ฮองเฮา Mga Nobela at Kwento

ณ ตำหนักเฉียนชิง ตำหนักที่ใหญ่ที่สุด และงดงามที่สุดในวังหลังเป็นที่ประทับของฮองเฮา ผู้มีอำนาจสูงสุดเหนือหมู่ 12 ตำหนักของสนมของฮ่องเต้เฉินเฉิง แห่งราชวงศ์เฉิน “ฮองเฮาเพคะ โอสถเพคะ” นางกำนัลข้างกายประคองถ้วยโอสถที่นางเคี่ยวเองกับมือตามคำสั่งของฮองเฮาว างลงตรงหน้าพระพักตร์ขาวซีดของผู้เป็นใหญ่ในตำหนักนี้

เซี่ยวซินเอ่ยพรางเคี้ยวขนมโก๋เจ้าอร่อยอย่างอารมณ์ดี “อืม... เมียของข้าเก่งกาจปานนี้ ข้าคงต้องรีบยกตำแหน่งฮ่องเต้ให้เจ้า แล้วข้าไปเป็น ‘ฮองเฮาชาย’ คอยปรนนิบัติเจ้าดีหรือไม่?” หรงเยี่ยนแกล้งเย้าพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้

คนกำลังเจ็บท้องสั่งฮ่องเต้ “ได้ๆ ข้าจะไปบอกหนิงเคอให้” “เกิดอะไรขึ้นพ่ะย่ะค่ะ แล้วทำไมฮูหยินถึงได้ทำหน้าอย่างนั้น” หลิวกงกงถาม เขาเองไม่รู้ว่าจะเรียกเหมยเหมยว่าอะไร เป็นที่รู้กันว่า เหมยเหยหรือธิดาดอยคือสตรีที่ฮ่องเต้รัก แต่มิอาจเปิดเผยหรือแต่งตั้งเป็นฮองเฮาได้ ค รั้นจะเรียกฮองเฮาก็ไม่ได้ จะเรียกนายหญิงหรือแม่นางก็ไม่ได้อีก คำว่า ฮูหยินคือคำที่ลงตัวที่สุด เพราะคนที่บอกให้เรียกเหมยเหมยว่า ฮูหยินคือ เธอนั่นเอง

นางเดา "ไม่ใช่แค่ตระกูลฉีธรรมดา... แต่มันคือ 'ฉีอ๋อง' " เซียวเหยียนซานกำหมัดแน่น แววตาฉายแววเคียดแค้น "ฉีอ๋อง... พระอนุชาของฮ่องเต้ ผู้กุมอำนาจฝ่ายขวาในราชสำนัก ข้าเคยขัดขวางการลักลอบค้าอาวุธเถื่อนของเขาเมื่อสามปีก่อน ไม่นึกว่า... คนที่บงการสั่งฆ่าข้า จะเป็นเขา"

อ๋องพยัคฆ์แนะนำ "เสียคารวะแล้ว ท่านแม่ทัพซินเกาเล่อ" ชายที่ฮ่องเต้เรียกว่าฮองเฮาประสานมือคารวะอย่างให้เกียรติ

หลันฮวาถามกลับไปด้วยสีหน้าท่าทางงุนงง “ก็บุรุษที่ร้องเรียกชื่อเจ้าอยู่นั่นอย่างไรเล่า เขาคือพระอนุชาในฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน นามว่าเฉินฟางหรง ถือบรรดาศักดิ์ชินอ๋อง” หลี่เจียงตอบทำเอาหลันฮวาถึงกับตกตะลึงคาดไม่ถึงเลยทีเดียว

จวนชินอ๋อง ภายในห้องหนังสือของจวนชินอ๋อง บุรุษผู้เป็นเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ผู้มีดวงตาคมกริบดั่งกระบี่ คิ้วเรียวยาวพาดเหนือดวงตาคู่คม จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่ให้ความรู้สึกราวกับตกอยู่ในธารน้ำแข็ง ทว่าที่แก้มซีกซ้ายกลับมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ยิ่ง ขับเน้นให้เขาดูน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นไปอีก เขาคือพระอนุชาของฮ่องเต้ ผู้มีนามว่า 'หรงหมิงฮ่าว' ชินอ๋องผู้พิทักษ์แห่งแคว้นฉิน แม่ทัพใหญ่ผู้กุมกำลังคนมากกว่าสองแสนคน และยังมีหน่วยกิเลนทมิฬไว้ในครอบครอง หากแม้นเขาเกิดก่อกบฏขึ้นมาคงไม่มีผู้ใดหยุดยั้งเขาได้!

ังเหว่ย เหยาหวังเหว่ยเป็นพระโอรสองค์รองของฮ่องเต้ที่เกิดจากฮองเฮาพระองค์ก่อนที่สวรรคตไปแล้ว หลังจากชนะสงครามครั้งนี้ก็ได้แต่งตั้งเป็นชินอ๋อง ความจริงแล้วมีขุนนางมากมายที่สนับสนุนให้เขาเป็นไท่จื่อ[1]แต่เขากลับปฏิเสธ ทำให้เหยาซีฮันพระโอรสองค์โตของฮ ่องเต้ที่เกิดจากหลัวฮองเฮาได้เป็นองค์รัชทายาท

ฮิมาริคือน้องต่างมารดาคนที่สองในจำนวนพี่น้องสี่คนที่เกิดจากแม่เดียวกัน เธอรู้ว่าพี่ชายไม่พอใจแต่ก็ทำเป็นไม่รู้ “หัวนอนปลายเท้าเป็นอย่างไรบ้างเราก็ไม่รู้นะคะ” “เท่าที่ฉันรู้ ก็ดีกว่าคนใกล้ตัวฉันหลาย ๆ คนนะ” “คุณลุงว่าหนูเหรอคะ” หญิงสาววัยสิบเก้าปีนามว่าโมเอะรู้สึกร้อนตัวกับคำพู ดของผู้เป็นลุงคนโต

หมิงเฟยหลงทรงค้อมศีรษะเล็กน้อย ฮองไทเฮาหันไปมองหงซือซือ “เช่นนั้น นางก็คือสตรีแซ่หลวน หลวนฮองเฮาตัวจริง” “ถูกต้อง พ่ะย่ะค่ะ”