เล่ห์รักพายุร้าย Novels & Stories

ัวใจดวงน้อยสั่นไหว “อืม ได้โปรดที่รัก ฉันต้องการเธอมากนะมุก” หลี่จวิ้นหยางร้องครางเสียงกระเส่า ความเสียวซ่านถูกปลุกเมื่อมือเรียวกลมกลึงเลื่อนลงสู่แกนกลางที่ออกมาโลดแล่นรับอากาศภายนอกมันแข็งขืนสู้ไม่ถดถอย มือเรียวสวยอ้อยอิ่งอยู่บริเวณนั้นทำเอาชายชาตรีอกสามศอกเช่นเขา แทบบ้าคลั่งเจียนแตกออกเป็นเสี่ยงถ้าไม่ได้เติมเต็ม

ฉันพยักหน้าอย่างเขินอาย “แล้วอยากให้อา เอามันเข้าไปมั้ย” สายตาเจ้าเล่ห์จ้องต่ำ “.......” “อ๊ะ... อาขา ฮื่ออย่างแกล้งหนู” เสียงหวานร้องครางกระเส่า เมื่อเขาสอดนิ้วเรียวใหญ่ เข้ามาในช่องรัก พร้อมชักข้อมือจ้วงนิ้วเข้าออกถี่ ๆ

ฝ่ามือหนาช้อนใต้บั้นท้ายขึ้นมาแล้วโจนจ้วงถาโถมกระหน่ำเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง กระแทกกระทั้นจนหายใจแทบไม่ทัน พายุรักหอบความเสียวซ่านสาดซัดจนหูตาพร่าลายสมองมึนเบลอขาวโพลนแตกซ่าน ร่างเล็กเกร็งกระตุกถี่ ๆ พร้อมปลดปล่อยความต้องการออกมา ตามมาด้วยเมืองรามที่กระแทกแก่นกายเข้าร่องอ่ อนนุ่มซ้ำ ๆ ก่อนจะพ่นพิษสีขาวเข้าไปในร่องรักจนน้ำสีขาวขุ่นมันล้นทะลักออกมาจากร่องสวยขึ้นสีแดงช้ำและไหลมาตามเรียวขาสวย "พี่ขออีกรอบ" กับเอยเมืองรามเอาครั้งเดียวไม่เคยอิ่ม "อื้อ ไม่เอาแล้ว"

ศึกรักดำเนินไปอย่างมาราธอนท่ามกลางอากาศที่อบอ้าว ลิลลี่ขึ้นนำเกมบ้างโดยการนั่งควบขี่อยู่บนตัวเขา บดเบียดสะโพกวนไปมาจนนักรบแทบคลั่ง จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของพายุสวาท นักรบคำรามลั่นพร้อมกับปลดปล่อยลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปในกายสาวจนล้นออกมา ลิลลี่เกร็งกระตุกอย่างรุนแรงก่อน จะล้มฟุบลงบนอกแกร่งทั้งคู่นอนหอบหายใจรดกันด้วยความเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง "ถ้าป๊าเธอรู้... เราตายคู่แน่ลี่" นักรบกระซิบชิดหูพลางลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

ลืนหายไปกับฝูงชนในตลาด หญิงสาวผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ออกมาอย่างเชื่องช้า มือที่กำผ้ากันเปื้อนแน่นค่อยๆ คลายออก เผยให้เห็นรอยแดงบนฝ่ามือ หล่อนรู้ดีว่าพายุร้ายที่แท้จริงได้ก่อตัวขึ้นแล้ว และมันกำลังจะพัดกระหน่ำเข้ามาทำลายความสงบสุขของครอบครัวหล่อนในไม่ช้า การต่อสู้ในค รั้งนี้ จะไม่ใช่แค่การใช้สติปัญญาในการค้าขาย ทว่าหล่อนและโจวจื่อหมิง จะต้องใช้ทุกสรรพกำลังและความกล้าหาญที่มี เพื่อปกป้องชีวิตและอาณาจักรของพวกเขาให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของปีศาจร้ายตนนี้ให้จงได้!

บทเพลงบรรเลงรักยามรัตติกาลโหมกระหน่ำดั่งพายุร้อนที่พัดผ่านในช่วงปลายฝนต้นหนาว

”โอ้วววเสียว เสียวไม่ไหวแล้วที่รักอ๊าาา“ คนที่โดนพายุแห่งความคิดถึงดหมเข้าใส่ถึงจะตาเหลือกลอยเมื่อความเสียวพุ่งทยานจนเกินกว่าเธอจะรับไหว ”ที่รักโอ้ววววจะแตกแล้วอ๊าาาา จะแตกที่รักอร๊ายยยยย“ เอวบางแอ่นกระตุกกลางอากาศจนแผ่นดินต้องโอบกอดเอาไว้แน่น

เมษายิ้มหยันตัวเอนตัวซบกานพลูที่จัดการเช็ดเลือดจากบาดแผลบนหน้าผากให้ ทำไมใจเธอถึงไม่รักดีเอาเสียเลย ทำไมถึงไม่รักคนที่รักอย่างต้นรักษ์ทำไมต้องไปรักคนที่มองเห็นเธอเป็นเหมือนกับเศษธุลีดินด้วย

ตับ ตับ จ๊วบ จ๊วบ เขาทั้งกระแทกทั้งดูดทั้งเลียยอดเม็ดบัว ขบเม้มยอดเม็ดบัวเพื่อเธอมีอารมณ์ขึ้นมา มันก็พอช่วยให้ช่องทางรักของเธอไม่ต้องเสียดสีกับของเขามากจนเกินไป น้ำหวานของเธอเริ่มมีน้ำไหลออกมาตรงกลางกายเขาก็อาศัยจังหวะนี้ทั้งกระแทกกระทั้นร่างบางซ้ำ ๆ ถี่ ๆ พอช่องรักของเธอตอดรัดท่อนเอ็นเขาก็เหมือนคนได้ใจซุกไซ้ต้นคอและเลียติ่งหูเพื่อเพิ่มความเสียวก่อนจะกระแทกรัว ๆ จนเขาสุขสมในที่สุด ซี๊ด/ กรี๊ด

เธอเพิ่งรู้ว่าหลงติดกับเขาอีกแล้ว “วันนี้จิ๊พร้อมแล้ว อารอให้จิ๊ปรับตัวไม่อยากรุกต้อนเด็กขี้อาย” “เจ้าเล่ห์” เธอค้อนให้คนมากเล่ห์ เขาแค่ปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอ และปล่อยให้เธอตายใจ เพียงเพราะครั้งแรกนั้นเขาทำเธอป่วย แต่พอเธอหายดีเขาก็ชวนเข้าห้องมาทำอย่างที่เขาต้อง การ ร้ายกาจที่สุด ต่อไปเธอจะตามอะไรเขาทันกัน