เมียกำมะลอ Novels & Stories

เมียโคตรเด็ดเป็นอย่างนี้เอง เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกิน ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้ามะระเป็นลูกไม้ที่เกิดใต้ต้นมะลิของจริง

ความสวยของฉันเป็นเหตุหรือนี่ “เมีย...เมียอะไรมึง ก็มะลิบอกว่ามะลิโสด” พี่คิมมองหน้าพี่เมฆก่อนจะหันมามองฉัน “มะลิโสดใช่ไหม?”

“คงจะไม่ไปเที่ยวกับเราแล้วค่ะ จู่ ๆ ก็ปวดหัว เห็นบอกว่าความดันขึ้น” “อ้าวเหรอ งั้นพี่เข้าไปดูอาการแม่ให้นะ” ว่าแล้วก็ส่งเจ้าตัวเล็กให้กับร่างบาง ทว่า... หญิงวัยกลางคนเดินออกมา ในมือพกยาดมยาหอมติดมาด้วย

คำพูดของฉันฟังไม่ขึ้นเลยสักนิดทั้งที่ความเป็นจริงก็เห็น ๆ กันอยู่ว่าใครอีกคนรำคาญฉันมากขนาดไหน "ถ้าคุณรักยืนยันว่าไม่มีอะไรแยมก็โอเคค่ะ แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณธาทำคุณรักเสียใจแยมคงต้องบอกกำนันสน" "ธาเขาไม่มีวันทำรักเสียใจหรอกค่ะ ธาเขารักรักจะตาย"

ยามเหม่า(05:00-06:59) หลิวซีจินเข้าแปลงสมุนไพรเพื่อเด็ดดอกโม่ลี่ฮวา(ดอกมะลิ) มาทำยาเพื่อดื่มคลายกังวล นางมองดูแปลงสมุนไพรที่เต็มไปด้วยพืชจำนวนมาก และอีกพื้นที่เตรียมไว้สำหรับปลูก อู๋ยกานจึ(มะขามป้อม) แม้จะใช้เวลาปลูกหลายปีกว่าจะออกผลแต่ทว่านางคิดว่าอย่างไรก็ต้องปลูกท ิ้งไว้เพื่อประโยชน์ในอนาคต หญิงสาวคิดในขณะตัดกิ่ง โมลี่ฮวา(มะลิ)ใส่ในกระบุงที่หิ้วมาด้วย เมื่อถึงห้องปรุงยานางจึงรีบล้างแล้วบีบขยำกลีบดอกเล็กน้อยก่อนจะโปรยลงในอ่างน้ำดื่ม

DM Ram_Ratcha56 แก้มือปะละ นอนรออยู่นี้ อยู่ไหนเดะไปรับ ส่งโล มาดิ DM MMaprang_ ไปไกลๆค่ะ รู้ไว้ซะด้วยฉันเกลียดน้ำหน้าพี่มาก DM Ram_Ratcha56 มะปราง ดีเอ็มจบมะปรางก็บล็อกไอจีของรามทันที ด้านรามที่มะปรางไม่ยอมตอบตนนั้น

บทที่39 อ้อนผัวขั้นสุดNC คฤหาสน์เมฆา ลมเย็นปะทะใบหน้าพร้อมแสงแดดยามเย็นอ่อน ๆ ผ่านผ้าม่านโปร่งบาง พลับนั่งพิงหมอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ในห้องนอนของเธอกับเมฆ มือหนึ่งถือกล่องครีมแช่ตัวกลิ่น "มิราเคิล" อีกมือกำลังลูบพุงเบา ๆ เพราะเบบี๋ในท้องเริ่มดิ้นจิ๊ด ๆ

สุสานxxx เมื่อแข็งแรงดีทั้งแม่และลูก คุณหมอก็ให้กลับบ้านได้ ก่อนที่จะไปบ้านป๊ากับม้าก็พาฉันมาหาเฮียสี่แกก่อน ตอนนี้ฉันยืนนิ่งอยู่ที่หน้าหลุมศพของเขาในมือก็ถือดอกมะลิมาช่อใหญ่ๆ ดอกมะลิเป็นดอกไม้ที่เฮียสี่ชอบมาก เขาเคยบอกว่าชอบดมกลิ่นมันตอนเครียดๆ เพราะรู้สึกหอมละมุนจ มูกและผ่อนคลายความเครียดได้

ฉันก็เป็นแค่นางบำเรอคนนึงที่พี่ ‘เจ้าคุณ’ เกลียดเข้ากระดูกดำ ทั้งๆ ที่ไม่ควรคิดอะไร ทั้งๆ ที่ไม่ควรหวัง ทว่าฉันกลับ…กลับรักเขาหมดหัวใจ…

เมนูเดียวที่เธอจะยอมกินจนหมดชามเสมอไม่ว่าจะเบื่ออาหารแค่ไหน และที่สำคัญที่สุดเธอแพ้ใบแมงลักอย่างรุนแรง แค่ได้กลิ่นก็เริ่มหายใจไม่ออกแล้ว มันเป็นความลับที่รู้กันแค่ในหมู่คนในครอบครัวกับเพื่อนสนิทอย่างมะลิเท่านั้น “เฮ้ย!” มะลิเป็นคนอุทานออกมาก่อนเพื่อน ดวงตาของเธอเบิก กว้างไม่แพ้กัน “จริงด้วย! พิมมันแพ้ใบแมงลัก! พี่รู้ได้ยังไงคะเนี่ย โคตรแม่นเลย! ไปแอบสืบประวัติเพื่อนหนูมารึเปล่าคะเนี่ย”