หมอหญิงมือเทวดา ครองบัลลังก์เย้ยฟ้าท้าปฐพี Novels & Stories

อ๋องเยียนยกมือมากุมขมับ ปวดหัวกับเรื่องราวของผู้อื่นยิ่ง “นางเป็นภรรยาของท่านหมอหลวงอิ่น นางก็ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอเทวดาไม่ต่างจากหมอหลวงอิ่น เพียงแต่นางไม่ชอบปรากฏตัวต่อหน้าฝูงชน” อ๋องเยียนพูดไปตามจริง

โดยที่การกระทำของพวกนางทั้งหมดอยู่ในสายตาของสตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์งดงาม เกล้ามวยทรงเก้าเทวาประดับอัญมณีเต็มศีรษะประหนึ่งเทพธิดาเดินดิน นางปรายตางดงามมองด้วยสายตาดูแคลนอย่างยิ่ง ก่อนเอ่ยถามขันทีน้อยประจำจวนอ๋อง “สตรีผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดจึงให้องค์ชายหย่งเยี่ยเ ล่นดินโคลนสกปรกเช่นนั้น” ขันทีน้อยผู้นั้นก้มหน้าก่อนเอ่ยเสียงสั่น “สตรีผู้นั้นคือเหลียงเจียจื่อคนใหม่ นามว่าหานฉงหรงพ่ะย่ะค่ะ” “องค์หญิงเวินอี๋”

คุกเข่าลงกับพื้น เธอรีบใช้ผ้าเช็ดหน้ากดไปที่จมูกของหญิงชรา จากนั้นเลือดสีแดงสดก็ไหลอาบนิ้วมือเรียวขาวของเธอจนเป็นสีแดงทันที มืออีกข้างของเธอจับที่เข็มเงินเล่มหนึ่ง ดวงตาสดใสคู่นั้นมองหญิงชราแล้วยิ้มอย่างอ่อนโยน “คุณยายคะ ฉันไม่ใช่นางฟ้าอะไรหรอกค่ะ วันนี้คุณยายโ ชคดีนะคะ เพราะฉันคือเทพต้าหลัวที่สวรรค์ส่งมาช่วยคุณค่ะ” “เทพต้าหลัว? นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้พบกับเทพต้าหลัวที่งดงามขนาดนี้ อย่าคิดว่าจะหลอกฉันได้ คุณคือเทพธิดาน้อยชัด ๆ”

“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะองค์ชาย แต่ว่าดินแดนนั่นหากซีเป่ยได้ครอบครองทั้งหมดก็จะร่ำรวยเพราะเป็นชายแดนที่ทำการค้าอีกทั้ง…” "ตอนนี้สิ่งที่น่าสนใจมากกว่าก็คือสตรีผู้นี้ต่างหาก นางเป็นถึงทายาทของหมอเทวดาชื่อดัง หากว่าได้อภิเษกกับนางเจ้าลองคิดดูสิว่าเสด็จพ่อจะหันความสนใจทั้งหมดน ั่นมาที่ผู้ใด หมอเทวดาที่รักษาคนได้อีกทั้งทำยาพิษได้ ดาบของลู่โจวจะถูกส่งต่อให้ซีเป่ยอย่างไม่ต้องสงสัย”

ชุนหลันที่มีท่านอ๋องจับมือและเดินเข้าไปหาสตรีตรงหน้า ตอนนี้ในใจของชุนหลันรู้สึกอบอุ่นราวกับได้นั่งอาบแสงแดดในยามเช้า นางไม่ต้องเผชิญกับทุกอย่างเพียงลำพังอีกแล้วเพราะต่อจากนี้นางจะมีท่านอ๋องเคียงข้างไปด้วยทุกหนแห่งกับนางด้วย “แม่นาง” “หวังเจียวเมิ่ง” หันมามองทั้งคู่ ราว กับห้วงเวลาหมุนกลับเพราะใบหน้านี้ชุนหลันจำได้ไม่ลืม สตรีใบหน้างดงามแม้จะมีผิวที่ค่อนข้างคล้ำเพราะกรำแดดแต่นางคือ “หวังเจียวเมิ่ง” หมอเทวดาผู้นั้นไม่ผิดแน่

หมอหญิงผู้นำหลักฐานนี้เข้ามายังคงมองรุ่ยอ๋องคล้ายมองเทพสวรรค์ผู้ลงมาจุติบนแดนมนุษย์ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าภายใต้ใบหน้าคมคายสง่างามบัดนี้คล้ายยมทูตจากปรภพกระนั้น น้ำเสียงทุ้มลึกเจือกระแสเย็นเยียบดังขึ้น “เจ้าเข้าไปนำสิ่งของพวกนี้มาจากเตียงของนาง” ช่านเย่รีบ ตอบ “เพคะท่านอ๋อง”

“รวี่เยว่น้อย ไหนๆเจ้าจะมีโอกาสได้แสดงความสามารถทั้งที มิสู้ไปพาเจ้าหนูนั่นกลับออกมาด้วยเลยล่ะ” เจ้าหนูนั่นที่มหาเทวีหมายถึงคือ พยัคฆ์อนธการ ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นราชันย์แห่งภูผาหยินซาน สัตว์อสูรระดับจักรพรรดิ!

“เพคะธิดาเทพ” ซือเหยาช่วยเยว์ซินแต่งองค์ให้สง่างามสมกับที่เป็นเทพธิดาแห่งจันทราของสวรรค์ แม้นางจะเป็นหญิงตัวเล็ก ๆ แสนซน แต่หน้าที่ของนางนั้นยิ่งใหญ่นัก คำสั่งของสวรรค์นั้นไม่อาจละเลยได้

"รับด้วยเกล้า ข้าจะต้องเอาชนะและกำจัด พวกผองเผ่าปีศาจให้หมดสิ้นเจ้าค่ะ" "เราเชื่อใจเจ้า ท่านเทพสงครามเย่วหมี ถึงแม้ท่านจะเป็นสตรี แต่ความสามารถและความแข็งแกร่งองอาจเจ้าหาแพ้บุรุษไม่ จงรีบเร่งไป เราขอมอบทหารสวรรค์ให้เจ้าอีกหนึ่งแสนนาย ให้เจ้านำทัพกำจัดศัตรูและนำชัย กับมาให้จงได้"

สตรีในอาภรณ์สีฟ้าครามเยื้องย่างออกมาจากมุมหนึ่ง พี่รองที่ไป๋อี้ซวนเอ่ยถึงไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหมอเทวดาหญิงผู้มีนามว่าซูหนิงเหอนั่นเอง "เหตุใดถึงเป็นเจ้าไปได้" มู่ห่าวรันมองตะลึงกับภาพลักษณ์ใหม่ของซูหนิงเหอ นางแต่งกายอย่างคุณหนูในห้องหอผู้สูงศักดิ์ สลัดภาพหมอหญิงที่แต่งกายเรียบง่ายไปเลย หัวใจของเขาพลันเต้นระรัวราวกับกลองศึกในสนามรบ