เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

รุ่งสาง… ณ ประตูเมืองต้าเฉิง ม่านหมอกสีเทาจางยังลอยอ้อยอิ่งเหนือกำแพงเมืองสูงตระหง่าน เสียงระฆังยามเช้าดังกังวานแผ่วเบา หากแต่ไม่นานก็ถูกกลบด้วยเสียงเกือกม้านับหมื่นที่กระหน่ำพื้นดินจนสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวอัสนีคำราม

ม่าน‍ฟ้าพยักหน้ารับทราบ ซุกหน้าแนบอกแกร่งเพื่อหาไออุ่นอย่างลืมตัว นอนหลับตาพริ้มหนีอาการปวดศีรษะที่กำลังเกิดขึ้น ชื่อของเธอคือ ‘ม่าน‍ฟ้า’ มารดาเป็นผู้ตั้งให้ เนื่องจากวันที่เธอเกิดมีฝนตก มืดครึ้ม มองจากห้องพักผู้ป่วยเห็นแต่เมฆหนาเต็มไปหมด แต่คนถูกตั้งชื่อกลับไม่ส ามารถอดทนต่อฝนฟ้าอากาศได้ คนตัวเล็กป่วยในช่วงฤดูฝนทุกปี หากปีไหนแย่หน่อย อาจจะต้องถึงขั้นนอนโรงพยาบาลหลายสัปดาห์

ตนเองยืนอยู่บนแท่นเมฆาสูงลิ่วเหนือเวหา เบื้องล่างคือม่านหมอกหนา เบื้องบนคือฟากฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวพร่างพราย รอบกายของนาง โซ่เหล็กเส้นหนาเท่าท่อนแขนพันธนาการแน่นหนาตรึงร่างไว้จนแทบขยับไม่ได้

เสียงเม็ดฝนกระทบผิวน้ำดังกลบเสียงสะอื้น ม่านน้ำสีเทาขมุกขมัวทำให้มองเห็นทุกสิ่งได้เลือนราง เพชรน้ำดีนอนแน่นิ่งอยู่ตรงบันไดศาลาที่ทอดตัวลงไปในน้ำ จวนเจียนจะจมเพราะน้ำฝนที่ตกลงมาเพิ่มระดับน้ำในสระบัวจนเกือบจะปริ่มบันได้ขั้นบนสุด ปาลินทร์ธิดาหันกลับมามองแหวนงามที่เ�

ต้นยามอิ๋น [1] เงาร่างสูงวูบไหวแผ่วเบาอยู่นอกหน้าต่างท่ามกลางม่านแห่งรัตติกาล แสงจันทร์สาดสะท้อนพอให้ปรากฏเงาเลือนราง ลั่วเทียนเฉินละมือจากม้วนไม้ไผ่ตรงหน้า “เข้ามา”

“ฝนตกอีกแล้ว...ดีนะที่พ้นเขตในเมืองมาแล้ว ไม่งั้นรถคงติดแย่ หน้าฝนก็งี้ ฝนตกรถติดเรื่องธรรมชาติ” ชินานางเปิดประเด็นเพื่อทำลายความเงียบ ทั้งที่ความจริงแล้วไม่อยากจะคุยกับเขาสักเท่าไรหรอก แต่ดูจากที่เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของเขาแล้วมันรู้สึกขนลุกอย่างไรบอกไม่ถูก คนอะไรไม่ รู้ใส่แว่นดำก็ดูน่ากลัว พอไม่ใส่สายตาก็ดูราวกับจะเผาเธอได้ “คุณคงยังไม่ชิน แต่อีกหน่อย เดี๋ยวก็ชินไปเอง...เอ๊ะ!”

เหนือเมฆตอบ “ไร่เมฆาอยู่ที่ไหนคะ” “อยู่ราชบุรี” “ราชบุรี” หล่อนทวนชื่อจังหวัด “เหตุการณ์เมื่อคืนเป็นยังไงคะ หลังจากฉันหมดสติ”

60 บ่อมรกต แสงจันทร์สาดลอดกลีบเมฆลงมาอาบยอดเขากวงอันอย่างเงียบเชียบ ทั่วบริเวณอารามกวงอันถูกห่อหุ้มด้วยหมอกบางราวม่านขาวใส

17 ยกน้ำชา ใบหน้างดงามบนร่างระหงแหงนมองท้องฟ้า เสียงฟ้าร้องครืนดังขึ้นอีกครั้ง ราวกับย้ำเตือนว่าอากาศของมาเก๊าในหน้าร้อนนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้เลยสักวันเดียว

ฉันเดินขึ้นเตียงแล้วเอาหมอนออกนอนราบเอาแขนหนุนเสียเลย นอนคืนเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้วไม่คิดอะไรมากหรอก เช้าวันรุ่งขึ้นอากาศยังคงขมุกขมัว ฉันลืมตามองเห็นวิวนอกหน้าต่างที่ไม่ได้ปิดม่านจนสนิท กลัวนอนจนลืมเวลาอีก แล้วก็ได้เห็นเมฆสีดำขึ้นครึ้ม ท้องฟ้าราวกับเจิ่งนองด้ วยน้ำ เรียกได้ว่าพายุฝนครั้งนี้น่าจะหนักหนา