เทพยุทธ์ทะลุฟ้า Novels & Stories

กรุงเทพมหานคร 2565 "ฝัน เก็บของเสร็จหรือยังลูก แม่กับลุงรอนานมากแล้วนะ" "เสร็จแล้วค่ะแม่"

ฤทธายิ้มกว้าง ซูเป็นนักยุทธที่ใช้ปราณธาตุสายฟ้า ซึ่งขึ้นชื่อในเรื่องพลังโจมตีรุนแรงและความว่องไว แต่ก็มีข้อเสียคือใช้พลังปราณสูง ทำให้ยังใช้ได้เพียงไม่กี่ครั้งในระดับของเขาตอนนี้

“ถูกต้องแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท วรยุทธ์ของเขาอาจจะทะลวงผ่านระดับสวรรค์ไปแล้ว!” เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกผู้คนก็ต่างตกตะลึงพรึงเพริดอย่างมิอาจเทียบได้!

แนชและเฟนด์สบตากันขณะที่ความอยากรู้อยากเห็นปรากฏขึ้นในดวงตาของพวกเขา “ฮ่าฮ่า… มีเรื่องน่ายินดีหลายเรื่องเลย เรื่องแรก ผมได้ทะลวงเข้าสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงแล้ว เรื่องที่สอง พ่อบ้านไททัสได้ทะลวงเข้าสู่ระดับเทพสูงสุดขั้นที่หนึ่งจากการที่เขาได้รับทักษะยุทธ ว่าไง ? น่าตื่นเต้นใช่ไหม?” โยลันดายิ้มร่าด้วยความตื่นเต้น

“บุญทิ้งจ๋า... ฉันอยากบุญทิ้งเหลือเกิน บุญทิ้งจ๋า... ได้โปรดช่วยฉัน บุญทิ้ง... โอว... ขอฉัน บุญทิ้ง...” และบุญทิ้งก็ไม่ทำให้แม่พิศครางครวญอยู่นาน เมื่อกายแกร่งแข็งแรงด้วยมัดกล้ามลุกขึ้นแทรกร่างตรงหว่างขา ฝ่ามือดันต้นขานวลเนียนด้วยผิวละเอียดนั้นออกให้กว้าง ก่อนจะจ ่อความแข็งแกร่งที่บุญทิ้งเรียกว่า ‘ไอ้ทิ้งน้อย’ ลงไปที่ปากทางสวาท

"เจ้าอย่าได้ทำสิ่งใดให้เสด็จแม่ขุ่นเคือง" อ๋องหมิงทูลลาไทเฮาแต่ก็ยังมิวายหันมากล่าววาจาส่งสายตาเป็นเชิงข่มขู่ใส่เพ่ยเพ่ย

ลิโป้แทงทวนไป แต่บัวเต็งใช้ความไวหลบไม่ให้โดนจุดตาย แต่ว่าคมมีดเสี้ยวจันทร์ที่ก็บาดขาของมันไปเต็ม ๆ บาดแผลนี้มีผลทำให้มันเคลื่อนไหวได้ช้าลง เป็นโอกาสของลิโป้แล้ว เขาประชิดตัวและ “สุดขอบฟ้า” ร่างของบัวเต็งลอยขึ้นไป การโจมตียังไม่จบแค่นี้ “ทะลุฟ้า” ลิโป้กระหน่ ำทวนใส่ร่างของบัวเต็งกลางอากาศมัน ร่วงลงมาเลือดไหลอาบ ตายคาที่ เมื่อบัวเต็งตาย ทหารที่เหลือก็ขวัญเสีย รีบถอยทัพไปทันที

ออกญาพิพัฒน์ราชรณก้มศีรษะจรดพื้น “รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะใต้ฝ่าละอองธุลีพระบาท หม่อมฉันจักนำทัพไปสุดกำลังความสามารถ จะมิปล่อยให้พระธิดามนทิราณีลอยนวลเป็นอันขาด”

ตอนที่ 29 รอยใจ (ส่วนที่ 1) โทรศัพท์มือถือแผดลั่น ธีร์ขมวดคิ้วมองหาที่มาของเสียง ก่อนจะถอนหายใจกับตัวเอง ไอ้น้องชายฝาแฝดของเขาลืมโทรศัพท์ทิ้งไว้อีกแล้ว หากชื่อบนหน้าจอทำให้คนตัวโตชะงัก ‘Yai Toi Leg’ ภาษาบ้าอะไรของมันนะ ธีร์พยายามอ่าน...ยายตัวเล็ก ! มีเพียงคนเดียวเท่านั

‘ให้ไอ้ธารไปรับสิ เตยซ้อนมอ’ไซค์ได้ใช่ไหม เวลานี้ถ้าเป็นรถยนต์ใช้เวลานานกว่าจะถึงมหา’ลัย มอ’ไซค์เร็วสุด’ พิทย์พูดขึ้นเดินจากโซฟามายืนที่ปลายเตียง พยักพเยิดหน้าชี้ไปทางธารที่นั่งอยู่ข้างเตียง คนนั่งข้างเตียงพอได้ยินชื่อตัวเองถูกเสนอ สายตาตวัดมองพิทย์ด้วยใบหน้าเ รียบนิ่ง เรียวคิ้วขมวดนิด ทั้งด่าเพื่อนในใจ ไอ้พิทย์ ไอ้ฉลาดเอ๊ย