หมอหญิงไร้ค่า ชายาลึกลับของราชันเย็นชา Novels & Stories

เพล้ง! "มู่หรงเสวี่ย เจ้ามันนางแพศยา เมื่อก่อนเจ้าก็เป็นเพียงคนไร้ค่า เหตุใดยามนี้เจ้าจึงกลายมาเป็นเสี้ยนหนามตำตาข้าได้ถึงเพียงนี้!"

ราชันเดินไปยังเตียงนอนขนาดคิงไซส์ชึ่งตอนนี้มีคนตัวเล็กนอนหลับปุ๋ยอยู่ "หลับซะแล้ว ตัวแสบ" ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่อจัดการธุระส่วนตัว พอสำเร็จแล้วก็ได้ออกมาในขณะที่นุ่งเพียงผ้าขนหนูผืนเดียว ขื้นไปนั่งบนเตียงอย่างช้าๆ เเล้วต้องคิ้วขมวดเพราะคนตัวเล็กพริกกายหันม าทางเค้าพอดี พรึบ! แต่ชุดของเธอช่างขัดหูขัดตาเสียจริง ทำไมมันเซ็กซี่ขนาดนี้ ขนาดนอนหลับยังเหมือนยั่วเลย

ลัยลาอดคิดไม่ได้ว่าทุกอย่างมันดูเร่งรีบ ฉุกละหุกไปหมด ไม่เหมือนงานแต่งงานของคนทั่วไปที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวรักใคร่กันดี แต่อย่างว่าเธอมันเป็นภรรยาม้ามืดของเขานี่ จะไปหวังอะไรได้อีก นอกจากทำหน้าที่ภรรยาตามหน้าที่ให้ดีที่สุด ยังไม่ทันได้คิดอะไรมากไปกว่านี้เจ้าของร่างสูงกำยำก็เดินอ อกมาจากห้องน้ำ หยดน้ำเกาะพราวเต็มตัว สายตาคมเข้มของคุณหมอสุดหล่อที่มองตรงมา พร้อมกับเลิกคิ้วสูงทำเอาลัยลาขัดเขินอย่างที่ไม่เคยเขินผู้ชายคนไหนมาก่อน

หมอหญิงคนเดิมได้แต่ยืนนิ่งชะงักค้าง นางพยายามมองผ่านช่องประตูเข้าไปในห้องนอน จึงได้เห็นรุ่ยอ๋องที่นางแอบหลงใหลนับแต่ได้เห็นเขาปลดหน้ากากเผยโฉมหน้าราวเทพเซียน เขากำลังลูบคลำสตรีผู้หนึ่งบนเตียง สตรีผู้นั้นอยู่ในสภาพเปลือยกายเพราะถูกท่านอ๋องเปลื้องผ้าจนหมด

รัชทายาทชิงอู่ถงแห่งแคว้นชิงมีพระชายาเอก พระชายารอง และนางสนมอีกหลายคน ย่อมไม่มีที่ว่างสำหรับหมอหญิงผู้งดงาม และเขาก็มั่นใจว่าเย่วหลันเซียงไม่เอาบุรุษมากสตรีอย่างแน่นอน ยามมืดค่ำมาเยือนภายในเรือนนอนอันเงียบสงบของหมอหญิงเพียงคนเดียวในค่ายทหาร ผู้ที่รู้สึกผิดและละอ ายแก่ใจต่อสตรีที่ไม่เคยพบหน้ากันสักครั้ง กำลังกระดกสุรารสเข้มลงคอโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดดื่ม ทั้งๆที่ไหสุราหลายไหถูกเปิดออกดื่มจนหมดเกลี้ยง

ภาพที่ผู้คนเคยเห็นในแคว้นต้าซางคือองค์หญิงที่ประชวรด้วยโรคประหลาดทั่วพระวรกายเต็มไปด้วยตุ่มฝีและหนองมากมายแทบจะไม่มีพื้นที่หลงเหลืออยู่เลย ช่วงฤดูหนาวที่มาเยือนจะมีอาการทุเลาลงแต่ก็ไม่ลดลงเท่าที่ควรเพราะต้องใช้เวลารักษาเป็นเวลานาน พอเข้าฤดูร้อนที่เคยทุเลาก็ผุดข ึ้นมาใหม่เป็นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าและซ้ำอีก และเมื่อยิ่งถูกพิษจากอุปราชหยวนเป่ยทำให้อาการทรุดลงนับเท่าทวีคูณ คำว่าองค์หญิงอัปลักษณ์เป็นคำที่สะเทือนใจยิ่งนัก แต่คำว่าพระชายาหน้าผีกลับสะเทือนใจเสียยิ่งกว่า

“ไม่ถึงไหนทั้งนั้นแหละค่ะ คุณราชันย์ขำมากก็เอาไปเช็ดเองเลย” กอหญ้ายืนผ้าขนหนูผืนน้อยที่ถูกนำไปชุบน้ำและบิดจนหมาด มายื่นให้เขา ราชันย์หุบยิ้มแทบไม่ทัน ก่อนจะทำหน้าหงอยกะพริบตาปริบ ๆ ส่งให้กอหญ้า เธอที่เห็นการกระทำของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่ามาเฟียลำดับต้น ๆ ของประเทศ ก็ ได้แต่ถอนหายใจและเอื้อมมือค่อย ๆ ปลดกระดุมออกช้า ๆ

มู่หรงอี้หวายเผยรอยยิ้มอย่างบุรุษจิตใจกว้างขวาง สือหยงคังเลิกคิ้ว ถึงจะรู้สึกยินดีขึ้นมาบ้าง แต่ก็มองว่าเรื่องนี้ออกจะยุ่งยากเกินจำเป็น แม้เจ้านายน้อยของเขาจะร่ำรวยมาก แต่การเชิญนางโลมชั้นหนึ่งนับสิบมาถึงเรือน ย่อมมีค่าใช้จ่ายมหาศาล อีกทั้งยังต้องส่งเทียบไปจอ ง กว่าจะได้ยลโฉมนางฟ้าก็คงอีกหลายวัน

คนที่เป็นดาวอัปมงคล ไร้ชะตาชีวิตเช่นนั้น กลับมีผู้คนมากมายตาบอดเห็นนางดุจดั่งแก้วล้ำค่า ไม่รู้ว่านางมีมนตร์เสน่ห์ล่อลวงอันใดกันแน่! แต่พอคนออกไปแล้ว ก็สะดวกต่อการลงมือ เฝิงไฉ่เวยเกาะแขนซิ่วอี๋ลุกขึ้น กล่าวเสียงเย็นชา “ไป”

แม้นเทพเซียนลงมายังโลกมนุษย์ ก็เกรงว่าจะช่วยชีวิตองค์หญิงกลับมาไม่ได้แล้ว “หมอไร้ฝีมือ ทำไมข้าถึงพาหมอไร้ฝีมือเช่นเจ้ามาที่นี่กันนะ? เจ้าเป็นถึงหมอหลวงอันดับหนึ่งของสำนักหมอหลวง มีชื่อเสียงทว่าไร้คุณค่า หากเจ้าช่วยองค์หญิงไม่ได้ ก็ไปคว้านท้องฆ่าตัวตายเพื่อไถ่โทษซ ะ!” หมอหลวงฝานตัวสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดเผือดราวกระดาษ