเธอมากแค่ไหน เขาจะไม่ยอมให้อะไรมาพรากเธอไปจากเขาได้อีก

ไอ้ติณณ์พูดขึ้นก่อนที่ผมจะเงียบไม่ได้ตอบอะไร "....................." "รักเดียวใจเดียวเหมือนอาเธียร์ที่รักอามะนาวไม่ได้เลย มันยากขนาดนั้น"มันถามผมอีกครั้ง "กูรู้ว่ากูต้องทำยังไงมึงไม่ต้องห่วงหรอก"

ให้หนึ่งดอก หมายถึง เพียงหนึ่งเดียว ความหมายของมันเรียบง่ายแต่หนักแน่น ‘เธอคือรักเดียวของฉัน’ นี่คือสิ่งที่เจ้าชายฮินาโตะบอกน้องสาวผ่านดอกกุหลาบสีขาวดอกนี้ ความรักของเจ้าชายฮินาโตะอาจไม่หวือหวาเหมือนกุหลาบแดงเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอกของเจ้าชายคาร์ลอส แต่มันคือรักที่ลึกซึ้ งและครอบงำ เป็นรักที่ไม่เปิดโอกาสให้น้องสาวตัวน้อยได้หลีกหนี เธอจะเป็นของเขา เพียงแค่เขา ไม่มีทางเลือกอื่น

ในขณะที่ภายในรถของสองสาว หัวข้อสนทนายังวนเวียนอยู่ที่ชายหนุ่มเจ้าปัญหาคนนั้น ใบบุญยังคงไม่หายจากความรู้สึกหงุดหงิดและเจ็บใจ “สาธุ…ผลบุญที่ลูกได้สร้างไว้ ขอให้เมตตาลูกด้วยเถิด ขออย่าได้เจอคนร้ายกาจอย่างหมอนั่นอีกเลย” ใบบุญยกมือพนม พร้อมภาวนาเสียงจริงจังให้พ้ นจากเงาของชายหนุ่มที่เธอขอเรียกว่าโรคจิตอย่างไม่ลังเล

ใจหนึ่งก็อยากจะดึงหยาดพิรุณเข้ามากอดให้หายคิดถึง ใจหนึ่งก็ยังค้านเพราะยังเจ็บแค้นกับสิ่งที่เจ้าหล่อนทำไว้กับเขาในวันนั้น ความรู้สึกตีกันวุ่นวาย ทั้งรักทั้งเกลียดปนเปกันไปหมดจนแยกไม่ออก คงต้องปล่อยให้เจ้าหล่อนพิสูจน์ตัวเองไปสักระยะ “อ้าว... คุณเอิงลงมานั่งตรงนี้ท ำไมคะฝนกำลังจะตก แล้วนั่นกระเป๋านี่...”

“หนึ่ง...” “ครับ ๆ” เมื่อเจอน้ำเสียงเย็น ๆ ของฉัน หนึ่งก็สงบปากลง พร้อมกับเอื้อมมือไปเปิดวิทยุฟังเพลง 'ถ้าเธอจะไปมีใจรักใครอีกคน