เงารักกลางม่านเมฆา Novels & Stories

ตราบจนชั่วฟ้าดินสลาย --- จบบริบูรณ์ --- ตอนพิเศษ: โลกแห่งการไม่แก้แค้น (ในภพฝัน) แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านม่านหมอกจางๆ ที่ปกคลุมยอดเขาเทียนซาน ปลุกให้สรรพสิ่งตื่นขึ้นจากนิทรา เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วดังแว่วมาพร้อมกับกลิ่นหอมของดินและดอกหญ้าหลังฝนตก

น้ำฝนโอบรอบคอแกร่งแน่น รีดร้องสั่นสะท้าน "จุกสิดี! โดนกูตอกรูหีกลางทางแบบนี้เสียวจนแตดบวมเลยสิมึง!รูหีดูดควยกูแรงจริงๆ"

บทที่ 18 คนที่ยังไม่ลืมตา รุ่งเช้ามาถึงช้ากว่าทุกวัน อย่างน้อยเซียวฉางเยี่ยรู้สึกเช่นนั้น ตลอดคืนเขาแทบไม่ได้หลับหว่านอี๋ผ่านช่วงอาการทรุดหนักมาได้ แต่คำว่า ผ่าน ของหมอกลับไม่ได้หมายความว่านางปลอดภัยเพียงหมายถึง—นางยังหายใจอยู่ เท่านั้น แสงสีเทาจากด้านนอกค่อย ๆ ลอดผ่านกร

ม่านหมอกจาง ๆ บาร์แห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ในตรอกแคบ ๆ ด้านหลังโรงภาพยนตร์เก่า ย่านการค้าริมแม่น้ำหวงผู่ แม้จะไม่มีป้ายไฟสว่างจ้า ไม่มีพนักงานแต่งตัวหรูหราแบบโรงแรมห้าดาว แต่กลับมีเสน่ห์แปลกประหลาดที่ดึงดูดคนที่ต้องการมุมสงบเพื่อหลีกหนีความวุ่นวายของชีวิตแบบสังคมนิยม ที่ ใช้ชื่อเสียงและเงินทองมานำมาวัดค่าความเป็นคนแทนจิตใจ

“แต่ตอนนี้ยังกลางวันอยู่” “แค่ปิดม่าน ในห้องก็มืดแล้ว” เขาจัดการดึงผ้าม่านให้ภายในห้องนอนมืดสลัว “ฉันเจ็บแผลอยู่”

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ม่านหมอกสีดำจางๆ รายล้อมตัวของไป๋เฟิ่งเป็นการบ่งบอกว่านางนั้นได้เลื่อนขั้นวรยุทธเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ด้านนอกนั้นเมฆฝนหนาก่อตัวแน่นผืนฟ้า จนหยาดน้ำเย็นฉ่ำเริ่มหล่นลงมาเม็ดแล้วเม็ดเล่า ในความมืดมิด มี่ฮวาอยู่ในช่วงกึ่งหลับกึ่งตื่นกลับมีเสียงหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาท ราวกับเสียงหัวเราะของสตรี..

จากนั้นสัมผัสที่วาบหวามก็บังเกิดอีกครั้ง เสียงหนั่นเนื้อกระทบกัน เสียงของยอดอกสีอิงเถาที่ถูกดึงดูดอย่างกระหาย และเสียงครวญครางกระเส่าที่แยกไม่ออกว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ทั้งสองจำได้เพียงแค่ว่ารู้สึกสุขสมราวกับล่องลอยดั่งอยู่บนเมฆที่ล่องลอยไปกลางท้องนภา ก่อนที่เปลือกตางา มของหานหยางนั้นจะปิดลงในอ้อมกอดที่อบอุ่นของหลี่เจ๋อ เป่ยอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ของนาง

นางเงยหน้ามองบนท้องฟ้า กลางท้องฟ้าเมฆหมอกรายล้อม มั่นใจได้ว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตไม่ทราบชนิดบินผ่าน นางมองดูใต้ฝ่าเท้า หรือจะอยู่ในอุโมงค์ใต้ดิน? ขณะนี้ กลางตำหนักใหญ่ที่รองรับพวกหมอเกิดเสียงวุ่นวายดังขึ้น “แย่แล้ว แย่แล้ว มีมือสังหาร”

ระหว่างทางเฉินจืออี้แวะซื้อดอกทานตะวันช่อใหญ่ มันเป็นดอกไม้ฉันชอบที่สุด เขาเหมือนกลับไปอยู่ในอารมณ์ปกติเหมือนทุกวัน เขาตะโกนเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า “เสี่ยวซิงซิง ฉันกลับมาแล้ว” “เย็นนี้กินมีอะไรกินเหรอ?”