ห้องพักอา Novels & Stories

มายเลขห้องพักของคนไข้รายนั้น พอได้คำตอบอัชฌารีบไปยังที่ห้องพักฟื้นห้องนั้นทันที อัชฌาเดินมาหยุดที่ห้องหมายเลข 1109 เธอมองดูหมายเลขห้องจนแน่ใจว่าใช่ห้องที่เธอต้องการจะมา เพราะกลัวว่าตนเองจะเข้าห้องพักฟื้นผิดเหมือนครั้งก่อน ด้วยความคิดว่าตนเองเป็นน้องสาวเจ้าของโรงพยาบาลจ� �งเปิดประตูเข้าไปโดยไม่ได้เคาะประตู

ลา ลฎาภาเหลือบมองเจ้าตัวกลมที่เดินฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข จนกระทั่งเดินมาถึงบ้านพักต่างอากาศหนึ่งชั้น อวิ่นเยว่เปิดประตูบ้านพักเข้าไป อาหยูก็รีบวิ่งเข้ามากระโดดด้วยท่าทางดีใจสุด ๆ “เย้ ๆ ” อาหยูตะโกนออกมาเสียงดัง แล้วรับเดินไปหาอวิ่นเยว่ที่กำลังวางของ “ป๊ะป๋ าห้องนี้ของผม ห้องนี้ของป๊ะป๋ากับคุณป้า !”

ห้องพักฟื้นของอัยยะ จากการที่เธอเป็นถึงลูกสาวของประธานบริษัท MNC นั้นถือว่าเป็นห้องพักฟื้น ที่ใหญ่ที่สุดของเมือง P เลยก็ว่าได้ มีห้องรับแขกด้านหน้า เพื่อให้ญาติผู้ป่วยสามารถพักอาศัยได้ ถัดมาค่อยเป็นห้องพักฟื้นสำหรับผู้ป่วย หรือจัดเป็นห้องสูทระดับ 5 ดาว เทียบเท่าโรงแรมเ ลยก็ว่าได้ "อือ ... ขอบใจเธอมากที่ช่วยพ่อดูแลยายอัยย์" เจสันกล่าวขอบใจชายหนุ่มที่เป็นลูกเขยของเขาจากใจจริง จากนั้นเขาก็เดินไปยังห้องโถงถัดจากห้องผู้ป่วย ปล่อยให้ลีออง อยู่ดูแลหญิงสาวที่ยังคงหลับอยู่

ขอจันทร์ส่งเสียงออกไปบ้าง พร้อมยิ้มให้ป้าที่ดูแลสถานที่แห่งนี้ กระทั่งมกรธวัชจอดรถ ก็เงยหน้าดูห้องพักของพวกเขา เห็นว่า เป็นบ้านหลังเล็กยกเสาขึ้นสูง มีพื้นที่รอบบ้านเป็นสัดส่วนและน่ารักมาก ภายในห้องมีสิ่งอำนวยความสะดวกครบ พอถอดเสื้อผ้าเหลือเพียงเสื้อคลุมอาบน้ำ พวกเขาก็กอ ดกันกลมดิก พร้อมกับเลือกสั่งของมากินอย่างสนุกสนาน

แก๊ก “ นี้ห้องพักของคุณครับ “ คนของอาเธอร์เดินเข้ามาเปิดประตูของห้องที่ดูคลายๆกับบังกะโลหลังเล็กเหมือนกับบ้านพักสำหรับนักท่องเที่ยวตามชายหาด เมื่อประตูเปิดออกหนูนิดเธอก็เดินเข้าไปเธอก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกใจเพราะด้านในมันดูดีมาก…..มีเตียงนอนขนาดคิงไซต์ เตาผิงไฟ ห้อ งน้ำ ห้องแต่งตัวและที่สำคัญมันสวยมากอบอุ่นมาก แค่เธอเข้ามาก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเลย “ ตามสบายนะครับ “ แก๊ก เมื่อชายชุดสูทเดินเข้ามาสั่งหนูนิดเขาก็ปล่อยให้หญิงสาวพักผ่อนตามอัธยาศัยก่อนจะเดินออกมาปล่อยให้เธออยู่ตามลำพัง

ิ่นก่อนเข้านอนด้วย คงจะต้องให้พักในเรือนนี้ เอาละตามอาเหยาไปนะ จัดข้าวของแล้วฉันจะพาเธอไปแนะนำตัวกับคุณเสิ่น ” หลังจากนั้นมุกดาก็ตามสาวใช้ที่ชื่ออาเหยาไปที่ห้องพักของเธอ ที่ห้องนั้นดูเหมือนห้องในโรงแรมมากว่าจะเป็นห้องพักในบ้าน แต่ก็น่ะ ที่นี่เป็นคฤหาสน์ของคนที่น่าจะร

อาเกอรีบหันมาตอบฟางเฟย เขายิ้มแล้วผายมือเชิญแขกทั้งสองเข้าด้านในอาคาร ที่ต้องเดินผ่านซุ้มประตูถึงสองชั้นกว่าจะมาถึงห้องพัก ซึ่งเป็นอาคารแถวยาวมีห้องพักเป็นห้อง ๆ ภายในมีข้าวของเครื่องใช้แบบเรียบง่าย และกระถางสำหรับจุดถ่านเพื่อสร้างความอบอุ่น “คุณผู้หญิงมีกันสองคนพ ักห้องเล็กนะครับ ส่วนผู้ชายอยู่ในอาคารฝั่งตรงข้ามครับ พระท่านจัดไว้ให้สองห้องใหญ่นอนรวมกันได้นะครับ”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาพรืดยาวแล้วเร่งสาวเท้าเดินกลับที่พักของตัวเองเพราะกลัวว่าจะมีแขกคนอื่นเข้ามาทักทายอีก เธอสาวเท้าให้ยาวขึ้นแล้วเลื่อนประตูไม้สไตล์ญี่ปุ่นเปิดออกด้วยความว่องไวเมื่อเดินมาถึงห้อง ครืดดด ~ “ฉันจะพักแล้วนะ ส่วนนายก็พักเถอะ ยังไงก็มีคนของเราเฝ้าอย ู่ด้านนอกอยู่แล้ว”

เขาเอ่ยถามเมื่อเข้ามายังบ้านพักเรียบร้อยแล้ว “ถูกใจมากค่ะ บ้านพักน่าอยู่มากค่ะอาหมอ” “ตามสบายนะ ห้องพักของหยาอยู่ตรงนี้นะ”

เขาเอ่ยจบก็พาทับทิมเดินต่อจนกระทั่งถึงห้องพักตามป้ายหมายเลขที่ห้อยอยู่กับกุญแจ ซึ่งเมื่อวานเขาเปิดดูห้องพักจากอินเทอร์เน็ตมาแล้วว่าด้านหน้าสุดตรงนี้จะเงียบสงบที่สุด และจะไม่มีใครเดินผ่านมารบกวนหน้าห้องพักแน่นอน “โห...สวยจังเลยค่ะ” ห้องพักที่เขาจองไว้เป็นบ้านพักชั้นเดียวที่ห ันหน้าเข้าหาทะเล ประตูห้องพักเป็นกระจกใสทั้งบาน หน้าห้องเป็นระเบียงกว้าง วางเก้าอี้ชายหาดไว้สองตัวกับโต๊ะหนึ่งตัว และร่มบังแดดคันใหญ่