Novel & Cerita ฮองเฮา

ิงอู่ ในฐานะฮองเฮาหรือตี่ฮองเฮา หยวนฮองเฮา (ฮองเฮาคนแรก ที่มาจากชายาเอกของท่านอ๋อง) ใต้เท้าตู้ขอเพียงให้โยวเสวียนพอใจไม่สนวิธีการที่จะได้มา หากว่าโยวเสวียนจะเป็นฮองเฮาของสองฮ่องเต้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว แต่จะว่าไปการเป็นฮองเฮาของจินเฉิงหวางจะสู้เป็นฮ องเฮาองค์แรกหรือตี่ฮองเฮาของจินเฉิงอู่ได้หรือ

ไม่นานก็มีพิราบสื่อสารส่งข่าวมาจริงๆ ‘ค่ายทหารแดนเหนือเป็นเช่นมังกรไร้หัว เป่ยโจวยังหาคนไม่พบ’ ฮองเฮามองตัวอักษรนั้นด้วยดวงตาเป็นประกาย นางรอวันนี้มานานในที่สุดแผนการก็กำลังจะลุล่วง เฟิ่งอวิ๋นฉีไม่มีทางกลับมาช่วยฮ่องเต้ได้ทัน บัลลังก์นี้จะต้องเป็นของรัชทายาทโ อรสของนาง และจะไม่มีหนานฉีหวางโดยเด็ดขาด

นางเอ่ย “หลานหรือยายเตยกันคะที่ชอบชาบู” “ก็แม่ชอบแหละ ถ้าคลอดมาจะผู้ชายหรือผู้หญิงแม่จะให้ชื่อชาบู”

เยี่ยนเหนียงสงสัย “ชายผู้นั้นคือซุ่นเย่ค่ะฮูหยิน… เป็นหมอเจ้าค่ะ มีนามว่า ‘ซุ่นเย่’ ผู้คนแถวนี้เรียกเขาว่าหมอซุ่น” สาวใช้ตอบ… เยี่ยนเหนียงเหลือบมองไปอีกครั้งอย่างให้ความสนใจ ซุ่นเย่เป็นชายรูปร่างสูงใหญ่มาก โครงสร้างร่างกายกำยำล่ำสันดูราวกับฝรั่งต่างชาติ คิ้วเป็นแพ สีดำหนา ขนคิ้วเรียงแนวเป็นระเบียบสวยดุจเดียวกับขนตา ดวงตาคมกริบ มีแผงหนวดสีดำเป็นแพหนาปกคลุมอยู่เหนือริมฝีปาก

ปริญญ์เดินไม่กี่ก้าว ก็ไปโผล่หน้าตาหยีคุยกับผู้ช่วยหน้าขาวที่กำลังควบมอเตอร์ไซค์รออยู่ “ตักบาตรค่ะ” “.................” ปริญญ์ทำสีหน้าคาดไม่ถึงด้วยความอึ้ง ดังนั้นคนที่เธอเพิ่งจะเดินผ่านมา ก็เป็นฝ่ายอธิบายว่า “เราจะตักบาตรให้ช้างเชือกที่เราช่วยไม่ได้ที่นี่น่ะ ถ้าล้มวันจันทร์แบบคุณ ยายแพงพวย ก็จะตักทุกวันจันทร์เป็นเวลาสามเดือน แต่ก็จะมีแค่พี่และผู้ช่วยนี่แหละ”

ฮองเฮาเสี่ยวลี่ ฮ่องเต้หยงไป๋ ผู้ครองแคว้นเหว่ยเกลีบดฮองเฮาเป็นที่สุด แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้เพราะพระมารดาคอยให้ท้ายนางอยู่จึงทำได้เพียงแค่เย็นชาและพูดจาร้ายกาจใส่เท่านั้น .

หว่านชิงอ้าปากค้าง ระบบหัวเราะคิกคัก ในตำหนักผิงจื้อที่เงียบสงบและตกแต่งไปด้วยสีทองและมุกงามหรูหรา ฮองเฮาหลี่หลันซื่อนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานไม้มีแสงจากโคมไฟวางไว้ข้างๆ ช่วยให้บรรยากาศในห้องดูอบอุ่น ในมือของนางคือปากกาขนนกที่กำลังร่างจดหมายถึงซ่งอี้ซาน ท่านลุ งที่เป็นแม่ทัพใหญ่ประจำชายแดน

๑๔๓ สุรามงคล บ่าวสาวทั่วไปจะร่ำสุรามงคลในห้องหอ แต่ทั้งสองคือฮ่องเต้และฮองเฮาของแผ่นดิน ดังนั้นจะต้องร่วมร่ำสุราไปพร้อมกับขุนนางทั้งหลาย “ขั้นตอนสุดท้ายแล้วฮองเฮา” ‘ฮองเฮา’ คำนี้ทำให้องค์หญิงกงซุนหมิงจูตระหนักได้ถึงภาระหน้าที่อันหนักอึ้ง รับจอกสุรามงค ลจากขันที กลิ่นหอมหวานที่ได้กลิ่นโชยออกมาจากจอกทองซึ่งตรงข้ามกับรสชาติที่ฝาดลิ้น เช่นเดียวกับตำแหน่งฮองเฮา

​ณรินทร์หยุดเสียง แล้วมองจ้องไปยังต้นเสียง ทางนั้นมองสบตากับเธอพอดี ก็ทำเป็นหันไปตีแขนเพื่อนข้างๆ ที่เป็นถือสัญชาติเดียวกับเธอ คือสัญชาติ LGBTQ+ ​“ไอ้บอม มึงอะ มีไหมสมบัติผู้ดี” ​“โอ๊ย มาหยิกทำไมอะเจ๊ กำลังนั่งวาดแบบดีๆ อยู่ เอ๊อ...เขียนไม่ออก เขียนไม่ได้ หงุดหงิด หงุ ดหงิดเว้ย”

ฮองเฮา เดินมาตีมือเจียวเหมย "ถวายพระพรฮ่องเต้ ฮองเฮาเพคะ" "เจียวเหมยเจ้าพาอี้เฟยไปทานขนมที่ศาลาสิ เจิ่นมีเรื่องต้องคุยกับชงอวี้"