เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

สามารถก้าวต่อไปได้ ม่านหมอกจางออกเป็นทาง ถัดจากศีรษะมโหฬารเป็นแผงคอที่เส้นขนทำมาจากปุยเมฆหนานุ่ม ม่านหมอกส่วนนั้นจางลงจนเกือบหมด เจียงหยูหยางจึงได้เห็นภายในกลุ่มเมฆสีขาวกลุ่มหนามีคนผู้หนึ่งนอนทอดกายจมอยู่ในกลุ่มเมฆขาวนั้นอย่างสบายอกสบายใจ คนผู้นั้นมี ใบหน้าหล่อเหลางดงามประดับรอยยิ้มอ่อนโยนชวนให้สงบใจตลอดเวลา ดวงตาปรือลงด้วยความผ่อนคลาย ดูไปดูมาคล้ายใกล้จะหลับ เพียงแต่คนผู้นั้นกำลังมองมาทางเจียงหยูหยางอยู่ เขากวักมือเรียก "ทางนี้"

ประกายในดวงตาและรอยยิ้มแรก สลักลึกลงในหัวใจที่กำลังเต้นไม่เป็นระส่ำ ลวดลายก้อนเมฆบนผืนผ้าราวกับว่าเป็นเมฆากำลังเคลื่อนคล้อย โอบล้อมหัวใจของไป๋ลู่เสียนไว้ทั้งดวง ช่างเป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเลย...

หล่อนอยากระบาย อยากให้น้ำตาช่วยชะล้างความปวดหนึบหม่นหมองในใจให้เจือจางลงไปบ้าง เผื่อจะได้มีลมหายใจอยู่ต่อไปเพื่อมองดูเขา แม้ทุกครั้งที่เฝ้ามองจะเป็นเหมือนเดินเข้าไปหาคมหอกคมดาบให้เข้ามาทิ่มแทงตัวเองหล่อนก็ยอม เมื่อรักไปแล้ว ปักใจไปแล้ว...มันไม่จำเป็นต้องมีคำอธิบายใด หรอกว่า ทำไมถึงงมงายขนาดนี้ เพราะอะไร...ถึงไม่ยอมรามือถอยห่างทั้งที่มันผิดทั้งศีลธรรมและจริยธรรมอันดีงาม...

ฉันมาถึงเมืองก่างเฉิงตอนเที่ยง แต่ทันทีที่ก้าวลงจากเครื่อง สัญชาตญาณก็เตือนว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยเลย

"อื้อ~" ความรู้สึกหนักอึ้งและหน่วงอึดอัดช่วงกลางกายสาวทำให้ม่านฟ้าที่กำลังหลับใหลคล้ายคนโดนผีอำ ตะโกนบอกตัวเองว่าให้ตื่นขึ้นมาแต่ก็ไม่สามารถเปิดตากลับโลกสู่ความเป็นจริงได้

“ต้องใช้พลังหยินหยางเข้าทะลวง เส้นลมปราณถึงจะเปิดออก” ฉินมี่พยักหน้าตาม แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี หยินหยางทะลวงอะไรกัน “แล้วสตรีที่ท่านหมอกล่าวถึงล่ะ เป็นใครกันหรือ”

ป็นใคร “เหตุใดพี่ถึงได้เดินตามข้ามาในยามค่ำมืดเช่นนี้” หัวใจผมแทบจะหล่นไปอยู่ที่พื้นเมื่อเสียงแหลมเล็กที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าดังมาจากทิศทางไหนเอ่ยพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ แถมตอนนี้เมื่อผมหันมองไปรอบ ๆ ก็เห็นแต่ความมืดเพราะเดิมทีในช่วงกลางวันป่าแห่งนี้แสงก็แทบจะสาดส่ องเข้ามาไม่ได้เพราะถูกกิ่งก้านของต้นไม้ใหญ่และใบไม้บดบัง

ตอนที่ 27 รอยคราบน้ำตา เมื่อพิมนภาลืมตาขึ้นก็รู้สึกแสบตากับแสงไฟบนเพดาน เธอหันมองผู้ชายที่นั่งบีบมือเธออยู่ไม่ห่าง

แกร๊ก~ หมอกกลับมาถึงห้องนอนของตัวเองก็พบว่าทัพพ์ยืนหน้าเครียดคอยเธออยู่ ทันทีที่เข้าห้องเขาเอ่ยถามออกมาทันที “ไปหาม่านมาเหรอ ม่านว่าไงบ้าง” “ว่าไง... หมายถึงอะไรคะ” หมอกไม่เข้าใจ เธอแค่อึดอัดที่ต้องอยู่กับเขาตามลำพังแค่นั้น

"บุปผาบานสะพรั่งเต็มดวงตา เป็นเพียงแค่เมฆหมอกผ่านดวงตาไป ถึงเวลาแล้วก็สมควรแยกย้าย สุดหล้าฟ้าเขียวมลายสิ้นมิหวลคืน" "จบภาค1"