หมอ

นางเอกที่ย้อนอดีตไปในวันที่กำลังจะตายพอดีดีที่จวิ้นอ๋องมาช่วยไว้ทัน จวิ้นอ๋องที่บวชเป็นพระเพื่อหนีความขัดแย้ง มีเรื่องราวในอดีตแสนขมขื่น เหมาะแก่การช่วยเหลือและแก้แค้นแทน ทั้งที่เรื่องของตัวเองก็ยุ่งเป็นเชือกพันกันเอาเหอะวางไว้ช่วยไต้ซือก่อน

"อ้าออกอีกนิดสิ เหมี่ยวเหมี่ยว ดีมาก แบบนั้นแหละ" ฉันนอนระทวยอยู่บนเตียงตรวจ มือทั้งสองข้างขยำผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่ดังมาจากทางด้านหลังนั้นทุ้มต่ำและดูสำรวม แต่กลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปจนถึงใบหู ท่าตรวจนี้มันชวนให้รู้สึกอับอายจนเกินไป สะโพกของฉันถูกบังคับให้โก่งยกขึ้นสูง ราวกับท่วงท่าของการยอมจำนน "คุณหมอคะ... ฉันอ้ามากกว่านี้ไม่ไหวแล้ว..." ฉันเม้มริมฝีปากล่าง พลางเค้นเสียงสั่นพร่าอย่างจงใจ ซี่กรงโลหะของเตียงตรวจ ฉันมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเอง ผมเผ้ายุ่งเหยิงระไปกับแก้มที่แดงซ่าน ในดวงตาคลอเคล้าไปด้วยน้ำตาดูหยาดเยิ้ม

จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อทหารหน่วยรบพิเศษมาดแมนขวัญใจสาว ตายระหว่างปฏิบัติหน้าที่ทำให้วิญญาณย้อนไปอยู่ในยุคจีนโบราณ ตื่นมาในต่างยุคแบบงงแถมยังมีสามและลูกชายอีกสี่คน

นางเป็นฮูหยินที่ถูกต้อง แต่เขากลับเฉยชาใส่ มีเพียงบนเตียงเท่านั้นที่เขาเร่าร้อนจนนางแทบมอดไหม้ จ้าวจื่อรั่วอายุเพียงสิบหกปีเป็นลูกอนุของเสนาบดีสกุลจ้าว ถูกสับเปลี่ยนตัวมาเป็นเจ้าสาวมาแต่งงานกับแม่ทัพที่ชายแดนใต้ กู้ตงหยางบุรุษหนุ่มอายุยี่สิบสี่ปีฉายาแม่ทัพปีศาจที่แสนเหี้ยมโหด "เจ้าติดค้างข้า ไม่ว่าจะเล่นลิ้นอย่างไร เจ้าย่อมรู้ดีว่าสกุลจ้าวปลิ้นปล้อน เจ้าอย่าได้หวังว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบายเลย" พูดจบชายหนุ่มก็ผุดลุกขึ้นเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้หญิงสาวได้แต่นั่งเพียงลำพัง แม้จะเตรียมใจไว้แล้ว แต่ก็อดเศร้าใจไม่ได้ ชีวิตนางจะได้พบความสุขเช่นคนอื่นบ้างไหม.

สาวใช้อย่างหนูพอจะเป็นคนโปรดของคุณหมอได้ไหมคะ / หรือคุณหมอจะโปรดเปียแค่เรื่องบนเตียง...เปียก็ยอม

นายแพทย์จิรายุ พลพิพัฒกุลวานิช (ชื่อเล่นวายุ) อายุสามสิบปี รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา ร่างกายบึกบึนสมชายชาตรี ศัลยแพทย์หนุ่มทำงานที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ครอบครัวของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับอสังหาริมทรัพย์ ความจริงแล้ววายุอยากเป็นสถาปนิก แต่ก็ขัดบิดามารดาไม่ได้เพราะเขาเป็นลูกชายคนรอง เมื่อบุพการีอยากให้เป็นหมอ ชายหนุ่มจึงก้มหน้าก้มตาทำตามความฝันของบิดามารดาอย่างหน้าชื่นอกตรม ในขณะที่พี่ชายได้ทำงานตามอาชีพที่ใฝ่ฝัน พายุถูกตามใจทุกอย่าง แต่พอหันกลับมามองที่เขา แม้แต่เรื่องหัวใจก็ไม่สามารถเลือกเองได้ หมอหนุ่มกำลังจะถูกคลุมถุงชนมีหรือที่เขาจะยอม เมื่อหัวใจของเขาเต็มไปด้วยเธอคนนั้น ผู้หญิงคนเดียวที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงเวลาเข้าใกล้เธอ และไม่เคยมีใครทำให้เขาหวั่นไหวได้เหมือนเธอ

“ลูกของฉันเธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน เธอจะแต่งงานกับใครฉันไม่มีสิทธิ์ห้าม แต่เธอไม่ควรฆ่าลูกของเรา” “ลูกของเรา?” “ก็ที่ตรวจครรภ์ในห้องน้ำที่ขึ้นสองขีดก่อนที่เธอจะหนีฉันไปไง” “หนูไม่ได้ท้อง หนูแค่เป็นโควิด”

คำว่ารัก...ไม่ควรจำกัดไว้แค่คำว่าเพศ เพราะโลกใบนี้ไม่มีใครเลือกเกิดได้ แต่ทุกคนเลือกที่จะเป็นได้ เหมือนกับเขาสองคน ที่คิดว่า ความรักคือสิ่งที่สวยงามยิ่งกว่าสิ่งใด

“ผมไม่ได้ทะลึ่งนะ จะยกตำรามาอ้างก็แล้วกัน ผู้หญิงก็จะรู้สึกเสียวและหวิวมากๆ อาจลืมตัวแล้วก็จิกเกร็งบวกกับมีเสียงร้องคราง ในบางคนตัวร้อนผ่าว เหงื่อซึมก็มี “แล้วคุณสกาวใจล่ะ มีความเห็นว่าอย่างไร"

เจ้าสาวที่วาดฝันไว้ ไม่ใช่คนนี้ นายแพทย์หนุ่มจึงทำทุกวิถีทางเพื่อกดดันให้เธอยอมหย่า หากแต่ว่าไปๆ มาๆ กลับเป็นเขาซะเองที่อยากผูกมัดเธอไว้ไปตลอดกาล “แต่งแล้วแต่งเลย พี่ไม่หย่า!”