Novelas y relatos de หมอจอมซนผีดิบ

“ว้าว นี่ฉันอยู่ที่ไหนกัน รังของแก๊งหมอเถื่อนเหรอ?” ทันทีที่ผ้าคลุมสีดำถูกเปิดออกจากศีรษะ หมอปิ่นก็พูดออกมาอย่างตื่นเต้น เธอไม่ได้เกรงกลัวกับบรรยากาศรอบข้างที่ดูราวกับเป็นห้องเชือด หนำซ้ำยังหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แม้ตัวของเธอจะถูกเชือกหนามัดติดกับเก้าอี้จนไม่สามารถขย ับไปไหนได้

เธอคิด เพียงเริ่มขย่ม ด้วยความใหญ่และยาวของแท่งเอ็นที่ไม่เคยเจอมาก่อน ความเสียวภายในร่างคุณนายส้มก็เกิดขึ้นทันที “ซี๊ดดดด.. เสียวค่ะอาจารย์... ทำไมมันเสียวอย่างนี้... อู้ยยยย....”

พลันปรากฏร่างของบุรุษผู้หนึ่งที่ลอบปีนเข้ามาทางหน้าต่าง เขาคือโจวอี้เฉิน เพราะได้ดื่มยาของท่านหมอเทวดาไปไม่น้อย เขาจึงแข็งแรงขึ้นมาก ในใจนึกเป็นห่วงนางขึ้นมาจึงแอบมาดูเสียหน่อย

มูนาเว้าวอนเสียงสั่นๆ “ใครบอกเจ้า” แม้ร่างกายของเขาจะเกิดความต้องการที่รุนแรง แต่จอมโจรหนุ่มก็ยังมีแก่ใจละริมฝีปากที่กำลังละเมียดชิมผิวเนื้อเนียนนุ่มของกายบอบบางมากระซิบต่อปากต่อคำด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง ก่อนจะบดเบียดเรือนกายแข็งแกร่งเสียดสีกับกายบางด้วยความสิเน่หา

“น่ากลัวอะไร ถ้าน่ากลัวก็คงจะเป็น ตอนที่นฤเบศเฮี้ยนมาก ถอดหัว ถอดมือ ถอดตับไตไส้พุง แลบลิ้นปลิ้นตา หลอกคนที่มาทำตัวน่ารำคาญแถวบ่อ คนพวกนั้นจับไข้หัวโกร๋น เป็นบ้า ในที่สุดก็ตาย บ้างก็คอขาดด้วยอุบัติเหตุ” นฤเบศคือใครไม่รู้ เราไม่ได้ถาม แต่อะไรทำให้พี่พายต้องเล่าเรื่อ งผีตอนนี้ จินตนาการตามที่พี่พายเล่า มีวูบหนึ่งเราเห็นคนชายผิวเข้ม เป็นชายยุคโบราณปรากฏขึ้นในตอนที่หลับตา ใบหน้าเขาน่ากลัวมาก สงสัยเผลออินกับเรื่องเล่าและจินตนาการไปเอง

น้ำเสียงกลั้วหัวเราะเบาๆ เอ่ยกระซิบ ลมหายใจอุ่นๆ โดนไรผมตรงหน้าผากของเธอ มาเรียมอดที่จะยอมรับไม่ได้ว่าเธอกำลังหวั่นไหวกับเขา หญิงสาวหวั่นวิตกใจตัวเองเป็นอย่างยิ่งว่าเธอกำลังประสบกับอาการบางอย่างของโรค Hybristophilia หรือโรคตกหลุมรักคนเลว อาการทางจิตชนิดหนึ่งที่ไม่ได้ปราก ฏแค่ในหนังหรือนิยาย แต่มันเคยเกิดขึ้นจริงๆ แล้วกับชีวิตของใครหลายคน และแดนสรวงไม่ใช่คนดีสำหรับเธอตั้งแต่แรกพบ

“หากกลับผิดเป็นถูกเรียกว่ากลับดำเป็นขาว วาจาของท่านคงต้องเรียกว่ากลับขาวเป็นดำ ทำให้คุณหนูในห้องหอได้เปิดหูเปิดตาแล้วเจ้าค่ะ” จอมมารผู้ถูกลูบคมมิได้โต้ตอบอันใดเพียงแค่ปรายตามองอย่างจนใจ หากนางรู้ว่าตัวเขาเป็นผู้ใดคงไม่กล้าทำเช่นนี้ ส่วนแม่นางต้นเรื่องเมื่อได้คำยืนยันถึง ประโยชน์ของตนแล้วก็ก้มหน้าก้มตาเคี้ยวปลาอย่างเอร็ดอร่อย แม้จะมิได้ปรุงรสแต่ก็แก้ความเบื่อหน่ายที่ต้องกินเพียงผลไม้ได้ดีนัก “ท่านจะกลับเข้าในถ้ำเลยหรือไม่” หรงลี่เอ่ยถาม

“ผมไม่อนุญาต!” “อย่านะคะ เฮ็คเตอร์!” ร่างบางหันหลังให้แต่กลับถูกกระชากไหล่จนเซเข้าไปปะทะอกกว้าง เฮ็คเตอร์กระหวัดแขนรัดตัวเธอไว้แน่น ดวงตาของเขาเป็นสีเข้มและกล้ามเนื้อบนใบหน้ากดเกร็งโดยเฉพาะสันกรามซึ่งถูกขบจนนูนเป็นสัน ณชนกตัวสั่น เขากลายร่างเป็นจอมซาตานร้ายอีกหน “ปล่อยค่ะ!”

“คุณหมอรู้อยู่แล้วสินะครับถึงได้ยกห้องดี ๆ แบบนั้นให้ผม ผมนี่นอนหลับสนิทเลยล่ะครับถ้าไม่นับว่าเจอผีตอนห้าทุ่ม” “ผีเหรอครับ” “ใช่ครับ มากรี๊ด ๆๆๆ แล้วมันก็ไป ฮ่า ๆ เกือบจะจับผีแก้ผ้าแล้วข่มขืนไปเสียแล้วครับ”

คนป่วยที่ถูกบังคับให้กินข้าวต้มโรยหน้าด้วยไข่เจียวสีแปลก ๆ ทำหน้าเหยเก พอกลืนข้าวต้มคำแรกลงคอไปแล้ว ปลายฟ้ารีบยกน้ำดื่มตามอึกใหญ่ เมื่อได้ยินคอมเมนต์ไม่เข้าหู คนที่เพิ่งป้อนข้าวต้มคำแรกให้เธอกินถึงกับชักสีหน้า