เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

พิมพ์ลดาถึงกับร้องคราง ตาสองข้างหลับพริ้ม ทว่ากลับมองเห็นสวรรค์รำไรรางด้วยอาการที่เรียกว่าออกัสซั่ม ทำให้รู้สึกราวกับว่ามีดวงดาวนับร้อยพัน กระพริบพราวพร่าเลือนอยู่ภายใต้เปลือกตาหรี่พริ้ม ก่อนจะกรีดร้องออกมาด้วยความสุขสม “อร๊ายยยยย... ” พิมพ์ลดาเม้มริมฝีปากรับความรู้สึกขณะ น้ำรักสีขาวข้นของพี่เขย สาดทะลักเข้ามามากมายในกายหล่อน

เขาชี้ให้ภรรยาดูที่บนสุดของชั้นน้ำตก ละอองหมอกจากเครื่องทำหมอกเทียม กระจายฟุ้งบนนั้น เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา ประกายรุ้งก็ทาบทอเหนือยอดผาสูงชัน ก้อนเมฆขาวลอยฟ่องบนท้องฟ้าเหมือนจะรู้ว่าสายรุ้งงามกำลังปรากฏอยู่บนโค้งขอบฟ้า “สายรุ้งบนเมฆ ไงล่ะปลาย”

EP12 - รักเย็นชา (มิดไนท์) ” “ระวังปากมึงไว้เถอะไอ้ไนท์ พูดแบบนี้กูเห็นตายเพราะคำพูดตัวเองมาเยอะแล้ว” แท็ปเอ่ย

เสียงใสแจ๋วของเสี่ยวหม่าวดังขึ้น ท่ามกลางเมฆฝนตั้งเค้ามาแต่ไกลของฤดูร้อน หลี่เมี่ยวเงยหน้ามองฟ้าสายตาของเธอไม่ได้โฟกัสที่จุดใดเป็นพิเศษ เธอรู้สึกถึงไอร้อนที่เริ่มสะสม กลิ่นดินชื้น ๆ ลอยเตะจมูก

ไม่น่าเลย ฉันมองผ่านกระจกของรถไฟฟ้าออกไปสู่ท้องฟ้าด้านนอก ฟ้าสดใสในเช้าของต้นฤดูร้อน เมฆลอยเกาะกันเป็นกลุ่มก้อนบาง ๆ ฉันยิ้มน้อย ๆ ไปที่เมฆพวกนั้น เอ่ยในใจอย่างชัดเจนว่า หนูรักคุณยายนะคะ ฉันไม่รู้ว่าเธอจะรับรู้ได้จริงหรือเปล่า แต่ฉันมันเป็นพวกเชื่อเรื่องพลังงา นที่มองไม่เห็น ฉันเลยคิดเข้าข้างตัวเองไปว่า คุณยายจะรู้ว่าฉันรักเธอ

– คุกในพระราชตำหนัก – กลางคืน – เสียงฝนพรำเบา ๆ…ราวกับโลกกำลังกระซิบว่าพรุ่งนี้อาจไม่เหมือนเดิม เมิ่งซินเงยหน้ามองดวงจันทร์ผ่านม่านฝนบางเบา

เมฆเสียสติอยู่กับกองเงินเพิ่งจะสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวผิดปกติของนวลจันทร์ ที่มันเอาหน้างามๆ ใบนั้นมุดเข้าไปในซอกผ้าม่านขนาดเล็ก เพื่อมองผ่านช่องหน้าต่างไปทางผืนป่าใหญ่ “พี่...” น้ำเสียงหวั่นวิตกจากสาวงามประจำหมู่บ้านผ่านเข้ามาในโสตประสาทเมฆ “เอ็งมาช่วยข้าเร็วเข้าเราจะได้ร ีบไป”

แสงแดดร้อนช่วงเที่ยงของวันถูกปกคลุมไปด้วยหมู่เมฆหนา ละอองน้ำฝนเม็ดเล็กๆสาดเทไปตามแรงลมอย่างไม่แรงนัก คลอเคลียร์เสียงบรรเลงของเครื่องดนตรีกู่เจิง ท่องทำนองหวานหูพาให้ผู้ที่รับฟังต่างเคลือบเคลิมดั่งต้องมนต์สะกด นิ้วเรียวขาวเคลื่อนไหวอย่างชำนาญ 5 ประจักษ์ 3 ลัก�

ปีศาจหมูตะโกนเสียงสั่น เปรี้ยง! สายฟ้าสีเงินฟาดผ่าลงมากลางวงล้อม แหวกม่านเมฆออกเป็นสองฝั่ง

โจวจินเซวียนเคว้งคว้างเพียงลำพัง ท่ามกลางเสียงของสายลมพัดยอดไม้และเสียงเหล่าสกุณาที่กำลังบินกลับรัง ท้องฟ้าเริ่มทอแสงสีส้มเป็นสัญญาณสุดท้ายว่ากำลังจะค่ำลง นางเดินไปข้างหน้าด้วยใบหน้าซีดขาว ความหวาดกลัวเริ่มเข้าครอบงำจิตใจช้าๆ จนไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ น้ำตาที่เพีย รห้ามไม่ให้หลั่งริน ความอ่อนแอที่เพียรกดข่ม บัดนี้ทุกอย่างกลับพังครืน...ได้แต่ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นกอดห่อผ้าเอาไว้กับอกก่อนร้องไห้ออกมาเสียงเบา