หยิ่งยโส Novels & Stories

จิ้งหูหย่ง" น้ำเสียงที่หลุดรอดออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของหนิงรุ่ยนั้น ไม่ได้ดังจนตวาดก้อง ทว่ามันราบเรียบ เย็นชา และเยือกเย็นประดุจสายลมในฤดูเหมันต์ที่พัดกรรโชกผ่านยอดเขาหิมะ มันเป็นน้ำเสียงที่ปราศจากความสั่นเครือ ปราศจากความหวาดกลัว และเต็มเปี่ยมไปด้วยการเย้ยหยันอย่างล ึกล้ำ ถ้อยคำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำนี้ ดังกังวานก้องเข้าไปในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในห้องโถง ทะลวงฝ่าความเงียบงันและกรีดลึกลงไปในหัวใจของบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าประดุจคมมีดที่อาบยาพิษ

ต้องระวัง “สวัสดีค่ะทุกคน ฉันชื่อว่าลี่ห่าย แซ่หวัง เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเจิ้งหนานซูมั่ว ต่อจากนี้ก็ฝากตัวด้วยนะคะ” แม้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่คำพูดและน้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยการกดข่ม คำว่าเจิ้งหนานซูมั่วคืออะไร ก็คือคนที่ชายชราผู้เป็นใหญ่ของที่นี่รักใคร่ มากที่สุดไงเล่า การที่เธอประกาศออกมาแบบนี้ ก็เหมือนย้ำเตือนให้ทุกคนในที่นี้รู้สถานะของเธอในบ้านหลังนี้น่ะสิ ย้ำว่าจะทำอะไรในบ้านนี้ต้องไว้หน้าเธอหลายส่วนสินะ

หยางลี่พยักหน้าขึ้นลง อวี่หรงยิ้มเย็น หยางชินหวี้หันหน้าหันหลัง “เบิกตัว โจวจี้เหวิน”

มพยักหน้า “ลูกนิ่มๆ อร่อยที่สุด”แป๋มยิ้ม เฮ้อเสี่ยวซงช่างอ่อนโยนเอาอกเอาใจแบบนี้ไม่แคล้วจะตกหลุมรักเขาเสียแล้วแป๋มเอ๊ยดูสารรูปตัวเองสิ อยากมีกระจกเสียจริงจะได้รู้ว่าตัวเองขี้เหร่แค่ไหนแล้วจะได้เลิกคิดเลิกฝันเสียที อากาศเริ่มขมุกขมัว เสี่ยวซงก่อกองไฟ ไล่คว ามหนาวเหน็บแป๋มกอดอกแม้จะมีเสื้อคลุมอีกขั้น เสี่ยวซงใช้ไม้ในมือเขี่ยไฟไปมา

คำชมนั้นทำให้ไฟโทสะในใจหลี่โม่หรานมอดลงทันที "จริงรึ?" เสียงเขาอ่อนลง "ข้า... สง่างามหรือไม่?" "สง่างามมาก" ไป๋ชิงโจวยกนิ้วโป้งให้ "สง่างามที่สุดในตลาดเลย" หลี่โม่หรานยืดอก (เกราะดันขึ้น)

"ซี้ดดดด เยว่เยว่ของพี่ตอดเก่งมาก พี่เสียวจนใจจะขาดแล้ว คนดี ซี้ดดด อ๊าาาา " เมื่อหลิวซินเยว่ใกล้แตะปลายสายรุ้ง “พี่หย่งเจี๋ยฉันใกล้จะเสร็จแล้วค่ะ “ หวังหย่งเจี๋ย เริ่มดวงสะโพกเร็วขึ้นๆ "อ๊าาา อ้าาาา อ้าา ฉันเสียวจังเลย" ไม่นานร่างบางก็กระตุกเกรง ร่องสวาทสั่น ระริก "ซี้ดดดด อ้าา"

เหอหลี่คุนหัวเราะ “เช่นนั้นข้ากลับก่อน พรุ่งนี้ต้องเดินทางไปเสียนหยางแต่เช้า” เสียนซีหลิวลุกขึ้นก่อนจะก้าวเดินออกไปอย่างฉุนเฉียว ในใจของเขาได้แต่ก่นด่าโหลวตงอวี้ แม้อีกฝ่ายไม่ได้พูดอะไรออกมาแต่เขากลับรู้สึกว่าโดนเย้ยหยันอยู่ในที ถุงหอมปักรูปจันทร์เสี้ยวตรงกับชื่อ ‘เย ว่’ ของเสียนฉิงเยว่ที่แปลว่าพระจันทร์ อีกทั้งลายปักสีทองของกิ่งไผ่บนผ้าไหมสีเขียว ยังเหมือนกับผ้าคลุมไหล่ที่บังเอิญเหมือนกันกับเสื้อของโหลวตงอวี้ในงานเลี้ยงวันนั้น

ปราศจากแววกระเซ้าในถ้อยคำนั้น เสิ่นจื่อเหลยเพียงพูดความจริง “มีพรสวรรค์แต่ยโสโอหัง ยิ่งขึ้นที่สูงยิ่งไม่เห็นหัวผู้อื่น ทะนงว่าตนเก่งกาจเหนือใคร” “ผู้ใดบ้างไม่เคยโง่เขลามาก่อน” เสิ่นจื่อเหลยไม่ถือสา เพียงชั่วเวลาชงชาสามารถสงบใจรวดเร็วประหนึ่งกลายเป็นอรหันต์ไปแล้ว “เจ้า มีปากอยากพูดอะไรก็พูด มือข้ามีดาบอยากฟันเมื่อใดก็ฟัน…”

หมดคำพูดจากปากบางเมื่อเข้าจู่โจมเพื่อไม่ฟังคำพูดไร้สาระนั่น บทเรียนในอดีตเขาจะทำให้เธอรู้ว่าใครเจ็บปวดกว่ากัน ร่างกำยำเข้าแนบชิดบดเบียดจนแผ่นหลังร่างบางเสียดสีกับผนังหินอ่อน ลิ้นหนาตวัดดูดรัดเรียวลิ้นเล็กด้วยความร้อนแรง บดขยี้ซ้ำ ๆ จนแพร์พีญารับมือแทบไม่ไหว สองมือประ คองท้ายทอยให้รับกับจูบเร้าร้อน ส่วนมืออีกข้างลูบไปทั่วแผ่นหลังก่อนจะขยำบีบก้นงอน

“ไอ้คิม ! ไอ้คิมกูยอมแล้ว ขอแค่ปล่อยหลินไปกูยอมทุกอย่าง” หน้าตาของเสือร้ายหยิ่งผยองเปลี่ยนไปตอนนี้เขาเป็นได้เพียงหมาขี้เรื้อนข้างถนนที่ทำอะไรไม่ได้ ไม่มีความสามารถใด ทำได้เพียงอ้อนวอนขอร้อง ถ้าต้องแลกชีวิตเขาเพื่อให้เธอปลอดภัยเขาก็ยอม “หึ ! เพื่อผู้หญิงคนเดียวเนี่ยน่ะเหร อเสี่ย ไม่คุ้มมั้งผมว่า”