เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

เมฆคราง วีโยกมะระเข้า-ออกในรูตูดเป็นจังหวะสอดคล้องกับมือของเมฆ พลอยร้องเสียงแหบพร่าแทบไม่เป็นภาษา ร่างกายกระตุกเกร็งไม่หยุด เธอแตกติดกันหลายครั้ง น้ำเงี่ยนพุ่งกระฉูดเป็นสายๆ เปียกแขนเมฆและผ้าห่ม “แตก.....แตกอีกแล้ววว.....อ๊าาาาาาาาาา!!” เมฆกระทุ้งมือเข้าไปลึกสุดๆ จนข้อ� �อกเกือบจะเข้าไปด้านในอย่างดุเดือด สุดท้ายพลอยตัวแข็งทื่อ น้ำเงี่ยนพุ่งทะลัก รูรักตอดรัดมือเมฆแน่น เขาค่อยๆถอนมือออกช้าๆ เผยให้เห็นรูรักที่อ้ากว้างสุดๆเป็นโพรงมองเห็นด้านในชัดเจน

เธองง "ม่านฟ้า" "ไม่ต้องมาเรียกชื่อฉัน! " "ม่านฟ้า คุณจำอะไรไม่ได้เลยเหรอ" "จำอะไร มีอะไรที่ฉันต้องจำ...แล้วที่นี่ที่ไหน" "บ้านของเราไง"

น้ำช่วยดับความร้อนแรงที่วิ่งพล่านไปทั่วทั้งกายในขณะนี้ แสงไฟดวงเล็กวาบขึ้นที่ริมระเบียง เงาตะคุ่มที่ยืนหันหน้าออกสู่ทะเลกำลังอัดเจ้าควันพิษที่บ่อนทำลายความงามและเป็นสารก่อมะเร็งตัวเยี่ยมเข้าสู่ปอด ดวงตาคมวาวมีอำนาจดั่งนางพญาทอดมองร่างเปลือยเปล่าของบุรุษเพศที่ดำผุด ดำว่ายในทะเล แม้แสงสว่างจะน้อยนิดแต่ร่างขาวโพลนที่เด่นชัดเป็นจุดเดียวตรงหน้ากลับเรียกความรู้สึกส่วนลึกบางอย่างให้ลุกโชน

ครืน ๆ ฉับพลันนั้น เสียงฟ้าก็คำรามขึ้น เหล่ายาจกจึงแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า พบว่าท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งเมื่อครู่กลับมีเมฆสีดำกลุ่มใหญ่ลอยเคลื่อนเข้าปกคลุมทั่วทั้งเมืองหลวงอย่างรวดเร็ว พร้อมกับฟ้าแลบแปลบปลาบ “เหมือนฝนจะตก” ยาจกผู้หนึ่งเอ่ยด้วยเสียงประหลาดใจ เหตุใดต้นฤด ูหนาวจึงมีเมฆฝนได้ “นั่นมันเรื่องของฟ้า ส่วนเรื่องของพวกเราคือหาที่ซุกหัวนอน”

แสงสว่างเจิดจ้าจากฟ้าผ่าฉายวาบขึ้นบนท้องฟ้าที่มืดมิด เผยให้เห็นเมฆดำทะมึนที่ก่อตัวหนาแน่นจนแทบจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างบนพื้นโลก ลุงภารโรงซึ่งยืนอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่ม หันไปมองไปยังทิศทางที่เสียงและลมพายุโหมกระหน่ำมา ดวงตาของท่านฉายแววเคร่งเครียดและจริงจัง ถึงขีดสุด ท่านกำ มีดลงอาคมสีเงิน ในมือแน่นขึ้น

เงาที่ไม่ต้องหนี – เมื่อผู้สวดเงาเริ่มเดินกลางเมือง ในวันที่ฟ้าหม่นเหนือเมืองหลวงอิคุตะ ฝนโปรยบางเบา แต่ในสายตาของศาสนจักร

แค่คิดถึงภาพสกปรกน่าขยะแขยงเมื่อคืน เหงื่อเย็นก็ไหลออกมาตามหลังไม่หยุด ชั้นเรียนอยู่ที่ชั้นห้า ทุกวันฉันต้องเดินผ่านห้องโถงใหญ่ ห้องโถงนั้นโอบล้อมพื้นที่ทั้งห้าชั้น ตรงกลางมีบ่อน้ำรูปวงกลม เหนือน้ำมีชิงช้าอันหนึ่ง มักมีหญิงตาบอดในชุดผ้าบางนั่งแกว่งอยู่ข้างบนนั้นตลอด เวลา ข้างล่าง พวกผู้ชายมองเธอด้วยแววตาหื่นกระหาย ราวกับหมาป่าที่กำลังเล็งเหยื่อ

นี่ผมเป็นบ้าอะไร (“ใจมึงรู้ดี​ อาการร้อนรนที่มึงเป็น​ กูคิดว่ามึงชอบม่านหมอก”)​ “...”

บรรยากาศฝนตก ท้องฟ้ามืดมิดกลางวันแสกๆเหมือนกลางคืน เนื่องจากเมฆฝนหนาทึบจู่ๆ ฝนพรำละอองบางๆตกลงมาไม่ขาดสาย พิมพ์และแบงค์ที่ยังอยู่ในร้านคาเฟ่เล็กๆในหมู่บ้าน

ใบหน้าซีดเผือดเงยขึ้นมองออกไปยังท้องฟ้าคล้ำดำ ไม่ทันไรห่าฝนก็ซัดซ่าลงมาราวกับกราดเกรี้ยวโกรธแค้นใครสักคน สาดกระเซ็นโดนตัว แต่หญิงสาวกลับปล่อยให้ตนเองเปียกปอนโดยไม่คิดสนใจ นอกเสียจากอยากให้สายฝนช่วยชำระล้างคราบน้ำตาและความบัดซบออกไปจากชีวิต ภาวนาให้มันเป็น ความบัดซบสุดท้ายที่พบเจอ รอยยิ้มผลิแย้มทว่ากลับสั่นระริก ยามนึกถึงคำตอบที่ชัดแจ้งแล้วในวันนี้