Novel & Cerita ฮองเฮา

นายหล่ากลืนน้ำลายเฮือก เธอเห็นสภาพการหายใจถี่ของตานี่แล้วไม่น่ารอด หากแล้วเธอก็ต้องผิดหวัง “ผมก็อยากนะ แต่กลัวตายมากกว่า รถคันนี้มีสัญญาณติดตาม” “สงสารฉันเถอะนะ ปล่อยฉันลงที่หมู่บ้านไหนก็ได้” “ไม่ได้หรอก เพราะฉันจะเอาเธอไปให้หัวหน้า” “หัวหน้าอะไร” “หัวหน้าแคมป์ ชื่อพล โทโซเต็ง”

ขันทีรีบก้มลึก “ตามบัญชีระบุว่าเป็นของฮองเฮาซูเฟยเมื่อรัชกาลก่อนพ่ะย่ะค่ะ เคยมีคำสั่งให้นำไปเผา แต่ข้าราชบริพารคนหนึ่งในอดีตแอบเก็บไว้ ไม่กล้าทำลาย” ฮ่องเต้นิ่งไปเนิ่นนาน ก่อนจะเอื้อมหยิบจดหมายนั้นขึ้น ลายมือบนกระดาษเก่าแก่…แม้แทบเลือนราง แต่ยังจำได้ไม่ผ ิด มันคือ ลายมือของมารดา

บุญทิ้งถามเพราะใบหน้าที่แดงระเรื่อของทาสสาวรุ่นถูกใจเขานัก แต่ทำไมเขาไม่เคยเห็นหน้านางทาสคนนี้มาก่อน หรือว่าจะเป็นบ่าวบนเรือนใหญ่เพราะผ้าแถบผ้าโจงก็เรี่ยมเชี่ยมสะอาด ไม่ได้กระดำกระด่างด้วยฟืนไฟในครัวสักนิด “ไม่จ้ะ ฉัน... ฉันอยู่ที่เรือนคุณเรียม ฉันชื่อแพง” “พี่ชื่อบุญทิ้ง นะ” “จ้ะ พี่บุญทิ้ง ฉันต้องไปแล้วนะจ๊ะ” “แพงเดี๋ยว”

"จำได้ไหมผู้ชายที่เราชอบมาตลอด เขาเป็นเจ้าของโรงงานผลิตและส่งออกรถหรู" "เขาคือเมสัน" รษาเม้มปากแน่นอีกครั้งที่ชื่อนี้สร้างความกลัวให้เธออย่างมาก

"อายุแค่นี้ ก่อนจะคิดเรื่องหาผัว เอาเวลาไปตั้งใจจเรียนให้จบมัธยมปลายก่อนดีมั้ย" "สารวัตร! คือ.." "หุบปาก ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ถือว่าเป็นความหวังดีที่จะเตือนเธอครั้งสุดท้าย เกิดเป็นผู้หญิง อย่าทำตัวง่าย เพราะผู้ชายเซ็กซ์กับความรักมันคนละเรื่อง "นี่พี่กำลังเลี้ยงหนูหรือเลี้ยงหมู" ดวงหน้าสวยส่ายพรืด "เปล่าค่ะพี่คิน รีไม่ใช่หมู แต่เป็นสายมูต่างหาก มูปิ้ง มูย่าง มูสามชั้น ได้หมดเลยค่ะ" หญิงสาวฉีกยิ้มหวาน น่ารัก ตบมุกตลกชวนให้สารวัตรหนุ่มหัวเราะร่วนจนน้ำหูน้ำตาเล็ด "ความหิวของผู้หญิงช่างมีพลังทำลายล้างสูงจริงๆ" อคิณคิดว่าอาหารมื้อนี้ดีกว่ามื้อไหนๆ ที่เขาเคยกินมาเลยทีเดียว "พี่อคิณกลับมาหารีอีกทำไมเหรอคะ" เมื่อหนังท้องเริ่มตึง สมองก็เริ่มกลับมาทำงานอีกครั้ง เมรียังไม่ลืมคำถามที่ตั้งใจไว้แม

อวี่ซีเงียบไป ฮ่องเต้ในท้องพระโรงมีท่าทีอบอุ่น ยกย่องนางต่อหน้าขุนนาง และสั่งสอบสวนเรื่องลอบสังหาร แต่กลับไม่ยอมให้จ้านอ๋องร่วมตรวจสอบ ทั้งยังรีบยึดกระบวนการทั้งหมดไว้ในมือสำนักตรวจการหลวง “ฮองเฮาทรงหมายถึงผู้ใดเพคะ” ฮองเฮาวางถ้วยชาลงอย่างช้า ๆ “เจ้าเป็นคนฉล าด ไม่จำเป็นต้องให้เราพูดชื่อ” “แต่คำเตือนที่ไม่ชัดเจนอาจเป็นการชี้นำให้หม่อมฉันสงสัยผิดคน”

"บ่าวอยู่นี่ขอรับฮูหยินน้อย" 'เหอเปา' ท่านพ่อบ้านที่อายุกว่าห้าสิบปีก้าวขึ้นมาด้านหน้า ตามจริงเขามีชื่อแค่ว่าอาเปาแต่เพราะอยู่ด้วยกันมานาน และรับใช้ด้วยความภักดี เหอหมิงเจ๋อจึงอนุญาตให้เขาใช้แซ่เหอได้