หมอหญิงไร้ค่า ชายาลึกลับของราชันเย็นชา Novels & Stories

เส้นผมดำขลับถูกรวบไว้หลวม ๆ ริ้วผ้าโปร่งบางสะบัดไหวต้องลม ราวภาพวาด ในร่างของ “อันไป๋เล่อ” อนุตัวร้ายของคุณชายรองเผย ผู้ไม่มีใครกล้ามายุ่ง เวลานี้มีหญิงสาวจากอีกภพหนึ่งสถิตอยู่ นาง...ผู้เกิดใหม่

อีกคนรีบก้าวเท้าเข้ามาสมทบส่งเสียงเซ็งแซ่หวังจับผิดและขุดคุ้ยความลับ ผู้ที่ถูกบริภาษว่าเป็นคนไร้ค่าถึงกับแสยะยิ้ม นางทำเพียงหมุนถ้วยชาในมือเล่นพลางเหยียดยิ้มบาง แผ่รังสีจิตวิญญาณเทพสงครามอันกดดันดุดันออกมาคุมเชิงแผ่วเบา จนพวกที่รุมล้อมอยู่รอบกายถึงกับตระหนักในคว ามปลอดภัย รีบก้าวเท้าถอยห่างไปสามก้าวด้วยความขลาดกลัว

ที่มุมมืดหลังเล้าไก่ พ่อค้าเร่คนหนึ่งที่มีรอยสักรูปหมาป่าซ่อนอยู่ใต้ข้อมือจ้องมองการกระทำของหลี่ซินหรานด้วยความตกใจ "นางรู้ได้อย่างไร แผนการของราชครูเหอไม่เคยพลาด นางผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ฮองเฮาที่มาแจกของธรรมดา ๆ แล้ว"

“ไม่เอาน่า! ข้าได้ยินว่าเขากำลังจะแต่งงานมิใช่หรือ หากว่าเขาไม่อาจฟื้นขึ้นมาทันกำหนดการแต่งงานก็เป็นอันว่าพิธีน่ายินดีนี้ต้องล้มเลิกไปเลยเชียวนะ” องค์ชายสิบห้าเสด็จมาถึงพอดี พระองค์ทรงเห็นสตรีงดงามที่ถือผ้าคาดหน้าอยู่ในมือก็เดาได้ทันทีว่านางน่าจะเป็นหมอหญิงเกาที่ฮ่องเต้เ คยเล่าประทานว่าแท้จริงนางคือผู้เก่งกาจด้านการใช้พิษและรักษาพิษฉายา ‘ฮูหยินไร้รอย’[1] อดีตจอมยุทธ์อันดับต้นๆ แห่งยุทธภพผู้กลายร่างจากบุรุษชรามาเป็นสตรีเยาว์วัยสวยงามยิ่ง

เพลงที่ไม่มีชื่อ เพลงที่คราวหนึ่ง เคยทำให้ครูดนตรีหลวงคลุ้มคลั่ง เพลงที่ในทุกคืนจันทร์เต็มดวง จะลอยมาเบา ๆ จากตำหนักร้างซึ่งไม่มีใครอาศัย ข้ามีนามว่า “ซูหนิงอวี่” เป็นบุตรสาวของเสนาบดีกลาโหมเติบโตในราชสำนัก เห็นเรื่องลึกลับมาก็มาก แต่ไม่เคยมีเรื่องใดสะท้านใจข้าเท่า “ เรื่องของสตรีไร้เงา” ผู้นั้น

ทุกสายตาต่างจ้องมองคนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่ ความสูงร้อยแปดสิบกว่า หน้าตาผิวพรรณสะอาดสะอ้าน ออร่าขาวเนียนละเอียดแทบจะไม่มีรูขุมขนอยู่บนใบหน้า ‘คิงส์ ราชันย์’ คือหมอศัลยกรรมชื่อดังประจำโรงพยาบาลแห่งนี้ แถมยังพ่วงตำแหน่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของไอ้ไคโร “มองเหี้ยไรกัน” “อ้าว! ไอ้ หมอนรก ไอ้หมอผี มึงพูดกับคนป่วยแบบนี้เหรอ” “กับมึงกูไม่ฉีดยาตายให้ก็บุญแล้ว”

สองเปิดทางให้เห็นผู้หญิงท่าทางมอมแมม ปิดหน้าตาด้วยผ้าจนมองไม่ออกว่าเป็นใคร ราชันเดินเข้าไปใกล้แล้วสำรวจว่าเคยเห็นผู้หญิงลักษณะนี้มาก่อนหรือไม่ คุ้น ๆ แต่นึกไม่ออกว่าใคร “เอาผ้าคลุมหน้าออก” หญิงปริศนาค่อย ๆ แกะผ้าที่ใช้ปิดหน้าออก ทันทีที่ผ้าสีหม่นหลุดร่วงลงไปกองที่พ ื้น ทั้งราชัน สอง และกล้า ต่างเงียบไปราวกับหาเสียงของตัวเองไม่เจอ

แม้จะดูอ่อนเยาว์แต่ดวงตาเศร้าหมอง ผิวพรรณที่ควรผุดผ่อง แต่กลับหมองคล้ำ แถมยังริมฝีปากซีดเพราะอากาศหนาวมาก แต่พระนางสวมชุดที่ทำขึ้นมาจากของชั้นเยี่ยมจะหนาวได้อย่างไร “ไม่รู้หรือ ว่าไทเฮาจะดื่มแต่ของพระองค์เองเท่านั้น แค่นี้ยังไม่รู้แต่ได้เลื่อนขั้นเป็นนางกำนั ลส่วนพระองค์ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าใช้มารยาอันใด”

ผู้หญิงลึกลับที่อยู่ในกลุ่มผู้ชมก็นั่งนิ่งไม่ค่อยอยู่แล้ว อันที่จริงหยกเขียวราชันขนาดใหญ่อันนี้เป็นสิ่งที่มีไว้เชยชม ไม่ใช่สิ่งที่มีไว้เพื่อครอบครอง นี่เป็นของที่มีเงินก็ซื้อไม่ได้ และเธอก็ไม่อยากพลาดโอกาสนี้ "หนึ่งหมื่นสองพันห้าร้อยล้าน" ผู้หญิงลึกลับเอ่ยปากเพิ่มส องพันห้าร้อยล้าน ซึ่งเป็นมูลค่าสูงกว่าราคาของพวกนักธุรกิจในงาน

แผนร้ายในเงามืด อู๋เยี่ยนพ่ายแพ้เป็นครั้งที่สอง เขาเดินกลับตำหนักรับรองด้วยความโกรธแค้น ทว่าในมุมมืดของทางเดิน เขาพบกับองค์หญิงน่าหลันที่กำลังล้างตัวจากกลิ่นเหม็นอย่างบ้าคลั่ง "ข้าไม่ยอมให้นางแพศยานั่นได้ใจไปมากกว่านี้!" น่าหลันคำราม "เสด็จพี่... ในเมื่อเราสู้ด้วยปัญญาไม่ได้ เราก็ต้องใช้ 'ยาพิษคร่าวิญญาณ' ของซีเหลียงจัดการนางในคืนวันเพ็ญนี้!"