เมียกำมะลอ Novels & Stories

มิรินหันไปหาแม่บ้านประจำคฤหาสน์เชิงออดอ้อน พี่ส้มกับพี่สาลี่เป็นนัมเบอร์วันด้านส้มตำ เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเลือกมะละกอ คนห่างบ้านสี่ปีอยากกินของดีของเด็ดใส่ผงนัวผลิตในประเทศไทยให้หายคิดถึง

เจ้าของร้านหยิบเหยือกแก้วมาวางตรงหน้าให้ผมเห็นชัดๆ ในเหยือกมีดอกไม้สีขาวลอยอยู่หลายดอก ผมลองไปดมได้กลิ่นหอมอบอวลออกมา ผมมองเขาเพื่อขอคำอธิบาย “เขาเรียกว่าดอก ‘มะลิ’ ครับ เป็นดอกไม้ประจำวันแม่และนิยมเอามาร้อยพวงมาลัยถวายพระ คุณพูดไทยชัดแบบนี้แสดงว่าอยู่เมืองไทยมานาน น่าจะพอเข้าใจที่ผมบอกนะ”

ตลับยาสีขาวถูกเปิดออก ได้กลิ่นหอมเย็นสะอาดคล้ายกลิ่นหิมะผสมกลิ่นดอกไม้ เนื้อยาสีขาวขุ่นราวไข่มุกใต้ท้องทะเลน้ำลึก “พี่เมิ่งเหยานี่คือยาอะไรรึเจ้าคะ ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน” “บัวหิมะสกัดเย็น” “พี่ชายท่านดูสิ กลิ่นหอมมากเลย พี่เมิ่งเหยาข้าทาเลยได้หรือไม่” นางหันไปทางพี่ชายก่ อน แล้วค่อยหันมาทางหลี่เมิ่งเหยา

ธรินดาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตัวเองพยายามจะสร้างกำแพงกั้นเขาให้ห่างจากใจอย่างยากลำบาก ยอมรับว่าแปลกใจ เธอคิดว่าเขาจะรังแกเธอเสียอีก แต่เขากลับแค่ยืนเฉยๆ แล้วล้วงมือลงไปในกระเป๋ากางเกงแบบลำลองที่สวมอยู่ ก่อนจะหยิบบางอย่างออกมา มันเป็นซองกำมะหยี่สีแดง ของ ที่อยู่ในซองนั้นคือสร้อยทองคำขาวห้อยจี้เพชรแท้รูปพระจันทร์เสี้ยวที่ประดับด้วยดาวดวงเล็กๆ อยู่เคียงข้างกัน มองเผินๆ คล้ายๆ กับดาวเคียงเดือน

เขาแสยะยิ้มมุมปาก แววตามีเลศนัยชัดเจน “อย่าคิดจะทำไรบ้าๆต่อหน้าแฟนเค้กนะ” คัพเค้กรีบข่มขู่ไว้ก่อน ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายมีแผนแต่ก็แสดงออกมามากไม่ได้ ไม่รู้ว่าแผนนั่นคืออะไร แต่ที่แน่ๆไม่ดีกับตัวเธอหรือไม่ก็แฟนหนุ่มกำมะลอแน่นอน

“ตื่นเต้นอะไรน้องเล็ก เจ้าต้นไม้นี้พี่เจอออกบ่อย ผืนป่าขนาดย่อม ๆ ก็เห็นได้ทั่วไป” “ฮึ่ม! พี่รองท่านไม่รู้จักของอร่อยเสียแล้ว เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าเสวี่ยเหลียนกว่อหรือบัวหิมะเจ้าค่ะ ผลเป็นหัวคล้ายมันเทศ สามารถนำมากินสดหรือนำไปทำอาหารก็ได้เจ้าค่ะ สรรพคุณเป็นเลิศไม่ว่าจะนำไปทำย าหรืออาหาร ส่วนใหญ่นิยมกินสดเพราะรสชาติหวานกรอบอร่อยฉ่ำน้ำ มีประโยชน์มากนะเจ้าคะ!”

อริยาฝานมะหลอดออกอย่างชำนาญ ปอกรอบเมล็ด เพื่อเอาเมล็ดออกมา ได้เนื้อมะหลอดจนเต็มจานจากนั้นก็โรยน้ำตาล น้ำปลา พริกป่นนิดหน่อย คลุกเคล้าให้เข้ากัน คำแรกที่ตักเข้าปากเธอถึงกับหลับตาพริ้มเพราะความสุขที่ได้รับ “อร่อยมาก พี่เมฆลองไหมคะ” อริยาชวนผู้เป็นสามี เมฆาส่ายห น้าดิก ความเปรี้ยวของมะหลอด ทำให้เขาเข็ดไม่รู้ลืม ผลไม้หน้าตาดี แต่ความเปรี้ยวก็ใช่ย่อย “น้องกินเลย พี่ไม่อยากแย่งคนท้อง”

ขิงจับมือรินลณีอีกครั้ง แล้วเธอก็หยิบซองกำมะหยี่สีดำออกมาจากกระเป๋า “พี่ซื้อมาฝาก” รินลณีหยิบซองกำมะหยี่ออกมาดู มันเป็นสร้อยข้อมือรูปดอกไม้ น่าจะเป็นคริสตัล แต่ดูจากดีไซน์และความสวยงามแล้วก็รู้ว่าคงราคาไม่น้อยเลยทีเดียว “เอ่อ หนูว่ามันแพงไปไหมคะ หนูเกรงใจ”

เยี่ยฉางยิ้มกว้างออกมาทันใดพร้อมยกนิ้วชี้จุ๊ปากตัวเองเพื่อให้องค์หญิงของตนทรงเบาพระสุรเสียงลง “กระหม่อมเปลี่ยนยาไปหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ ที่ทรงเสวยไปเมื่อครู่ที่ผ่านมาเป็นชาบัวหิมะจากแคว้นฟ่าน ซึ่งมีใบสีขาวโพลนเหมือนกับยาทำลายความทรงจำเช่นกัน เช่นนั้นแล้วทรงสบายพระทัย

โอปอลแย้ง เธออยากรู้เหมือนกันว่าคนที่คีรินทร์ประมูลไปสามสิบล้านจะสวยแค่ไหน “ก็คงเป็นพวกมหาเสน่ห์อะไรประมาณนี้ล่ะมั้ง... เออๆ แกรออยู่นี่นะ เดี๋ยวแม่จะให้เธอเข้ามาหา” มลฤดีสะบัดหน้าเดินออกไป ทิ้งให้โอปอลจมอยู่กับความเงียบชวนขนหัวลุกเพียงลำพัง