เล่ห์รักพายุร้าย の小説・ストーリー

สวัสดีค่านักอ่านที่รัก แวะมาฝากนิยายเรื่อง "สยบรักพายุร้าย" ภาคต่อรุ่นลูก (พายุ x พรีม) จากเรื่อง อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นเมียหมอ ฝากติดตามกันด้วยนะคะ

แทนคุณเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงครางกระเส่า พายุสอดใส่ไปจนลึกสุดลำ แทนคุณเม้มริมฝีปากจิกเล็บลงบนแผ่นหลังข่วนเป็นรอยเล็บด้วยความหวาดเสียว พายุกระแทกใส่แทนคุณไม่ยั้งแรง โดยที่แทนคุณไม่ต้องทำอะไรเลยด้วยน้ำ นอกจากร้องครางกระเส่าสติหลุดลอย ราวกับล่องลอยอยู่ในก้อนเมฆบนนภา ไม่อาจหวนกลับลงบนดิน มันทั้งเสียวและเจ็บอีกทั้งยังได้ลิ้มรสถึงความสุขหฤหรรษ์จากพายุอีกด้วย “โอ้ว...อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊ะ...อ่า!!!” แทนคุณร้องครางกระเส่าแทบกรีดร้อง ไม่นานก็พร้อมน้ำกามพวยพุ่งออกมาบนหน้าท้องหน้าของพายุที่อุดมไปด้วยซิกแพคหนาจากการออกกำลังกายอย่างหนักเช่นเดียวกับพญา

นิโคลัสกระแทกกายลงไปหนักหน่วงและลึกสุดแก่นลำแกร่ง พ่นลาวาแห่งความสุขสมสู่ช่อดอกไม้ชุ่มฉ่ำจนหมดทุกหยาดหยด. นิโคลัสพลิกร่างลงนอนข้างๆ เธอ หลังจากที่ถอดถอนแก่นกายออกจากโพรงนุ่มหวานฉ่ำอย่างแสนเสียดาย ไม่ใช่เพราะจบเกมรักอันเร่าร้อนแล้ว แต่เพื่อจะเริ่มบทรักใหม่กับเ ธอที่ริมระเบียงซึ่งมองเห็นดวงดาวนับล้านดวงเขาอยากรักเธอท่ามกลางแสงดาวนับล้านบนท้องฟ้า...

มุกรดาเผลอเรียกชื่อเล่นของเขาที่เคยเรียกเมื่อนานมาแล้วชื่อนั้นกลับทำให้หลี่จวิ้นหยางถึงกับร้องครางดังลั่นจนบุกกระโจนใส่ไม่ยั้งนำพาร่างในอ้อมกอดเกร็งกระตุกสุดแสนรัญจวนใจ ความรู้สึกสุขล้นแล่นไปทั่วสรรพางค์กายอ่อนระทวยซุกซบอกแกร่ง เขาขยับกายแกร่งดุดันร้อนแรงพุ่งทะยานจนตน เองปล่อยลาวาสีขาวขุ่นล้นทะลักด้วยความอิ่มเอมสองร่างสอดประสานหลอมรวมเป็นหนึ่ง

ฉันพยักหน้าอย่างเขินอาย “แล้วอยากให้อา เอามันเข้าไปมั้ย” สายตาเจ้าเล่ห์จ้องต่ำ “.......” “อ๊ะ... อาขา ฮื่ออย่างแกล้งหนู” เสียงหวานร้องครางกระเส่า เมื่อเขาสอดนิ้วเรียวใหญ่ เข้ามาในช่องรัก พร้อมชักข้อมือจ้วงนิ้วเข้าออกถี่ ๆ

ฝ่ามือหนาช้อนใต้บั้นท้ายขึ้นมาแล้วโจนจ้วงถาโถมกระหน่ำเข้าหาอย่างบ้าคลั่ง กระแทกกระทั้นจนหายใจแทบไม่ทัน พายุรักหอบความเสียวซ่านสาดซัดจนหูตาพร่าลายสมองมึนเบลอขาวโพลนแตกซ่าน ร่างเล็กเกร็งกระตุกถี่ ๆ พร้อมปลดปล่อยความต้องการออกมา ตามมาด้วยเมืองรามที่กระแทกแก่นกายเข้าร่องอ่ อนนุ่มซ้ำ ๆ ก่อนจะพ่นพิษสีขาวเข้าไปในร่องรักจนน้ำสีขาวขุ่นมันล้นทะลักออกมาจากร่องสวยขึ้นสีแดงช้ำและไหลมาตามเรียวขาสวย "พี่ขออีกรอบ" กับเอยเมืองรามเอาครั้งเดียวไม่เคยอิ่ม "อื้อ ไม่เอาแล้ว"

ศึกรักดำเนินไปอย่างมาราธอนท่ามกลางอากาศที่อบอ้าว ลิลลี่ขึ้นนำเกมบ้างโดยการนั่งควบขี่อยู่บนตัวเขา บดเบียดสะโพกวนไปมาจนนักรบแทบคลั่ง จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดของพายุสวาท นักรบคำรามลั่นพร้อมกับปลดปล่อยลาวาสีขาวขุ่นเข้าไปในกายสาวจนล้นออกมา ลิลลี่เกร็งกระตุกอย่างรุนแรงก่อน จะล้มฟุบลงบนอกแกร่งทั้งคู่นอนหอบหายใจรดกันด้วยความเหนื่อยอ่อน ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้ง "ถ้าป๊าเธอรู้... เราตายคู่แน่ลี่" นักรบกระซิบชิดหูพลางลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

พายุยิ้มเจ้าเล่ห์ “ทำให้เธอยอมรับรักมึง และยอมนอนกับมึงด้วยความเต็มใจภายในหนึ่งเทอม มึงจะใช้วิธีไหนกูไม่สน จะเอาเงินฟาดหัวหรือใช้ชื่อตระกูลอัครมหาศาลบีบมันยังไงก็ได้... กูก็แค่อยากรู้ว่า 'เงิน' และ 'อำนาจ' ของมึง มันจะซื้อศักดิ์ศรีของหงส์ปีกหักตัวนี้ได้จ ริงหรือเปล่า หรือสุดท้ายมึงจะลงไปคลานเข่าให้เธอเอง?”

เมษายิ้มหยันตัวเอนตัวซบกานพลูที่จัดการเช็ดเลือดจากบาดแผลบนหน้าผากให้ ทำไมใจเธอถึงไม่รักดีเอาเสียเลย ทำไมถึงไม่รักคนที่รักอย่างต้นรักษ์ทำไมต้องไปรักคนที่มองเห็นเธอเป็นเหมือนกับเศษธุลีดินด้วย

ตับ ตับ จ๊วบ จ๊วบ เขาทั้งกระแทกทั้งดูดทั้งเลียยอดเม็ดบัว ขบเม้มยอดเม็ดบัวเพื่อเธอมีอารมณ์ขึ้นมา มันก็พอช่วยให้ช่องทางรักของเธอไม่ต้องเสียดสีกับของเขามากจนเกินไป น้ำหวานของเธอเริ่มมีน้ำไหลออกมาตรงกลางกายเขาก็อาศัยจังหวะนี้ทั้งกระแทกกระทั้นร่างบางซ้ำ ๆ ถี่ ๆ พอช่องรักของเธอตอดรัดท่อนเอ็นเขาก็เหมือนคนได้ใจซุกไซ้ต้นคอและเลียติ่งหูเพื่อเพิ่มความเสียวก่อนจะกระแทกรัว ๆ จนเขาสุขสมในที่สุด ซี๊ด/ กรี๊ด