Novel & Cerita หมอหญิงมือเทวดา ครองบัลลังก์เย้ยฟ้าท้าปฐพี

ฉันพยักหน้า “เยี่ยมเลย จ้าวอินเฉียว ในที่สุดเธอก็มีวันนี้ จากนี้ไปเรียกฉันว่าพี่สาวนะ”

มาดามหลิวหัวเราะเบา ๆ “ใช่ นางนั่นแหละ พวกบ่าวเรือนนั้นเอ่ยถึงนางอยู่หลายวันว่าเป็น หมอเทวดา ที่ช่วยชีวิตคุณชายเป่ย สตรีบ้านป่าอย่างนางช่างเพ้อฝันไร้สาระสิ้นดี” “นางน่ะหรือ หมอเทวดา?” ถังอีอีหัวเราะในลำคอ “หญิงเช่นนั้น ไม่รู้จักมารยาท ไม่รู้กาลเทศะ จะช่วยชีวิตคุณชา ยสามเป่ยได้อย่างไร ฝันกลางวันอยู่หรือ”

“เจ้าบังอาจ….” “เจ้าไม่รู้จักข้าหรืออย่างไร ผู้คนเรียกขานข้าหมอเทวดาเจ็ดฟ้าดิน เจ้าคิดว่าเพียงแค่ตรวจพรหมจรรย์สตรี ข้าต้องปลดอาภรณ์พวกนางก่อนจึงจะตรวจได้หรืออย่างไร”

“เหลียนเหลียน... ไฉนข้าไม่อยากรู้ว่าเจ้านั้นมี หัตถ์เทวะ เป็นยอดหญิงหมอเทวดาเล่า” นางส่ายหน้า คำยกยอนั้นเกินไป นางก็แค่พอมีความรู้อยู่บ้าง และได้มิติหีบยาเทพธิดาเป็นตัวช่วย “หีบยาของเจ้า ยังใช้การได้ดีหรือไม่”

"ในเมื่อข้าขอเจ้าดี ๆ แต่พูดไม่รู้ความ ข้าซื่อเว่ยต้าตี้คงต้องขอประลองกับเจ้า ให้รู้ไปว่าซื่อเว่ยซ่างเซียนกับเทพเจ้าสงครามแห่งแดนสวรรค์ผู้ใดกันแน่นที่ควรเป็นผู้สืบทอดบัลลังค์สวรรค์ “ซื่อเว่ยต้าตี้” ไท่จื่อไฉ่เหลียงหวงร้องคำราม เอ่ยนามเทพเจ้าดวงดาวด้วยความโกรธ เมื่อได้ย ินเทพเจ้าหนุ่มยกเอาบัลลังค์สวรรค์ขึ้นมาข่มขู่ “เจ้าไม่มีสิทธิ์ บัลลังค์นั่นต่อไปมันจะเป็นของข้า”

บัดนี้ท้องฟ้าจากสว่างกลับกลายเป็นมืดสลัวเร็วกว่าทุกวัน หรงหรงจึงหันไปจุดตะเกียงเตรียมพร้อมเอาไว้ทั้งสองฝั่ง เพื่อให้มีแสงสว่างเพียงพอ ทุกการเคลื่อนไหวนั้นดูคล่องแคล่วและรวดเร็ว โม่เฉินมองดูทุกการกระทำของสตรีตรงหน้าอย่างชื่นชม สตรีคนนี้เรียกว่าเป็นหมอเทวดาที่สวรรค์ประทานมาใ ห้เขาอย่างแท้จริง

ไม่กี่วันหลังจากนั้น ก็ได้มีข่าวใหญ่โด่งดังไปทั่วทั้งเมืองหลวงราวกับพายุซึ่งข่าวที่ว่านี้ก็คือข่าวเรื่องที่คุณหนูใหญ่หรงจื่อเหยา ที่จู่ ๆ ก็ได้กลายมาเป็นหมอเทวดานั่นเอง บางคนก็ว่าหมอหลวงยังต้องพ่ายให้แก่นางเพราะนางเข้าไปในตำหนักองค์หญิงเพียงไม่ถึงเค่อกับตรวจสอบได้ แล้วว่าองค์หญิงถูกพิษ อีกทั้งพระองค์ยังยอมเสวยอาหารอีกด้วย

เทพแห่งการรักษาเพียงผายฝ่ามือออก ผลักแสงแห่งหยางเข้าท้องสตรีในอาภรณ์สีนิลซึ่งแต่งตัวอย่างปีศาจสตรีแม้ว่านางจะเป็นเทพธิดา ไม่นานนัก อาการหอบหายใจแรงของนางราวกับว่าหายเป็นปลิดทิ้ง จือจือยืนได้อย่างมั่นคง ยกมือคารวะ ก้มศีรษะคำนับ “ข้าขอบคุณท่าน ธิดาเยว่ ได้ยินชื่อเสียงข องท่านมาเนิ่นนาน ข้าเป็นหนี้ชีวิตท่านครั้งนี้” “ไม่เป็นไร ยินดีที่ได้พบเจ้า ธิดาจือจือ ข้าได้ยินชื่อเสียงของเจ้ามาเช่นกัน”

สตรีรูปร่างสันทัด หุ่นเพรียว ใบหน้าน่ารักในชุดมือปราบสีแดงเลือดหมู เดินก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไปในอารามใหญ่ นางคุกเข่าลงหน้าเทพยี่ว์หวงต้าตี้ผู้เป็นใหญ่ในสวรรค์ ‘ท่านเทพผู้เป็นใหญ่ ได้โปรดดลบันดาลให้ข้าลืมเรื่องเลวร้ายพวกนั้นเสียทีเถิดเจ้าค่ะ ข้านอนไม่หลับมาหลายคืนแทบจะเป็น ประสาทอยู่แล้ว’

เสด็จพ่อได้ให้กำเนิดข้า แล้วถูกวินิจฉัยว่าจะไร้ผู้สืบสกุล เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน พระองค์จึงทรงเลี้ยงดูข้าอย่างโอรสมาตลอดสิบแปดปี หลังจากเสด็จพ่อสวรรคต ข้าจึงขึ้นครองราชย์เป็นองค์ฮ่องเต้ เหล่าขุนนางหมอบกราบข้า เหล่าเจ้าเมืองครั่นคร้ามข้า ราษฎรต่างสรรเสริญว่าข้าทรงปรีชา ทว่าทั่วทั้งนครจิงเฉิงกลับไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า ฝ่าบาทที่พวกเขากล่าวขวัญถึงนั้น แท้จริงแล้วเป็นสตรี วันนี้ข้าปลอมตัวออกนอกวัง ประทับดื่มชาอยู่ในห้องหรูของหอไท่ผิง ทว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง นามว่า เสิ่นฝูจู กลับพาคนบุกรุกเข้ามา เพียงเพราะนางเกิดถูกใจตำแหน่งอันยอดเยี่ยมนี้ นางกวาดสายตามองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นข้ามีเค้าหน้าเย็นชา จึงใช้ด้ามพัดเคาะที่ไหล่ของข้าเบา ๆ พลางเอ่ยเยาะหยันขึ้นว่า “มองอะไร?” “แต่ง