เลมอนกับฆาตกรปีศาจ Novels & Stories

หลินจื่อเยว่ไม่ได้ตอบ เพียงจูงมือเสวี่ยอี้เดินเที่ยวชมเทศกาล เลือกซื้อขนมรสอร่อยมากินด้วยกัน ก่อนจะพากันกลับเมื่อหลินเสวี่ยอี้ยกมือขึ้นขยี้ตาสองสามครั้งแล้วเนื่องจากเลยเวลานอนมานาน “ข้ามิเคยถามเจ้าเลย เหตุใดเจ้าจึงเรียกตนเองว่าหมอปีศาจ ในขณะที่อาจารย์ของเจ้าเป็นหมอเทวดา”

เมื่อจัดการกับเฉินเฟยได้แล้ว หลี่เย่ก็หันมาจัดการสังหารปีศาจงูสีดำทมิฬตนนั้นอีกครา ครานี้เขาฝังคมเขี้ยวลงไปที่คอของมันอีกครั้งจนมันแน่นิ่งลงไปนอนกองกับพื้น ก่อนจะสลายหายไปทันที ไห่ซือรู้สึกตื่นตระหนกแล้ว แต่เขากลับไม่หวาดกลัว เหล่ามารปีศาจใต้อาณัติของเขายังคงมีมากม ายยิ่งนัก "ไปจัดการมัน!!! นับแต่นี้ไปข้าคือนายของพวกเจ้า!!!"

อิจิไอออกมาเป็นเลือด เขาพยายามยันตัวเองขึ้น แต่ก็ทำได้ยาก บาดแผลที่สีข้างลึกและกว้างจนน่ากลัว เงาปีศาจไม่ปล่อยโอกาส มันพุ่งเข้าใส่ทั้งคู่ กรงเล็บที่เต็มไปด้วยความกระหายเลือดเงื้อขึ้น เตรียมจะปลิดชีพพวกเขา “แกไม่มีวันได้แตะต้องเขา!”

ลีลารักของปีศาจร้ายช่างเย้ายวน โดยมาวิญญา จู่ ๆ ก็กลายเป็น ปีศาจกระหายสวาท ทว่ากลับเป็นเพียงปีศาจอ่อนหัดที่ไม่รู้จักแม้แต่จะ "ล่าเหยื่อ" อย่างถูกวิธี แต่ถ้าเรื่องความเย้ายวนล่ะก็ นางมั่นใจว่าไม่แพ้ผู้ใดในใต้หล้า

พูดเสร็จเสียนเปาก็เริ่มหาหินมีคมที่หล่นอยู่บริเวณใกล้เคียงมากรีดที่นิ้วชี้ของตนเองก่อนจะยื่นมือไปตรงหน้าอีกฝ่าย ชายหนุ่มมองการกระทำของคนตัวน้อยด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ เสียนเปาจึงรีบอธิบาย "เลือดปีศาจล้วนเป็นพิษ กู่ที่อยู่ในร่างเจ้าหากสัมผัสกับเลือดของข้าย่อมมิอาจต้านทานได้"

ณ คฤหาสน์ ปีศาจคือสิ่งที่นักล่าต้องการพวกเขามักจะทำสงคราม แต่ยุคปัจจุบันก็มีนักล่าบางคนที่ทำพันธสัญญากับปีศาจเพื่อได้รับพลัง

ฉันมีสติอีกครั้งก็ตอนที่เขาปิดปากฉันด้วยปากของเขาแล้ว พอจะดิ้นหนีก็โดนมือที่แข็งเหมือนคีมเหล็กบีบเอาไว้จนไปไหนไม่ได้ แถมเขายังทิ้งน้ำหนักตัวทั้งหมดทับลงมาที่ตัวฉัน “อื้อ อื้อ!” ฉันพยายามร้องแต่เขาก็เอาแต่จูบรุนแรง จูบครั้งที่สองในชีวิตห่างจากครั้งแรกไม่กี่ชั่วโ มง แต่ความหยาบคายไม่ต่างกันเลยสักนิด! เขาพยายามสอดลิ้นเข้ามาแต่ฉันก็พยายามเม้มเอาไว้ พอทำไม่ได้เขาก็ใช้ปากและฟันทั้งขบทั้งกัดริมฝีปากของฉันจนฉันได้รสคาวของเลือด

ในฐานะพยาบาลฝึกหัด งานประจำวันของฉันคือการดูแลผู้ป่วย แต่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะต้องกลายมาเป็นผู้ป่วยเสียเอง แถมยังต้องนอนอยู่บนเตียงในห้องตรวจที่ฉันทำงานอยู่ทุกวัน ในขณะที่แพทย์เจ้าของไข้ของฉัน กำลังใช้สายตาประหนึ่งกำลังจ้องมองเหยื่อ กวาดมองไล่ไปตามเรือนร่างเปลือยเปล่าของฉันทีละนิ้ว "ไม่ต้องกลัวนะครับ" เขาเอ่ย "นี่เป็นส่วนหนึ่งของการรักษา"

น้ำเสียงเยือกเย็นพูดออกมาแค่นั้น หน้าอกใหญ่เกินขนาดกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ “ฉันจะฆ่าแก! แกไม่ตายดีแน่ ไอ้ปีศาจนรก! ” ปีแสงเหยียดยิ้มออกมาอย่างรู้สึกสมเพช เมื่อเห็นนักฆ่าสาวพยายามเปล่งเสียงด่าทอหมายจะเอาคืนเขา ทั้งที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด

ราวกับระเบิดเมื่อสักครู่ได้กระตุ้นให้ผีดิบเลือดคลั่งโมโหเข้า มันวาดกรงเล็บไปมาด้วยความโกรธ และอ้าปากที่เปื้อนเลือดขึ้น เขี้ยวยาวครึ่งฟุตสี่ซี่ภายใต้แสงจันทร์ทำให้คนหวาดกลัวมากยิ่งกว่าเดิม “บังอาจนักปีศาจร้าย นักพรตอย่างฉันอยู่นี่ แกยังกล้าทำร้ายคน! ฟ้าดินไร้สิ้น สุด ปราบผีดิบและพลังชั่วร้าย โจมตี!”