หมอจอมซนผีดิบ Novels & Stories

ลี่ถิงกระแทกเท้าหนัก ๆ เดินขึ้นบ้านด้วยท่าทีหงุดหงิดปนโมโห เมื่อเข้ามาในห้องเธอก็เหวี่ยงกระเป๋าแบรนด์เนมใบเล็กคู่ใจลงกับที่นอนกว้าง แล้วเดินมานั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ภายในห้องนอนหรู "คิดว่าตัวเองวิเศษอยู่หรือไง ไอ้หมอโรคประสาท" ที่จริงหมอซางก็ไม่ใช่หมอโรคประสาท อย่างที่เธอด่าหรอกนะ แต่หมอเป็นหมอตรวจโรคทั่วไปมากกว่า แต่ที่ต้องด่าคงอยากระบายมันออกมา

ใดๆ ล้วนเหนือความคาดหมาย ในความไม่รู้นั้นกลับมีสรรพสิ่งเหนือสามัญมากมายนับไม่ถ้วน หนึ่งในนั้นมีเรื่องหนึ่งที่เป็นความรักลึกซึ้งตราตรึงใจ ของผู้ที่ถูกเรียกว่า เทพปีศาจ (โม๋กุ่ยเสิน)[1] [1]魔鬼神 Móguǐ shén เทพปีศาจ

หน้าไหนกล้าเข้ามารุกล้ำอำนาจของเขาเลยแม้แต่คนเดียว มือใหญ่สีทองค่อยๆ เปิดแฟ้มรายชื่อบริษัทที่น่าสนใจในแถบเอเชีย นัยน์ตาคมกริบที่เหล่าอิสตรีขนานนามให้ว่า ‘เทพบุตร’ แต่คู่แข่งในโลกธุรกิจกลับขนานนามให้คาร์โลสว่า ‘จอมมาร’ ไล่ไปตามตัวอักษรยาวเหยียด หน้าแล้วหน้าเล่าก่อนจะม าหยุดที่บริษัทซัน กรุ๊ป จำกัด ที่ตั้งอยู่ในประเทศไทย

ตกดึกคืนนั้นภายในห้องนอนของนายดำ ชายชราหยิบกางเกงในจีสตริงสีดำขึ้นมาแตะตรงปลายจมูกโด่งแล้วสูดดมกลิ่นเนื้อสาวเข้าไปเต็มปอด "หอมมากเลยครับ ดมแล้วอยากมีเซ็กซ์กับเจ้าของจัง" ชายชรากดปลายจมูกโด่งลงไปบนกางเกงในจีสตริงอีกครั้ง ให้คนที่นั่งดูการกระทำของเขาผ่านห น้าจอโทรศัพท์ต้องอายม้วนพัลวัน

พี่น้องกัน “ผมรู้จักคุณแล้วครับ” โฮนาสยิ้มให้กับสาวสเปนตรงหน้า หล่อนสวยจริงๆ สวยเหมือนภาพวาด ดูอ่อนช้อย และงดงามปานนางสวรรค์ เพราะอย่างนี้นี่เองน้องชายของเขาถึงได้คลั่งไคล้นัก “รู้จักดิฉันหรือคะ...”

เธอหน้าร้อนวูบ ใจสั่นสะท้าน นี่เธอคิดผิดคิดถูกกันแน่เนี่ยที่เอาชีวิตมาเสี่ยงกับจอมเย็นชานี่ “ฉะ ฉัน.. ฉันน่าจะเป็นขยะ!” เวหาเผลอกลั้นยิ้ม ก่อนจะตกใจตัวเองแล้วทำหน้าเข้มต่อ “อืม อาจจะเป็นขยะที่ใช้ครั้งเดียวแล้วทิ้ง”

มิสเตอร์โจเซฟถาม “ยังค่ะ หมอให้นอนดูอาการก่อน” “เท่าที่เห็นก็มีรอยถลอกที่หน้า ขาพันเอาไว้ก็คงแค่แพลง อันนี้ฉันพูดจากอาการที่มีคนเล่าให้ฟังน่ะนะ เพราะแค่พลัดตกลงไปในซอกหินก็คงไม่ทำให้กระดูกร้าวหรอกมั้ง” มิสเตอร์โจเซฟขึ้นชื่อว่าเป็นนักจับผิดมือฉมังอยู่แล้ว เรื่องแค่น ี้ทำไมจะมองไม่ออก

ขึ้นชื่อว่าบุตรแม้จะรักไม่เท่ากันแต่มิคิดว่าฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่ใกล้จะเข้าโลงอยู่ร่อมร่อจะจิตใจคับแคบ อำมหิตและเลือดเย็น แต่สุดท้ายก็นอนรอคอยความตายที่บุตรอันเป็นที่รักมอบให้ พิษคุณไสยมนต์ดำที่ดื่มหล่อเลี้ยงโลหิตและพลังชีวิตของเจ้าของร่างนั้นไม่มีทางทำลายหรือรักษา ได้ เพราะเป็นปรสิตที่กลืนจิตผูกชีพจรมีหนทางเดียวคือนอนรอความตาย แต่ก็เหมาะสมแล้วกับคนเช่นนั้น

เยว่เอ๋อร์จับชีพจรของนาง เวลานี้ชีพจรของนางทั้งเบาและสับสนจนน่าวิตก หากแต่มิมีอาการป่วยหรือถูกยาพิษ อาการของนางคล้ายคนที่อ่อนเพลียจากการขาดการพักผ่อนหรือจะเป็นเช่นที่นางปีศาจผมขาวนั่นเอ่ย พลังชีวิตของนางกำลังถูกดูดกลืนไป “ไหวสิ... ข้าน่ะ... เป็นหมอหญิงอันดับหนึ่งเชียวนะ”

ในฐานะพยาบาลฝึกหัด งานประจำวันของฉันคือการดูแลผู้ป่วย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายมาเป็นผู้ป่วยเสียเอง แถมยังต้องนอนอยู่บนเตียงในห้องตรวจที่ฉันทำงานอยู่ทุกวัน ในขณะที่แพทย์เจ้าของไข้ของฉัน กำลังใช้สายตาประหนึ่งกำลังจ้องมองเหยื่อ กวาดมองไล่ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันทีละนิ้ว "ไม่ต้องกลัวนะครับ" เขาเอ่ย "นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา"