หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก Novels & Stories

“บอกตัวเองเถอะฉันจะทำให้คุณหย่ากับฉันให้ได้!” มิณไอริณเดินกลับเข้าบ้านไปจะทำอย่างไรเขาถึงจะยอมหย่า ไม่รักกันก็น่าจะปล่อยกันไปท้อหย่ามาสามปีพอจะหย่ากันเขากลับไม่ยอม

เธอบอกสามีหลังจากทุกอย่างจบลงไป “ไม่เอา ผมไม่อยากห่างจากคุณเลย ขอเสียบคาแบบนี้ทั้งคืนนะ” เขาพูดทะลึ่งหยอกล้อกับเธออีก ทำให้หญิงสาวต้องเอามือทุบที่แขนของสามีแล้วเบี่ยงตัวออกไป

คิดถึงมากด้วย ทุกครั้งที่คิดว่าต้องจากลูกกับสามีเธอก็น้ำตาตกในแล้ว “ไหนแกบอกว่าเงินเก็บยังพอเหลืออยู่ไง แล้วจะไปทำไม” “เอ่อ…ฉันจะเลิกกับพี่เคนค่ะ เราเคยตกลงกันไว้หลายเดือนแล้ว”

ทั้งมือและเท้าของฉันเย็นเฉียบ ไม่คิดว่าเรื่องจะพัฒนามาถึงขั้นนี้ได้ สามีจะหย่ากับฉันจริง ๆ!

“ฉันไม่กล้าถามค่ะ เพราะวันแรกที่ฉันไปถึงบ้านหลังนั้นเขาก็ขอฉันหย่าทันที” “ก็ตอนนั้นมันยังโกรธเอ็งอยู่ ลองกลับไปถามมันตรง ๆ อีกที ถ้ามันตอบว่าไม่รักไม่อยากให้เอ็งอยู่ด้วยแล้วเอ็งค่อยกลับมาบอกแม่ ตกลงไหม” อำภาว่า “ถ้ามันไม่รักเอ็งมันจะเปลี่ยนไปมากขนาดนี้เหรอ ก่อนหน้ามันเคยเป ็นแบบนี้ไหม”

“ช็อกวงการไฮโซ! ทายาทตระกูลดังหย่าเงียบหลังงานไว้อาลัยจบไปได้ไม่ถึงเดือน ฝ่ายหญิงยอมสละทุกอย่างด้วยน้ำตา สามีเย็นชาปิดปากเงียบ ขณะที่ทางพ่อสามีเลือกยื่นมือเข้าช่วยเหลือลูกสะใภ้อย่างเต็มที่ เบื้องลึกเบื้องหลังของการหย่าร้างในครั้งนี้คืออะไรกันนะ!” พาดหัวข่าวจากสำนักข่าวให� �่เปิดประเด็นนี้ออกมาได้เพียงไม่กี่นาที กระทู้ตั้งคำถามเล็ก ๆ ตามเว็บไซต์ต่าง ๆ ก็เกิดขึ้นตามมาอย่างรวดเร็ว

ฉันร้องออกมาเมื่อเฮียคาร์ขยับสะโพกเข้าหาฉันอย่างแรงอีกครั้ง "หนู จะ เลิก ชอบ เฮีย แล้ว จะ ไป ขอ ถอน หมั้นกับเฮียด้วย ไอเฮียบ้าาา อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ" พั๊บ พั๊บ พั๊บ พั๊บ

“เฮียจะไม่ทำอีก” “พอเถอะเฮีย กิ๊บรู้ว่าพวกเฮียตัดกันไม่ขาด เฮียกับกิ๊บตัดกันง่ายกว่าเยอะ เราหย่ากันนะ กิ๊บเหนื่อยแล้ว ไม่อยากเสียใจแล้ว”

[มีสิ หลักฐานการคบชู้ พรุ่งนี้ก็ได้มาอยู่ในมือแล้ว] วินาทีนั้นฉันรู้สึกเหมือนถูกผลักลงไปในหลุมน้ำแข็ง ร่างทั้งร่างชาหนึบจนพูดไม่ออก มิน่าล่ะ สามีถึงได้เย็นชากับฉันนัก ที่แท้เขาก็คิดจะหย่ากับฉันมาตั้งนานแล้ว!

ฉันยัดหนังสือหย่าที่เซ็นเรียบร้อยแล้วใส่กระเป๋า แล้วหันหลังเดินขึ้นชั้นบนอย่างไม่ลังเล เสียงฉินเจียวเจียวจงใจพูดเสียงดังไล่หลังมา “สืออี้ ทำไมคุณทำเย็นชากับพี่แบบนั้นล่ะคะ อย่างน้อยพี่เขาก็เป็นภรรยาของคุณนะ” กู้สืออี้ลดเสียงลง แต่ในห้องที่ว่างเปล่ากลับได้ยินชัดเจน