หมอ

จากเพื่อนสนิทที่ข้ามเส้นกลายเป็นสามีในชั่วข้ามคืน แบบเพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อ คนหนึ่งปิดตายหัวใจ ส่วนอีกคนใช้เวลาหนึ่งปีเพื่อให้เธอรัก ทั้งคู่ต้องฝ่าฝันบททดสอบมากมาย และความดีและการดูแลที่ไร้เงื่อนไขของเขา กลับค่อยๆ เปลี่ยนหัวใจที่ปิดตายของเธอให้กลายเป็นรักแท้

จากที่พึ่งพิงกลายเป็นคนในหัวใจ จากคำว่า “หลาน” ค่อยๆ เลือนหาย เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังรักคนที่ไม่ควรรัก “ทำไมคะ ตะวันรักอาไทม์ ผิดตรงไหน” กันต์นทีรู้ดีว่าความรู้สึกของเนตรชนกที่มีต่อเขานั้น ไม่ซื่อ และเขาก็รู้ดียิ่งกว่าใครว่าตัวเองก็ คิดไม่ซื่อ ไม่ต่างกัน แม้ไร้สายเลือดผูกพัน แต่คำว่า ผู้ปกครอง กลับกลายเป็นโซ่ที่ล่ามเขาไว้กับความถูกต้อง เขาเลือกที่จะผลักไสเธอเพราะไม่อยากให้ใครตราหน้าเธอว่ามีสัมพันธ์กับเขาที่ได้ชื่อว่าเป็น “อา” ทว่ายิ่งหนี... หัวใจกลับยิ่งโหยหา ยิ่งผลักไส... กลับยิ่งอยากครอบครองไว้เพียงคนเดียว

ฉันเป็นสัตวแพทย์นะ ทำไมเขาถึงชอบเรียกฉันให้ไปทำแผลที่บ้านเขากันล่ะ เขาเป็นหมาหรือไงกัน "ฮัลโหล บลูเบลล์พูดค่ะ" "มาทำแผลให้หน่อย ที่บ้านของฉัน" "บ้าน? มันนี่เป็นอะไรหรอคะคุณซาจิ!!!" "ไม่ใช่มันนี่หรอก ฉันนี่แหละที่เป็น" "คุณงั้นหรอ แต่ฉันเป็นสัตวแพทย์นะคะ" "มันก็มีคำว่าแพทย์เหมือนกันนั่นแหละ รีบมา ฉันให้เวลาแค่10นาทีต้องถึงบ้านของฉัน" ติ๊ด!!! ฉันไม่น่าไปรู้จักเขาตั้งแต่แรกเลย รู้งี้ฉันเอามันนี่ไปให้พ่อกับแม่เลี้ยงเองตั้งแต่แรกดีกว่า เพราะตั้งแต่ได้รู้จักเขาฉันก็ไม่มีวันไหนที่ว่างเลย ทุกครั้งที่เลิกจากงานเขาก็ชอบมารับฉันที่หน้าคลีนิคไม่ก็ให้ลูกน้องมารับฉันไปหาเขาอยู่ตลอด เรื่องนี้เป็นนิยาย set สามารถติดตามเรื่องในsetเดียวกันได้ 1. มาเฟียพลาดรัก [ฟิสซิส × เจ้าเอย] 2. มาเฟียติดสัตว(แพทย์) [ซาจิ × บลูเบลล์] เรื่องนี้ 3. มาเฟียไซด์ไลน์ [ไลบร้า × วีนัส]

เพราะรักจึงตามตื้อเพียงแค่อยากเห็นหน้าอยากได้รักตอบ แต่ไม่เคยจะรู้เลยว่ามันทำให้อีกคนทั้งลำบากใจ ทั้งหงุดหงิดและไม่ชอบ

ในช่วงที่ฉันไม่สามารถหาจุดหมายของตัวเองได้แต่เพราะการป่วยของคุณย่าทำให้ฉันได้ไปเจอเขา. "ไม่ต้องกลัวนะย่าของหนูจะปลอดภัย" รอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่นและปลอดภัย คำพูดที่เหมือนกลีบดอกไม้สัมผัสผิวช่างอ่อนโยนเหลือเกิน! "แม่คะ พ่อๆ ค่ะ หนูอยากเป็นพยาบาล!!!" ควีน พัชรินทร์ อนันต์พิบูลย์ อายุ 22 ปี เธอผู้ที่ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะไปทางไหนแต่เมื่อเขาเข้ามามันทำให้เธอรู้จุดหมายของตัวเอง และเขาคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เธอประสบความสำเร็จดั่งที่ตั้งใจไว้ นิสัยที่พูดเก่ง ยิ้มเก่ง เป็นมิตรกับคนรอบข้างแต่กับเขาเธอเหมือนเชื้อโรคยังไงยังงั้น "คุณหมอคะ! ฉันช่วยค่ะ! ฉันทำได้ค่ะ!" หมอบดินทร์ นพ.บดินทร์ โกษาเมศกุล อายุ 32 ปี เขาคือแพทย์ฝีมือดีคนหนึ่งของโรงพยาบาลแห่งนี้ แพทย์เฉพาะทางรักษาโรคหัวใจ เขาคือคนที่จริงจังกับงานสุดๆ นิสัยที่ทุกคนต้องเจอคือ ใบหน้านิ่งขรึม สายตาดุดัน คำพูดที่กดดันพวกเหล่าพยาบาลจบใหม่ เขาจะไม่ยอมทำงานร่วมกับคนทีไม่มีความพยายาม ที่คนไข้ได้รับคือ รอยยิ้มที่อบอุ่น ใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสว่าง เขาคือเทพบุตรจุดติ (เฉพาะคนไข้)

“ทีตอนที่ไปคลินิกแล้วขึ้นขาหยั่งไม่คิดจะอายบ้างเหรอ แล้วถ้าวันนี้คนที่ตรวจคุณเป็นผู้ชายคนอื่นล่ะคุณจะทำยังไง” เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!! ** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ ** สำคัญโปรดอ่าน ** นิยายของไรต์อาจจะถูกจริตกับบางคน เพราะเป็นแนวรักโรแมนติก อีโรติก มีการพูดจารุนแรง

'แม่เอามาให้หนูดูทำไม บนห้องหนูก็มีสำเนา' 'เตือนแกไว้ไง' 'หนูต่างหากต้องเตือนแม่ หนูยอมแต่งงานกับไอ้เด็กผาตะวันของแม่นั่นแล้ว เมื่อไหร่แม่จะโอนเงินห้าสิบล้านมาให้หนูซะทีเนี่ย หนูจะได้เอาเงินไปซื้อรถคันใหม่ซะที ขืนชักช้า เดี๋ยวเพื่อนจะเอาไปเมาส์กันได้ ว่าหนูดีแต่พูด' 'นี่แนะ! ' ว่าพลางกำมือเคาะศีรษะลูกสาวด้วยความโมโห 'โอ๊ย! เจ็บนะแม่ เขกหัวหนูทำไม? ' พูดพลางลูบศีรษะตัวเองไปมา 'เขกกะโหลกจะได้จำได้' 'จำเจิมอะไรเล่าแม่! ' 'แกจำไม่ได้เหรอ? ….นี่ฉันถามแกจริงๆ เหอะ ก่อนเซ็นสัญญา แกอ่านรายละเอียดก่อนรึเปล่า ถึงได้ทำหน้าเหมือนไม่รู้อะไรอยู่ตรงนี้เนี่ย!'

ความรักในช่วงมัธยมปลาย ในช่วงวัยไร้เดียงสา ผมไม่รู้ว่าเราจะเลิกกันทำไมในเมื่อทุกอย่างก็ไปได้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะความงี่เง่าของผมเอง และในวันนี้ผมได้เจอเธออีกครั้ง ผมจะทำให้เรากลับมาคบกันอีก

"สิบกว่าปีที่เขาซ่อนความรู้สึกไว้ใต้เงาของคำว่า พี่ชาย ประคองความรักที่ล้ำค่ายิ่งกว่าเพชรเม็ดใดในโลกไว้อย่างสุดหัวใจ แต่ในคืนที่ความมืดมิดและพิษร้ายเข้าครอบงำสติ กำแพงที่เขาสร้างมาทั้งชีวิตกลับพังทลายลงเพียงเพราะเสียงอ้อนวอน เมื่อเส้นกั้นพังลง... เขาควรจะเป็น ที่พึ่งสุดท้าย หรือ คนร้ายที่ขโมยพรหมจรรย์ และเธอจะทำอย่างไร... เมื่อความอบอุ่นในค่ำคืนนั้น อาจเป็นเพียงความรับผิดชอบที่เขาจำใจมอบให้ในนามของ... ความสงสาร" ความลับเกี่ยวกับตัวเธอที่เขาปกปิดเอาไว้จะเปิดเผยอย่างไร?

สำหรับเขาอายุไม่ใช่ปัญหา โดยเฉพาะเรื่องบนเตียง “พอนอนแล้วก็เท่าเทียมกันหมดนั่นแหละ” “ในหัวเฮียคงมีแต่เรื่องแบบนี้สินะ...”