หยิ่งยโส Novels & Stories

ร่างสูงยกยิ้มอบอุ่นแม้ในค่ำคืนของฤดูเหมันต์ ก่อนจะตอบรับประโยคของนางด้วยเสียงทุ้มที่พร่าต่ำข้างหู “ตกลง” นางพลันถลึงตาใส่อีกครา เจ้าลูกเต่าแซ่ฉิงผู้นี้ เห็นคนเขายอมรับก็ทำเป็นได้ใจใหญ่ คิดกินเต้าหู้เอาเปรียบไม่เลิกรา ทันทีที่ได้รับอิสระ ร่างบางจึงก้าวถอยห่างจากอีกฝ่ายอ ย่างรวดเร็ว เมื่อถอยไปได้ไกลพอสมควร เสียงใสจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับว่าเมื่อครู่ตนนั้นไม่ได้มีโทสะอันใด

ติงเซียงฟังไม่ชัด ซ่งหวายดึงสติกลับมา ขมวดคิ้ว "งั้นฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้ก็ไม่ชอบเจ้าทั้งนั้นเลยหรือ?"

เธออมยิ้ม “กินไอติมแท่งโตๆ” “ไอติมแท่งเหรอคะ รสอะไรคะ” เธอทำหน้างง “ยื่นหูมาสิครับเดี๋ยวพี่บอก” เธอยื่นหูไปหาเขา ก่อนจะหน้าแดง

ชานนท์ยิ้มนิดๆ แล้วโอบไหล่คนข้างตัวเข้ามา พลางกระซิบเบาๆ ​“พี่ไม่มีอารมณ์เลยจริงๆ ให้ตายสิ พี่มีอารมณ์กับกี้คนเดียว” ​“หึ! อย่าให้รู้ก็แล้วกันว่าไปติดใจ...เข้า ของแบบนี้ผมไม่รู้หรอกครับ ว่าเข้าๆ ออกๆ กันไปแล้ว มันอาจจะรู้สึกดีกว่ากับผมก็ได้”

อื้อออออ เสียงด้านในที่ดังขึ้น ทำให้ซิ่วอิงที่กำลังสั่งให้บ่าวรับใช้ยกสำรับมานั้นหยุดชะงัก ใบหน้าแดงก่ำ แล้วจึงสั่งให้ยกสำรับไปเก็บก่อนแล้วค่อยยกมาใหม่อีกครั้ง เมื่อเสียงในห้องหอเงียบลงในเวลากว่าหนึ่งชั่วยามให้หลัง ก็มีเสียงเปิดประตูและปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำใบหน ้าเปื้อนยิ้มอิ่มเอม เอ่ยกับบ่าวรับใช้ของชายาตนที่จำได้ว่าชื่อซิ่วอิง

“ขอบคุณค่ะ” ยักษิณีสาวยิ้มจนตาหยีกับคำอธิบายนั้น ก่อนจะเริ่มบ่นพึมพำเบา ๆ คล้ายท่องจำ “ซ้าย แล้วก็ขวา...แล้วก็ขึ้นบันไดซ้าย”

“เห็นมะ บอกแล้วว่าอร่อย สูตรคุณยุ่งซะอย่าง ผสมซะมั่วเลย” “จดสูตรไว้หรือเปล่าคะ” พนักงานรีบถาม เมื่อได้ยินว่า สูตรมั่ว “โน่นแน่ะ ขยุกขยิกหน่อยนะ มือเลอะเทอะไปหมด ฝากด้วยนะจ๊ะคนสวย ไอติมที่เหลือยกให้ ถ้าไม่กลัวอ้วน” ปยุดาหันมายักคิ้วล้อพนักงาน

บทที่ 198 แขนมังกรดำ ชายหนุ่มเอียงศีรษะเล็กน้อยก่อนพูดภาษาจีนชัดถ้อยชัดคำ “ฉิงเวิ่น, หนิน ผังเปียน โหย่ว เหริน จั้ว มะ? หว่อ เจิ้งไจ้ เจ่า จั้วเว่ย” (ไม่ทราบว่ามีใครนั่งข้างคุณหรือเปล่าครับ พอดีผมกำลังมองหาโต๊ะอยู่)

Lèi sǎ xīn dēng zhào jiù yuàn เล่ย ส่า ซิน เติง เจ้า จิ้ว เยฺวียน หยาดน้ำตาหลั่งลง กลางแสงตะเกียงใจ ส่องให้คำอธิษฐานเก่าแจ่มชัดอีกครา 冤枉三声唤地寒 Yuān wǎng sān shēng huàn dì hán เยวียน หว่าง ซาน เซิง ฮ่วน ตี้ หาน เสียงเรียกสามคำต่อความอัปยศ สะท้อนดินให้หนาวเหน็บยิ่งนัก