Novel & Cerita หมอหญิงมือเทวดา ครองบัลลังก์เย้ยฟ้าท้าปฐพี

นอื่นไปได้พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" ตรงคำว่า 'หน้าที่' สายตาคมนิ่งพลันเหลือบขึ้นมองผ้าม่านด้านหลังบัลลังก์มังกรด้วยดวงตาสงบเยือกเย็นเกินจะคาดเดา หากแต่ผู้ถูกกระแสสายตานั้นหาได้สงบด้วยไม่ 'เสิ่นลี่เย่' หรือก็คือองค์ไทเฮาในวันนี้ ทว่าในอดีตนางก็คือสตรีผู้ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกบุรุษผู ้ซึ่งกำลังทอดสายนิ่งลึกนี้ใช้ความรักของนางล่อลวงหลอกใช้ จนบัดนี้จะเป็นมนุษย์ก็มิใช่ ปีศาจก็มิเชิงมาร่วมสามร้อยกว่าหนาวไปเสียแล้ว

เสด็จพ่อได้ให้กำเนิดข้า แล้วถูกวินิจฉัยว่าจะไร้ผู้สืบสกุล เพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน พระองค์จึงทรงเลี้ยงดูข้าอย่างโอรสมาตลอดสิบแปดปี หลังจากเสด็จพ่อสวรรคต ข้าจึงขึ้นครองราชย์เป็นองค์ฮ่องเต้ เหล่าขุนนางหมอบกราบข้า เหล่าเจ้าเมืองครั่นคร้ามข้า ราษฎรต่างสรรเสริญว่าข้าทรงปรีชา ทว่าทั่วทั้งนครจิงเฉิงกลับไม่มีผู้ใดรู้เลยว่า ฝ่าบาทที่พวกเขากล่าวขวัญถึงนั้น แท้จริงแล้วเป็นสตรี วันนี้ข้าปลอมตัวออกนอกวัง ประทับดื่มชาอยู่ในห้องหรูของหอไท่ผิง ทว่าคุณหนูใหญ่แห่งจวนเจิ้นกั๋วกง นามว่า เสิ่นฝูจู กลับพาคนบุกรุกเข้ามา เพียงเพราะนางเกิดถูกใจตำแหน่งอันยอดเยี่ยมนี้ นางกวาดสายตามองข้าตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นข้ามีเค้าหน้าเย็นชา จึงใช้ด้ามพัดเคาะที่ไหล่ของข้าเบา ๆ พลางเอ่ยเยาะหยันขึ้นว่า “มองอะไร?” “แต่ง

ผู้หญิงที่นั่งอยู่บนยอดบัลลังก์นั้น เธอดูมีชาติตระกูลและมีภูมิฐานเหมาะสมเหมือนดั่งราชินี! ผู้หญิงคนนี้คือ นายหญิง ผู้เป็นที่รักของนิกายจ้าวสวรรค์ โมนิก้า วอห์น อึก

“ทุกท่านรู้จักสตรีจากคฤหาสน์นายพลแห่งจักรพรรดิผู้ซึ่งมีร่างกายไม่เหมือนใครหรือไม่?” “ข้ารู้ สตรีไร้ค่าจากคฤหาสน์แม่ทัพ ผู้ที่ไม่รู้ว่าตัวเองมีชื่อเสียงแค่ไหน” เสียงของผู้เข้าร่วมประมูลผู้หนึ่งดังออกมาจากห้องของราชาเจิ้งซี

หมอหญิงเทวดาเป็นเพียงชื่อเรียก ไม่ใช่ตำแหน่งขุนนาง พวกนางส่วนใหญ่เป็นนางกำนัลอาวุโส จะตรวจอาการโดยอาศัยจากประสบการณ์

"ช่างเถอะๆ ...ว่าแต่หากเทพสงครามมาแย่งชิงตัวเสี่ยวเย่าเจ้าจะทำอย่างไร" "ข้าไม่มีคาถาอาคมหรืออิทธิฤทธิ์อะไรไปสู้หรอก มีแต่สองมือสองเท้าข้าที่ยังว่าง ต่อให้เป็นเทพเซียนหากรังแกกันมากๆ แม่จะเตะให้หลังหักเลย อยากรู้เหมือนกันเทพเซียกระดูกแข็งเพียงไหน หึ" "เจ้ามันสตรีหยายบคาย ใครจะชอบเจ้าลงเหอะ เอะอะก็ลงไม้ลงมือ "

“เจ้าคือสตรีเพียงหนึ่งเดียวในใจข้า ด้วยปัญญาล้ำเลิศเป็นหนึ่งในใต้หล้า ในใจข้าเจ้าคือยอดบุปผาสง่างาม ทุกโมงยามเคียงคู่ครองบัลลังก์” เฟิ่งอี๋ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มกระซิบผะแผ่วก่อนที่จะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

หญิงนางนี้คงไม่ได้โดนยาพิษแล้วคิดจะใช้เจ้านายของพวกเขาเป็นยาถอนหรอกใช่ไหม? หญิงนางนี้ไปเอาความกล้าบ้าบิ่นนี้มาจากไหนกัน นางไม่รู้หรือว่าเจ้านายของเขาคือเทพสงครามแห่งแคว้นเย่ ผู้กุมอำนาจสูงสุด เพียงพลิกฝ่ามือก็เรียกฟ้าเรียกฝนได้ เพียงประโยคเดียวของเขา นางก็สามารถหา ยไปไม่เหลือแม้แต่ศพให้ฝัง

“หมอหลวงความสามารถมีขีดจำกัด ผู้ที่จะรักษาข้าได้มีเพียงหมอเทวดาเท่านั้น” ฟางเหยียนอวี้ปล่อยให้นางสำรวจให้พอใจ พร้อมเอ่ยบอกความเข้าใจผิดของนาง หมอหลวงมีความสามารถก็จริงแต่มันไม่เพียงพอ มีเพียงหมอเทวดาที่เร้นกายอยู่ในยุทธภพเท่านั้นที่สามารถรักษาเขาได้ เพียงแต่วาสนาของ เขาคงไม่มากถึงเพียงนั้น ซึ่งเขาเชื่อว่าหมอหลวงไม่ได้โกหกเขาเพราะอย่างน้อยแม่ทัพผู้นั้นก็ยังใส่ใจเขาอยู่ “จริงหรือเจ้าคะ”

เทียนหลาง จิ้งไฉประทับอยู่บนบัลลังก์ต่ำ พระเนตรทอดมองลงมาอย่างเย็นชา “ลุกขึ้น เจ้ามาด้วยเรื่ององค์หญิง…ใช่หรือไม่” จิ้งไฉ มู่เทียนหลางลุกขึ้นช้า ๆ “พ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง