เด็กเลี้ยงของแทนคุณ นิยาย & เรื่องราว

"เราจ้างพี่เลี้ยงแล้วนะ หน้าที่เลี้ยงลูกก็ให้พี่เลี้ยงทำสิ" "แต่คุณเป็นแม่นะอร" "เป็นแม่แล้วยังไง อรไม่ได้อยากมีลูกสักหน่อย"

"ถึงผมจะเป็นคุณพ่อมือใหม่แต่ผมก็ไปศึกษาวิธีการเลี้ยงลูกมาเยอะพอสมควรเลยนะครับ แค่นี้สบายมากครับคุณพ่อ" "หนูเหมียวจะจ้างพี่เลี้ยงมาคอยดูแลตาหนูทั้งสามคนหรือเปล่าลูก" "ยังหรอกค่ะคุณแม่ มีธามคอยดูแลให้อยู่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ รอให้แกโตกว่านี้อีกนิดก่อนก็ได้ ตอนเล็ก ๆ แบบนี้หนูอยากเลี้ยงเองมากกว่า"

“แล้วนายเลี้ยงลูกเป็นหรือไง ลูกนะไม่ใช่ตุ๊กตา” “เรื่องแบบนี้มันเรียนรู้กันได้ ผมจะเข้าคอร์สเลี้ยงลูก เป็นพ่อบ้าน เรียนทำอาหาร ผมสัญญาว่าจะเป็นพ่อที่ดีของลูก เป็นสามีที่ดีของคุณ เป็นที่รักของผมนะแพน”

เธอสารภาพเสียงแผ่ว ใบหน้าแดงซ่าน “ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี... ขนาดเด็กทารกยังคลอดออกมาได้เลย นับประสาอะไรกับตัวตนของอา... อาจะทำเบาๆ นะครับ” คำปลอบประโลมของผู้เป็นอาทำให้เด็กสาวสูดลมหายใจลึกเพื่อเรียกความกล้า “งั้นก็ได้ค่ะ...”

การรับมือกับเด็กในวันนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย กว่าจะได้นอนกันจริงเกือบสี่ทุ่ม เพราะพรุ่งนี้เป็นวันหยุด เด็กอยากมานอนเล่นคอนโดของกันต์ จึงต้องหอบหิ้วกันมานอนหลังจากกินชาบูจนอิ่ม “ดีนะที่มีพี่เลี้ยงช่วย ไม่อย่างนั้นเราแย่แน่” อัญชญาเองเลี้ยงหลานมาแต่เด็กก็จริง แต่เวลาหลานร้องเ� �อก็ทิ้งให้คนเป็นพ่อจัดการต่อ เรียกว่าอะไรดี เลี้ยงเฉพาะตอนเด็กน่ารักเท่านั้น

ลูกสาวเป็นดาราเซเลบเหมือนคุณย่า ส่วนลูกชายก็ไปซ้อมไดร์ฟกับคุณปู่คงจะเป็นนักกอล์ฟอย่างที่ปู่ชอบ “เราโดนพ่อกับแม่แย่งลูกไปเลี้ยงหมดแล้ว เราผลิตเพิ่มดีไหม” ภรัณเอ่ยถามคนที่กำลังโซ้ยส้มตำอย่างเอร็ดอร่อย

พอรู้ตัวว่าจะมีหลาน ท่านวาคิมกับภรรยาก็เล่นใหญ่ถึงขั้นไปจ้างผู้เชี่ยวชาญมาสอนทุก ๆ คนในบ้านให้ได้เรียนรู้เรื่องการเลี้ยงเด็กอย่างถูกวิธี บังคับให้ทุกคนต้องเข้าคอร์สเรียน หากใครไม่ผ่านคอร์สนี้ห้ามเข้าใกล้หลานของท่าน ส่วนลูกน้องคนไหนทำไม่ได้ก็จะโดนไล่ออก ทุกคนในคฤหา สน์ต้องเตรียมพร้อมสำหรับหลานของท่านให้มากที่สุด นี่หากไม่เรียกเล่นใหญ่แล้วจะเรียกว่าอะไรได้อีก ดังนั้นการจ้างพี่เลี้ยงเพิ่มจึงโดนตัดทิ้งไปโดยปริยาย เพราะแค่ปัจจุบันนี้เธอก็แทบจะไม่ใช่แม่ของลูกอยู่แล้ว เธอแทบจะเป็นแค่แม่นมที่มีหน้าที่เพียงให้นมกับกล่อมนอนอยู่แล้ว

จึงหันหน้าออกไปมองข้างทางและหายใจช้าๆ เตือนตัวเองว่า อย่าเผลอ อย่าหวั่นไหว "........." เพราะตำแหน่งของฉันคือ เด็กเลี้ยงของเสี่ย ไม่ใช่แฟน ไม่ใช่ภรรยา ไม่ใช่แม้แต่คนรัก…แค่คนที่เขาเลือกจะเลี้ยงไว้ เพราะสงสาร หรือแค่เหงาก็เท่านั้น หลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยปริปาก ไม่เคยร้องไห้ แม้บาง คืนจะต้องนั่งกอดตัวเองในห้องที่เงียบเชียบก็ตาม เพราะรู้ดีว่าการอยู่รอดในเมืองใหญ่แบบนี้ ต้องแลกด้วยอะไรบ้าง

ถามเพราะเธอมีหน้าที่ตั้งท้อง ส่วนเรื่องเลี้ยงลูกเป็นของแทนไททั้งหมด อีกหน่อยรวงข้าวก็จะไปเรียนต่อ ใครจะช่วยเลี้ยงเวลาที่เธอต้องไปเข้าเวร “ไหวสิ พี่เลี้ยงไหว หมูออกลูกเป็นสิบ ๆ ตัวพี่ยังเลี้ยงไหวเลย” คำพูดของแทนไทได้กำปั้นเป็นคำตอบ เมื่อใบบัวทุบลงบนอกของเขา เอาล ูกไปเปรียบกับลูกหมูได้ยังไง ไม่เหมือนกัน สักหน่อย และเธอก็ไม่ใช่แม่หมูด้วย

ทอฟ้าถามต่อ “กูเป็นผู้มีพระคุณของน้อง กัญบอกมาแบบนี้” “มึงก็เลยจะเลี้ยงน้องไปแบบนี้?”