Novel & Cerita เมียกำมะลอ

เจียงหวนตะลึงงัน นางทอดตามองไป ในกล่องเป็นปิ่นดอกมะลิที่แกะสลักจากหยกขาวชิ้นหนึ่ง กึ่งกลางเกสรดอกไม้ประดับด้วยไข่มุกเม็ดเล็กๆ ที่กำลังเปล่งประกายอบอุ่นอยู่ภายใต้แสงแดด เจียงหวนชอบดอกมะลิที่สุดจริงๆ ยามปกติก็มักจะใช้ขี้ผึ้งหอมกลิ่นมะลิเป็นประจำ คิดไม่ถ� �งว่าฮ่องเต้จะสังเกตเห็นแม้แต่รายละเอียดเล็กๆ เหล่านี้?

"เก็บมาร้อยพวงมาลัยค่า" "ฉันว่าคุณกลับได้แล้วนะคะเพราะฉันต้องไปเก็บดอกมะลิในสวนต่อ" "วันนี้เธอไล่ฉันเป็นรอบที่สามแล้วนะ" เขากระซิบบอกฉันคงเพราะกลัวลูกจะได้ยินฉันก็เลยตอบกลับเขาไป

อัศวราช เสียงกระแทกลมหายใจครั้งแล้วครั้งเล่าส่งผลให้คนที่กำลังสนใจหลานๆ ที่กำลังสำรวจของเล่นชุดใหม่ที่อาไอคนสวย ซึ่งเป็นภรรยาของภูพิงค์ซื้อมาฝาก จำต้องละสายตาจากตรงนั้นมามองคนที่วันนี้มีท่าทีที่แปลกไป "งานเยอะเหรอเฮีย ดูเหนื่อยไปปะ" "เมียมึงกำลังช่วยเจ้ทำ อาหาร?" "ครับ" "...กูถามอะไรหน่อยดิ" "ถามว่า?"

“นี่พ่อไล่ผม” “แล้วแกเคยเห็นว่าฉันเป็นพ่อแกหรือเปล่าล่ะ” “ผู้หญิงคนนี้มันสำส่อน มันเป็นเมียน้อยเขา ผมมีพยานมายืนยัน วันนี้ทุกคนจะได้ตาสว่าง” กุมภาชี้หน้าของไปรยาอย่างเกลียดชัง

มู่หลานตวาด “ใครๆ ก็รู้ว่าใบชาดอกมะลิเป็นของโปรดของฮองเฮา ใครจะไปรู้เรื่องรากไม้อะไรนั่นของเจ้า”

ธิติตั้งรับด้วยการขยับยกสอดเสย ฝ่ามือหยาบกร้านบีบขยำเต้านมอวบจนล้นทะลักมือ มะปรางแอ่นอกสู้มือ หวีดร้องเสียงหลง เธอเร่งกระแทกกระทั้นดูดรัด กระทั่งใกล้จะถึงปลายทางสุขสม “คุณติ !” มะปรางหลับตาส่ายสะบัดหน้า และเร่งขย่มระรัว กระทั่งครั้งสุดท้าย เธอขย่มลงมาสุดแรง ก่อนจะแตกกระ จาย ปลดปล่อยน้ำหวานซ่านเสียวออกมาอาบรดลำกายแกร่ง แล้วโน้มตัวลงนอนทาบทับสามี

มือแกร่งรับมันมายัดใส่ปากแล้วเคี้ยว แล้วหัวคิ้วก็ต้องเลิกขึ้นเพราะรู้สึกว่ารสชาติถูกคอ ถัดจากต้นชมพู่มะเหมี่ยวไปนั้นเป็นต้นมะยม ต้นมะขาม และกอไผ่ที่กำลังมีหน่อโผล่พ้นดินขึ้นมา อีกไม่กี่วันคงจะตัดหน่อเอาไปแกงได้แล้ว เธอชอบให้มารดาทำต้มจืดหน่อไม้ใส่หมูมากที่สุด ไม ่มีใครทำอาหารอร่อยเท่ากับมารดาอีกแล้ว

สายตาหวานกวาดมองไปทั่วห้องทำงานของสามีกำมะลอ แต่ก็ไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ภายในห้อง “สงสัยมีประชุมมั้ง” ปากเล็กพึมพำออกมาก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง ถือเอาถุงกล่องข้าวไปวางไว้ที่โต๊ะตรงกลางห้อง ก่อนจะเดินสำรวจรอบ ๆ ห้อง ตามประสาคนไม่ค่อยได้มาที่นี่สักเท่าไหร่ “โห…ราง วัลเต็มไปหมดเลย”

ชะอมพูดไปพลางกลืนน้ำลายลงคอไปพลาง “ส้มตำ?” คนเป็นแม่ทวนคำอย่างมึนงง “หนูเห็นมีต้นมะละกออยู่มากมายที่นี่เขาไม่กินกันหรือจ๊ะ” คำถามของลูกยิ่งเพิ่มความฉงนบนใบหน้าของมะลิมากยิ่งขึ้น

หญิงสาวถึงกับหน้าชา เมื่อได้ยินถ้อยคำบาดลึกถึงหัวใจ เป็นใครก็คงทนไม่ไหว หลังจากผู้ชายที่อีกฝ่ายพูดถึงคือคนที่เธอเพิ่งนอนกอดทั้งคืน อีกทั้งยังมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง “ของที่ฉันเคยใช้แล้ว ถ้าเธออยากลองใช้ดูบ้างก็เอาไปสิเมย์เปิ้ล ฉันยกให้ ปกติฉันเองก็ไม่คิดจะก ลับไปกินอาหารจานเดิมอยู่แล้ว” เวลานี้มินดาพยายามหาคำพูดที่มันทำให้เธอดูแข็งแกร่ง แต่ไม่คิดว่าจะถูกเมย์เปิ้ลตบลงมายังใบหน้าจนเป็นรอยแดง เพียะ!!!