อยู่ในตะเกียงแก้ว Novels & Stories

เสร็จจากอาบน้ำจนเนื้อตัวสะอาดสะอ้าน แก้วเดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพผ้าถุงกระโจมอก ทิ้งกายลงนอนบนที่นอน ใกล้ๆ กับเปลของลูกน้อยที่กำลังโยนไกว ปลาตะเพียนสานที่ห้อยไว้เหนือเปลสั่นไหวเหมือนมีชีวิตแหวกว่ายทวนสายธาร ช่างไม่แตกต่างกับแก้วที่จะต้องแหวกว่ายผ่านมรสุมชีวิตไปให้ได้ � �ดยไม่รู้ว่าพรุ่งนี้… หล่อนจะเจอกับอะไรที่รออยู่ข้างหน้า

ที่หน้าต่างบานใหญ่ทางฝั่งตะวันตกของห้องโถง มีเชิงเทียนสีทองหลายแท่งตั้งเรียงอยู่ แสงไฟจากเปลวเทียนส่องแสงอ่อน ๆ ซูย่างถือแก้วแชมเปญยืนอยู่ ส่วนหรงอวี้ก็ยืนอยู่ข้างเธอ เขารับแก้วไวน์จากบริกรที่เดินผ่านมา แล้วยื่นให้ซูย่าง “ลองชิมดูหน่อยไหม คุณน่าจะชอบนะ”

ซูซวงเร่งฝีเท้าเข้าไปหา ก่อนก้มมองสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะ “นี่คือแก้วชุดแรกหรือเจ้าคะ” ไป๋เล่อหยิบชิ้นหนึ่งขึ้นมาให้ดู เนื้อแก้วขุ่นมัว สีเขียวอ่อน ภายในเต็มไปด้วยฟองอากาศเล็ก ๆ อีกทั้งขอบยังแตกร้าวเป็นทาง

เจียวลี่วางพิณลงอย่างเบามือ แล้วหยิบตะเกียงขึ้น จุดมันให้แสงสว่างอ่อนนุ่มกระจายไปทั่วห้อง แสงไฟไหวระริก สะท้อนภาพนางในกระจกทองเหลือง หญิงสาวในกระจกงดงาม อ่อนหวาน แต่ในแววตานั้นแฝงไว้ด้วยบางสิ่งที่ต่างไป

“แล้วคืนนี้ให้จุดตะเกียงไว้ในห้องทั้งคืน พี่ให้ไปสองดวงเลย แต่ต้องตั้งไว้แถว ๆ ประตูห้องนะอย่าวางใกล้มุ้งเดี๋ยวเผลอเตะไปโดนแล้วจะเกิดไฟไหม้ขึ้นได้ และถ้ารู้สึกว่าฝืนสุด ๆ แล้วก็ยังทำไม่ได้ แก้วค่อยเข้าไปในพื้นที่ แต่ก่อนเข้าไปอย่าลืมดับไฟตะเกียงก่อนนะ” ปิ่น แก้วทำตามคำแนะนำของคนรักอย่างอกสั่นขวัญแขวน แม้จะมีตะเกียงสองดวงตั้งอยู่ลิบ ๆ ตรงประตูห้องแต่เหมือนกับไม่ได้ช่วยอะไรเลย เธอยังคงรู้สึกถึงความมืดสลัวและความน่ากลัวของบรรยากาศภายในห้องอยู่ดี

ที่สุด พวงชมพูเดิมชมสินค้าไปเรื่อย ๆ สายตาสอดส่ายไปตามชั้นวางไม้ที่เต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้แปลกตา แล้วเธอก็ไปสะดุดตาเข้ากับตะเกียงจิ๋วอันหนึ่ง มันเป็นตะเกียงแก้ว ที่ดูแล้วเปล่งประกายเลื่อมรุ้งสวยงาม เธอหยิบมันขึ้นมาราวกับต้องมนต์ ผิวสัมผัสของแก้วเย็นเฉียบแต่มันก ลับทำให้ก้อนเนื้อในอกเต้นแรงขึ้นมาอย่างประหลาด ในใจก็คิดไปถึงนิยายอาหรับราตรีเล่มโปรด ก่อนที่จะพึมพำออกมาเบาๆ

ท่ามกลางความวุ่นวายและแสงสีที่สาดส่องไปมา ลีออน ยังคงนั่งอยู่ในเงามืดของโซน VIP หลังกระจกกรองแสงที่มองเห็นทุกอย่างได้ชัดเจนจากมุมสูง ร่างสูงเอนหลังพิงโซฟาหนังท่าทางสบายๆ ขาแกร่งข้างหนึ่งยกขึ้นพาดไขว้ห้างอย่างถือดี มือเรียวคีบแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่ภ ายใน เขาเหวี่ยงแก้ววนไปมาเบาๆ ให้ก้อนน้ำแข็งกระทบกับขอบแก้วเกิดเสียง คลิ้ง ใสๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบเพียงแผ่วเบา สายตาคมกริบจ้องมองเหตุการณ์ที่โต๊ะของมิเกลมาโดยตลอด

อึดใจใหญ่ตะวันก็ก้าวกลับออกมาพร้อมกับแก้วกระดาษสองใบในมือ ที่ผิวแก้วด้านนอกเกาะพราวไปด้วยหยดน้ำเย็นเฉียบไหลซึมชโลมลงสู่ฝ่ามือ “มาแล้วจ้า ชามะนาวเย็น ๆ” เขาวางแก้วเครื่องดื่มสีกระจ่างลงตรงหน้าของน้ำค้าง เสียงก้นแก้วกระทบโต๊ะหินดังแกรกเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มละมุนตาที่เขาม ักจะมีให้เธอเสมอมาอย่างไม่เคยเปลี่ยน

จิรภพนั่งอยู่ริมหน้าต่างห้องพัก สายตาทอดมองลำธารด้านนอกขณะพยายามเรียบเรียงภาพในความทรงจำ “เรือนไม้ในฝันมีระเบียงยาวครับ เสาด้านหนึ่งมีรอยแกะสลักเป็นลายดอกไม้ ใต้ชายคาแขวนตะเกียงน้ำมันไว้ดวงหนึ่ง ตัวตะเกียงทำจากทองเหลือง ส่วนกระจกด้านข้างมีรอยร้าวเล็ก ๆ” มุนินทร์ธิตาค่ อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ “รอยร้าวอยู่ตรงไหนคะ” “ด้านล่างครับ ใกล้ฐานตะเกียง เป็นรอยเฉียงขึ้นไปทางขวา”