หลังฉันขอหย่า สามีเย็นชาก็เลิกเก๊ก Novels & Stories

เธอเอ่ยออกมาด้วยความเย็นชา ทำให้ชายหนุ่มถึงกับรู้สึกเจ็บปวดหัวใจไม่น้อย ที่เมียสุดที่รักพูดจาเย็นชาใส่แบบนั้น "โอ๊ย! ปวดหัวใจ ทำไมหนูถึงเย็นชากับพี่แบบนี้ล่ะ" "เหอะ! อย่ามาการละครแถวนี้ จะไปไหนก็ไปเลยค่ะ ไม่ต้องมายุ่งกับหนูอีก แต่ถ้าเกิดว่าอยากหย่าก็ติดต่อมานะคะ หนูยินดีจะไปที่เขตตอนนี้เวลานี้เลยค่ะ"

เธอเคยคิดว่าถ้าหากวันหนึ่งต้องหย่ากับกู้ว่างเชิน เธอจะต้องอยู่ไม่ได้อย่างแน่นอน แต่เปล่าเลย ตรงกันข้าม มันกลับทำให้เธอโล่งใจ จนรู้สึกว่าการที่ไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน มันทำให้การอยู่ร่วมกันสบายใจกว่าเดิม “นายเสียใจไหมที่เราหย่ากัน?” ฉู่เหมียนอดไม่ได้ที่จะถามคำถามนี้

เมื่อได้ยินแบบนั้น นัยน์ตาโจวชิ้งก็ได้มีความหงุดหงิดเล็กน้อย แล้วพูดอย่างน้อยใจว่า:“ที่รัก ที่คุณทำอะไรอ่ะ?” “เธอเรียกฉันว่าอะไร? เราหย่ากันแล้ว และสามีของเธอตอนนี้คือหลิวหาว! อย่าเรียกคนอื่นไปมั่วๆ !” เย่เฟิงยิ้มอย่างเยือกเย็น

น้ำเสียงของฉินเย่เย็นชามากกว่าที่เธอคิด “ก็บอกไปว่าฉันอยู่กับนายต่อไปไม่ไหวแล้ว บอกว่าฉันเป็นคนขอหย่าเองก็พอ?”

ฟู่ซือเยี่ยน ถามอีกครั้ง "ไม่ไป!" หมิงซี เกียจเกินกว่าจะสนใจเขา และพูดด้วยสีหน้าเย็นชา " ฟู่ซือเยี่ยน เรากำลังจะหย่ากันแล้วนะ!"

พลอยไพลินเป็นฝ่ายที่ต้องเอ่ยถามเพราะสามีเอาแต่นั่งนิ่งและกำลังมองเธอด้วยสายตาที่ผิดแปลกไปจากเดิม เธอไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่เรื่องที่เขาจะพูดคงจะเป็นเรื่องที่ตึงเครียดมากแน่นอน "ฉันต้องการจะหย่า" ประโยคนิ่งเรียบของสามีทำเอาร่างบางชาวาบไปทั้งตัว แม้จะเตรียมใจม าบ้างแล้ว แต่ก็เจ็บปวดอยู่ดีที่ได้ยินประโยคนี้

อยากจับมาบีบแขนเรียกสติและความทรงจำเสียจริง หญิงสาวเขยิบเข้าไปใกล้เขย่งเท้ากระซิบข้างหูให้ได้ยินกันสองคน “สามีที่เพิ่งขอหย่าเมียเพื่อกลับไปหาแฟนเก่านะเหรอคะ” เธอยิ้มให้หนึ่งกรุบก่อนจะหันไปหาตุลย์ธร

จิ่งหลัวคุนว่า คล้ายเป็นการทักท้วงในสิ่งที่ ติดค้างในใจเขามานาน “ใช่ สามีที่รัก ชาตินี้เราหย่ากันแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่า ข้ากับท่านจะมีความสุขด้วยกันมิได้เสียหน่อย!”

"ซ้อเหมี่ยวใจเย็นก่อนนะคะ ทำแบบนี้เฮียหมิงจะจากไปไม่สงบนะ" "ปล่อยฉันนะหยก ฮึก! ฉันไม่เชื่อหรอกว่าหมิงจากฉันไปแล้ว" เหมี่ยวได้ขาดสติไปอย่างสมบูรณ์เธอเอาแต่ยืนร่ำไห้ยกใหญ่ไม่ยอมปล่อยให้ร่างไร้วิญญาณของสามีหลุดมือไป กระทั่งมีอะไรบางอย่างกระชากร่างของฉันให้ถอยห่างจา กสามีไป

ดึกดื่นเพียงนี้ทั่วทั้งจวนต่างดับตะเกียงจนมืดมิด เหล่าสาวใช้ล้วนกลับเข้าเรือนนอนกันหมดแล้ว…แต่ทว่าผู้เป็นสามีกลับยังไม่กลับจวน นับแต่วันที่เฉิงอี้หยางเป็นผู้เอ่ยปากขอหย่าและนางตกปากรับคำ ทุกอย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ที่เคยแนบแน่น บัดนี้กลับห่างเหินยิ่งกว่าคนแปลกหน้า เม ื่อต้องอยู่ต่อหน้ากันมีเพียงความอึดอัดและความเงียบงันเท่านั้น