Novel & Cerita หวานใจพี่สิงหราช

รักเลยเหรอ เราเพิ่งจะเจอกันไม่นานเองนะ ​พี่จะพิสูจน์ว่าพี่น่ะรักน้องน้ำแค่ไหน ​น้ำจะดูว่าพี่สิงโตจะลืมน้ำก่อนไหม ​ไม่ลืมหรอกครับ เมียทั้งคน ​พี่ส่งข้อความมาแบบนี้ก็ทำให้เธอฟินและมีความสุขมากๆ แล้ว

คนไม่ยอมกอดอกหันหลังให้ทันที “ที่รัก... นี่ก็ส้มครับ เขาเรียกว่าส้มเขียวหวาน เรากินเนื้อข้างในไม่ได้กินเปลือก พี่ชิมมาจากที่ร้านหวานมากเลยนะ หนูชิมดูสิว่าจะหวานสู้สวนอาพีชได้หรือเปล่า” ทั้งหลอกล่อทั้งเอาใจว่าที่คุณแม่คนสวยสารพัด *เฮ้อ...กว่าจะคลอด แม่งเอ๊ย! หิวแต่ละอย่าง...* ชายหนุ่ มคิดในใจ

หญิงสาวยกมือไหว้ “สวัสดีครับผมชื่อสิงหานะเรียกผมพี่สิงหาก็ได้จะได้ดูสนิทสนมกันเพราะเดี๋ยวก็มาเป็นน้องสะใภ้ผมแล้วนี่” “ดรีมไม่กล้าเรียกแบบนั้นหรอกค่ะ”

เสียงหวานเอ่ย “พี่ไม่อึดอัดเหรอครับ ถ้าให้ผมมาอยู่ด้วยทุกวัน” “ไม่หรอก ฉันชอบเวลาที่มีนายอยู่ด้วยมากกว่าอยู่คนเดียว” “ติดใจเด็กอย่างผมแล้วสิท่า” “ก็เด็กมันเจ้าเล่ห์ และน่ากินแบบนี้ ใครบ้างจะไม่ชอบ”

อลิชาหัวเราะ “ใครรับรักใคร อย่าเพิ่งตู่สิ แค่เปิดร้านเพชรให้แค่นี้คิดจะกินรวบหมดเลยรึ” “เคี่ยวจังเมียจ๋า” มือใหญ่แสนอบอุ่นเลื่อนมากุมมือเย็นเฉียบของเธอไว้ ประสานนิ้วไว้ด้วยกันขณะมอบจุมพิตอ่อนหวานและกระซิบบอก

หานจิ่งอี้รีบวางมือถือลง ลูบหัวซูเหล่ยด้วยความรักใคร่แล้วพูดว่า “เหล่ยเหล่ย เธอจิตใจดีจริงๆ ไม่เนรคุณเหมือนยัยเด็กนั่น” หานเหวินเฮ่าพี่ชายคนรองนึกถึงฉันขึ้นมา แววตาเต็มไปด้วยความเย็นชา “ใช่ กล้าทำร้ายคนในครอบครัว เพราะอยากได้ความรัก ชั่วร้ายสุดๆ!”

รางวัลอย่างงามๆพอเฮียจัดการพี่เอ็มเสร็จวางเลื่อยลงแล้วเดินมาหาฉัน "โดนใจมึงมั้ยอิโหด"ฉันเดินไปเอามือคล้องคอเฮียสิงห์ จุฟ!ฉันจุฟปากเฮีย "โดนใจมากเลยค่ะทูลหัว กลับไปจะจัดให้

หล่อนรู้ดีว่าพี่สาวไม่ได้เสียใจอะไรมากมายนัก แต่เสียหน้ามากกว่า คนเป็นพี่จึงตั้งใจจะจับผู้ชายรวยๆ มาเป็นเจ้าบ่าวให้ได้เพื่อฉีกหน้าอดีตคู่หมั้น ซึ่งแน่นอนว่าต้องทำได้ เพราะพี่สาวของหล่อนสวยราวกับนางฟ้า ยิ่งแต่งก็ยิ่งสวย คงไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกปฏิเสธได้ “พลับพลึง ...นังพลับพลึง เรียกไม่ได้ยินหรือไง” เสียงเอ็ดตะโรของพี่สาวทำให้พลับพลึงหลุดจากภวังค์ หล่อนรีบละล่ำละลักถามด้วยความตกใจ “เอ่อ พี่พุดมีอะไรจะให้ฉันทำเหรอคะ”

สำหรับรินนภาเองนั้นก็อึ้งกับการกระทำของเขาเช่นกัน ความอบอุ่นที่เธอไม่เคยได้รับมันจู่โจมเข้าสู่ดวงใจที่แห้งแล้งอ้างว้างมานานก้อนแข็งๆ แล่นมาจุกอยู่ที่ลำคอระหงขอบตาร้อนผ่าวและรื้นไปด้วยหยาดน้ำใส หญิงสาวพูดไม่ออกรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่ได้รับจากเขา เธอไม่รู้มาก่อนเลยว่าค วามอบอุ่นเช่นนี้จะมีอยู่จริงๆ ความคิดเดิมก่อนหน้านี้หายไปสิ้น. “พี่วินคะ คือริน...” “ไม่ว่าที่ผ่านมารินจะเป็นอย่างไรหรือผ่านอะไรมามันไม่สำคัญสำหรับพี่ แต่ที่สำคัญสำหรับพี่คือ พี่ต้องการน้องสาวที่น่ารัก รินเป็นน้องสาวที่น่ารักให้พี่ได้ไหม...”

“พี่ไม่ได้ต้องการความสงสารหรือความเห็นใจจากใครหรอกนะ พี่อยู่ตัวคนเดียวได้ พี่ต้องการแค่คนที่รักพี่และจริงใจกับพี่ถ้ากล้าเข้ามาหาพี่เพราะความสงสารความเห็นใจพี่ว่ามันไม่โอเคเลย” “พี่ณิชาคิดว่าที่ผมมาสนิทกับพี่ทำดีกับพี่เพราะผมสงสารและเห็นใจกับเรื่องที่พี่เจอมาเหรอครับ” “ก็ประมาณนั้น”