Novel & Cerita หลังจากคุณเพ่ยแต่งงานกับสาวอ้วน 200 ชั่ง

ว่าพลางช้อนสายตามองร่างสูงที่เป็นเบาะรองให้ตัวเองกอดอยู่ “วันนี้เฮียเห็นไอ้พูม่ามันได้แต่งงานกับคนรัก เฮียก็คิดว่ามันคงจะมีความสุขมากแน่ ๆ ที่ชีวิตต่อจากนี้ไม่ต้องอยู่คนเดียวอีกต่อไป”

ผิดแผกไปจากความฝันก่อนหน้านี้ ครานี้คือวันแต่งงานระหว่างเขากับเซวียหว่านอี้ ยามกุมมือของนาง เพ่งพิศคิ้วตาอันอ่อนโยนหลังพัดกลม ความรู้สึกสมจริงเช่นนั้น ทำให้เขาถึงกับเคลิบเคลิ้มไป

สาวงามอันดับหนึ่งในหยุนเฉิงเมื่อก่อนหน้านี้ เธอแต่งงานกับ. หานซานเฉียนที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่คนชื่อเหมือนนามสกุลเหมือน แต่เป็นสวะ!

“จ้ะ เวลาพี่กับไอ้บุ้งซนมากเกินไปก็ได้พี่บีนั่นแหละออกหน้าช่วย เพราะพี่บีเป็นเด็กดีจนใครๆ ก็ดุไม่ลง” “ชอบกันมาตั้งแต่เด็กเลยเหรอคะ” “ไม่ได้ชอบกันหรอก มีแค่พี่ที่ชอบพี่บีอยู่ฝ่ายเดียว” ปภาดาโบกมือไปมา “ก่อนหน้านี้ต่างคนต่างมีทางของตัวเอง เพียงแต่สุดท้ายแล้วมันดันมาบรรจบกันน่ะ ” หญิงสาวยกแหวนแต่งงานขึ้นมาอวดหญิงสาวตรงหน้า “พี่เพิ่งแต่งงานกันเมื่อปีก่อนเองนะ แบบว่าดีมากเลย ได้ใส่ชุดเจ้าสาวสมใจสักที แถมเจ้าบ่าวก็หล่อจนผู้หญิงอิจฉากันทั้งงาน อย่างกับงานแต่งงานในฝันเลย พี่บีน่ะนะ...”

่ามีแต่สรรหาของดีๆ มาให้นางกิน เพราะเป็นลูกคนเดียวของท่านฉินที่อายุปาเข้าไป45ปีในปีที่จิงเชียวถือกำเนิดและฮูหยินจึงตามใจ จิงเชียวเลยกลายเป็นคนอ้วนที่อารมณ์ดีที่สุดในแคว้น มองโลกในด้านดี ยิ้มหัวพูดคุยไม่มีทางที่จะแค้นเคืองใคร แต่เรื่องมาสะดุดหยุดลงตรงที่ ฝ่าบาทดันประทาน งานแต่งงานให้อ๋องฟู่ฉวีช่ายกับบุตรีบ้านฉิน นายท่านกับฮูหยินเลยให้คุณหนูใหญ่จิงเชียวกินน้อยลง แต่ก็แค่ไม่กี่วัน งานดูตัวก็เริ่มขึ้นในวันคล้ายวันเกิดของท่านราชครู แต่จะว่าไปใครเขาจะเอาหญิงอ้วนกินจุมองหาความงดงามไม่มี มาทำซากอะไรเล่า

เผยซือเหนียนด่ากึ่งเล่น "พวกคุณอย่าขุนเพิ่มเชียว ตอนนี้อาหนิงก็อ้วนขึ้นนิดหน่อย จนแหวนแต่งงานยังใส่ไม่เข้าแล้ว" "ประธานเผยพูดผิดแล้วครับ ดูยังไงคุณนายก็ผอมมาก ถ้าใส่แหวนไม่ได้ แสดงว่าปัญหาอยู่ที่แหวน โดนน้ำแล้วหดแหงๆ!"

“ถึงกับเรียกฉีเอ๋อร์เลยหรือคะพี่ซีห่าว นี่ขนาดยังไม่แต่งงานกันนะ หากแต่งกันแล้วพี่คงไม่ตามใจหล่อนจนคนในบ้านเดือดร้อนหรอกใช่ไหมคะ” เพ่ยจีอดที่จะสอดในเรื่องนี้ไม่ได้ แต่ทว่าหลังจากพูดประโยคนี้ หญิงสาวก็เจอเข้ากับสายตาเย็นชาของหยางซีห่าวส่งกลับมา พร้อมกับประโยคที่เธอแทบอ ยากจะร้องกรี๊ดออกมา

"ระหว่างเราผัวเมียมีอะไรต้องขอบคุณกันด้วยหรือ เสร็จแล้วก็กลับบ้านเถอะ" สองร่างเดินเคียงข้างกันกลับบ้าน บางคนอาจมองว่าไม่เหมาะสมกัน เพราะหลี่จื่อหานเป็นบุรุษรูปงาม ในขณะที่ซูเว่ยหรานนั้นอ้วนเกือบร้อยห้าสิบชั่ง (ประมาณ 75 กิโลกรัม) แต่หลี่จื่อหานไม่เคยสนใจเรื่องนี้เลย เขาถือว่าเรื่องแต ่งงานเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อแต่งแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ควรซื่อสัตย์ต่อคู่ครอง ซูเว่ยหรานเอ่ยกับเขาขณะที่มาถึงหลังบ้าน "อีกสามวันรั้วคงเสร็จใช่หรือไม่เจ้าคะ"

เสิ่นม่านไม่รู้จะอธิบายยังไง นี่คือตอนที่เธอและป๋อซือเหยียน เพิ่งแต่งงานกัน เธอกับป๋อซือเหยียนไม่ได้จัดงานแต่งงาน จึงแทบไม่มีรูปคู่เลย รูปแต่งงานนี้เป็นรูปคู่รูปเดียว เมื่อก่อนเธอชอบป๋อซือเหยียนมาก ก็ได้เก็บรูปนี้ไว้เป็นอย่างดี แต่ตอนนี้ดูเหมือนเป็นเรื่องตลก

พูดจบ ฮั่วเยี่ยนฉือก็วางสายไป “ได้ยินว่าประธานฮั่วแต่งงานกับภรรยาสาวหน้าตาสะสวยเหมือนดอกไม้ วันนี้ได้เห็นแล้วก็ต้องบอกเลยว่าเป็นจริงดังคำคนอื่นเขาว่า!” โม่ซิวหย่วนเอ่ยชมทีเล่นทีจริง