ฮองเฮา Novels & Stories

"บ่าวอยู่นี่ขอรับฮูหยินน้อย" 'เหอเปา' ท่านพ่อบ้านที่อายุกว่าห้าสิบปีก้าวขึ้นมาด้านหน้า ตามจริงเขามีชื่อแค่ว่าอาเปาแต่เพราะอยู่ด้วยกันมานาน และรับใช้ด้วยความภักดี เหอหมิงเจ๋อจึงอนุญาตให้เขาใช้แซ่เหอได้

ศุภรดา ศิรชล หรือน้องโสน (สะ-โหน) วัยสามขวบครึ่งรีบวิ่งแจ้นออกมาหาลุงภูผา ก่อนเขาจะก้มลงไปอุ้มสาวน้อยชูขึ้นมาแนบอกด้วยความรักและเอ็นดู “ไหนชุดเจ้าหญิงเอลซ่าของโสนล่ะคะลุงภูผา” “หื้ม…ต้องหอมแก้มลุงก่อนนะคะถึงจะได้เห็นชุดสวย” ฟอด ฟอด!! “แก้มลุงภูผ าหอมชื่นใจจังเลยค่ะ” “แหม๋…พอได้ยินเรื่องของฝากนี่รู้งานเลยนะลูก”

“หึ! คิดไว้ไม่มีผิด” “ฮองเฮาพะย่ะค่ะ” “เรียกข้าว่า ‘ซูเม่ย’ เหมือนเดิมเถอะ” นามเดิมของฮองเฮาคือ เผิงซูเม่ย เดิมทีพระนางกับองครักษ์ผู้นี้เคยเป็นคนรักกันตั้งแต่สมัยเด็ก หากแต่ถูกเผิงซวนบีบให้เข้าวังและกลายมาเป็นฮองเฮา ทั้งสองจึงจำใจแยกจาก

ฮองเฮาฉลองพระองค์ลายหงส์ งดงามและสูงศักดิ์ที่สุดในแคว้น เพียงปรากฏตัว ทุกสายตาก็จับจ้องมายังพระองค์ นางคือฮองเฮาที่ชอบธรรมที่สุดแห่งจักรวรรดิต้าฉิน ผู้สูงศักดิ์และงดงามที่สุดในใต้หล้า นามว่าจ้าวชิงหลาน

ฉินอวิ๋นฮุยพยักหน้า “เพื่อป้องกันความผิดพลาด ท่านผู้นำตระกูลผัง ท่านต้องทำทุกวิถีทางคุ้มครองความปลอดภัยขององค์ชายรองให้ดี เรื่องนี้ต้องสำเร็จเท่านั้น เข้าใจหรือไม่?” เหอเหวินเย่าหันไปมองทางชายวัยกลางคนด้านข้างและเอ่ยเสียงเข้ม ชายวัยกลางคนผู้นี้มีชื่อเรียกว่าผังซื่อเต๋อ ผู ้นำตระกูลผังอันเป็นตระกูลวิถียุทธ์เลื่องชื่อในยุทธภพเมืองจัว ความสามารถน่ากลัวอย่างยิ่ง เมื่อฉินอวิ๋นฮุยเพิ่งถึงเมืองจัว เขาก็อารักขาอยู่ข้างกายฉินอวิ๋นฮุยตลอดเวลา ประกันความปลอดภัยของเขา!

ฮองเฮาตรัส “ขอบพระทัยฝ่าบาท/ฮองเฮา พะย่ะค่ะ/เพคะ” อาจารย์จากสำนักซิวหยางที่เดินทางไปครั้งนี้เป็นเจ้าสำนักซิวหยางไป๋ซ่งไปพร้อมกับเจ้าตำหนักสัตว์อสูรกัวหลงของสำนัก กัวหลงสามารถควบคุมสัตว์อสูรได้มากกว่า 5 ตัวในคราวเดียว เขาจึงต้องร่วมทางในครั้งนี้เพื่อควบคุมเ หล่าอินทรีของสำนักที่บินได้โดยไม่พักมากกว่าวันละสองพันลี้

บทนำ รัชศกไท่เฉิงที่19ของดินแดนต้าเว่ย ปกครองโดยฮ่องเต้นามว่า'หลีสือซาน'มังกรหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบเก้าหนาวโดยไม่มีฮองเฮาเคียงข้างนอกจากกุ้ยเฟยกับเหล่าพระสนมทั้งหลายเท่านั้น นั่นก็เพราะอดีตฮองเฮาจากไปในวัยสาวหลังจากมีบุตรชายให้ฮ่องเต้หนุ่มในวันวานอายุเพียงเจ ็ดหนาวนางก็ถึงแก่กรรมไป ทำให้ฮ่องเต้หนุ่มใหญ่นั้นยังรักมั่นคงกับอดีตฮองเฮาที่หวนคืนสวรรค์ไปเร็วไวมาจนถึงในยามนี้และไม่ยอมแต่งตั้งสตรีใดขึ้นมาเป็นฮองเฮาแทนที่อีกเลย

นี้มานานสองชั่วยามแล้ว “ท่านกลับไปเสียเถิดวันนี้เป็นวันมงคลของฝ่าบาทและฮองเฮา ทั้งสองพระองค์ไม่ลงมาเล่นอะไรกับเจ้าหรอกนะ แล้วจะบอกอะไรให้อย่างฮองเฮาของพวกข้าเป็นธิดาบุญธรรมของราชครูไป๋ เป็นชาวต้าเฟิงไม่ใช่ขาวต้าซ่งเช่นเจ้าเข้าใจผิดแล้ว แซ่ของเจ้ามีใช้เพียงแค ่นี้อย่างนั้นเหรอทั่วหล้าไม่มีใช้เหมือนกับเจ้าหรืออย่างไง ไป! ไป!ไป! เกะกะหากยังขืนดื้อดึงอยู่เช่นนี้พวกข้าทำอะไรรุนแรงลงไปมาว่ากันไม่ได้หรอกนะ ข้าทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย”ทหารรักษาการณ์กล่าวเตือน

หมิงเฉิงอวี่สงสัย “ฮองเฮาทรงพบว่าอาลักษณ์อาวุโสผู้นี้แท้แล้วเป็นญาติของก้งหลัน ฮูหยินของจื้อเหอตี้น้องชายใต้เท้าจื้อ ก้ง ฮูหยินผู้นี้ได้ยินว่าเป็นคนทะเยอทะยานมีเล่ห์เหลี่ยมพอตัว หากว่าเอาความผิดจื้อซุ่นซีฐานหลอกลวงเบื้องสูงก็มากพอจะประหารพวกเขาได้แล้ ว”