เล่ห์รักพายุร้าย Romane & Geschichten

เธอเพิ่งรู้ว่าหลงติดกับเขาอีกแล้ว “วันนี้จิ๊พร้อมแล้ว อารอให้จิ๊ปรับตัวไม่อยากรุกต้อนเด็กขี้อาย” “เจ้าเล่ห์” เธอค้อนให้คนมากเล่ห์ เขาแค่ปล่อยให้เธอได้หายใจหายคอ และปล่อยให้เธอตายใจ เพียงเพราะครั้งแรกนั้นเขาทำเธอป่วย แต่พอเธอหายดีเขาก็ชวนเข้าห้องมาทำอย่างที่เขาต้อง การ ร้ายกาจที่สุด ต่อไปเธอจะตามอะไรเขาทันกัน

้มลงเขียนบางอย่างลงไปในกระดาษแผ่นเล็กและให้ไป๋จื่อนำไปให้เป้าหมาย จากนั้นนางก็แค่คอยดู หากเป็นอย่างที่ตนคิดจริงคืนนี้คงได้มีเรื่องสนุก ๆเกิดขึ้นแน่ ลี่หยี่เเต่งกายเนียบกว่าทุกวันและเขาไม่ลืมพรมน้ำปรุงกลิ่นรัญจวนใจ กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่สาว ๆในหอนางโลมต่างเอ่ยชม

ตอนที่ 25 รสรักแรงสวาท NC ลมหายใจร้อนผ่าวของมาร์โกรินรดต้นคอระหง ราวกับเปลวเพลิงที่จ้องจะเผาผลาญ ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนและพลางส่งท่อนเอ็นมาที่ใบหน้าสวยของเธอ ชลธิชายอมใช้อุ้งปากร้อนเพื่อให้ความสุขสมอย่างไม่มีทางเลือก ความปรารถนาที่ปะทุขึ้นทำให้มาร์โกอัดกระแทกดุ้นเอ็นร้อ

เล่ห์ลวงวิวาห์รัก อีกคู่หนึ่งดอกรักกำลังผลิบานสวยงาม ระหว่างเอื้องคำกับกฤตย์ ด้วยเกือบเดือนที่ผ่านมาชายหนุ่มคอยเทียวไร้เทียวขื่อก่อกวนหัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กสาวตลอดเวลาที่เขาเดินทางขึ้นมาพร้อมกับเจ้านาย ที่มาง้อนายหญิงสาวที่ไร่แห่งนี้ เด็กสาวคนนี้ตามติดรสิกาตลอด จนบา งเวลาอิชย์แทบไม่ได้เข้าใกล้เลย เลยขอร้องให้เอาเด็กสาวคนนี้ออกไปจะได้มีเวลาง้อเมีย

ชายหนุ่มจับหญิงสาวให้นอนหงายไปบนโขดหิน ก่อนจะจับเรียวขางามแยกออกจนกว้างกว้าง เผยให้เห็นกลีบบุปผางามที่แย้มบานชวนสัมผัส เขาย่อกายเล็กน้อวและโน้มใบหน้าเข้าไปหากลีบกุหลาบสวน ก่อนจะแลบลิ้นตวัดเลียไปทั่วร่องสวาท พร้อมกับครอบริมฝีปากกลืนกินเม็ดเกสรสีแดงสดอย่างหิวกระหาย " อ๊า เสียว อื้อ" เจียงมู่ตานเสียวจนปัดป่ายมือไม้ไปทั่ว นางจับเส้นผมของเขาขยำอย่างแรง อ๋าวเยว่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด แต่เหมือนยิ่งเพิ่มอารมณ์ราคะให้เขามากยิ่งขึ้น เมื่อเห็นว่านางร้องครวญครางไม่ได้ศัพท์เขาก็เร่งปลายลิ้นให้ถี่ระรัวมากยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมรบพ่ายแพ้ เงาพายุก็โกรธเกรี้ยว ร่างกายของมันปกคลุมด้วยกระแสไฟฟ้าสีดำ และมันเริ่มเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตา มันไม่ได้เข้าโจมตี แต่ลอยอยู่บนอากาศรอบตัวโชรุสเพื่อเป็นโล่มนุษย์ > เงาพายุ: "ข้าคือความเร็วที่เจ้าไม่สามารถตามทัน! ข้าจะทำลายพวกเจ้า ด้วยพลังแห่งสายฟ้า!" >

ไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาไหว ดาหลาร้องไห้ออกมา พายุเกลียดเธอแต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะใจร้ายพรากลูกพรากแม่ได้ลงคอ “ลูกพูดเหรอคะว่าไม่ต้องการพาย หรือพี่พายุเป็นคนพูดเอง คิดแทนลูกเอง ใช้อคติของตัวเองตัดสินใจแทนลูก” “คนไร้สำนึกอย่างเธอไม่เหมาะจะเป็นแม่ใครหรอกดาหลา” “พายผิดอะไรนักหน าคะ พายบอกพี่พายุกี่ครั้งแล้วว่าพายไม่รู้เรื่อง ทุกอย่างเป็นแผนของผู้หญิงที่พี่รัก”

ปากเล็กเอ่ยห้ามเสียงสั่น แต่ทว่าเธอกลับร่อนสะโพกเข้าสู้ปลายลิ้นร้อน เมื่อโดนพายุตวัดดูดเลียน้ำรักของเธออย่างมูมมาม “ใครว่าสกปรก หนูหวานไปทั้งตัวเลยต่างหาก” พายุเลื่อนตัวมาทาบทับร่างบาง ก่อนที่เขาจะยกมือลูบผมสลวยด้วยความรักความเอ็นดู

เสิ่นเวยพึมพำกับความมืด “ความรักคือจุดอ่อนที่ทำให้ข้าเจ็บปวด แต่ความแค้นจะทำให้ข้าแข็งแกร่งจนไม่มีใครทำลายได้อีก” เมฆฝนเริ่มตั้งเค้า พายุใหญ่กำลังมุ่งหน้าสู่ราชธานี เป็นพายุที่จะพัดพาทุกสิ่งทุกอย่างให้พังทลายลง รวมถึงหัวใจที่แตกสลายของชายและหญิงที่ติดอยู่ในกรงท องแห่งอำนาจ

ร่องรักที่ตอดรักลิ้นร้อนของพายุ เป็นสัญญาณบอกว่าเธอกำลังจะแตะขอบสวรรค์ เสียงครางแทบขาดใจของตะวันดังไม่หยุดก่อนที่เธอจะปลดปล่อยน้ำหวานไหลทะลักออกมา “กรี๊ด” พายุเลียน้ำหวานที่ไหล่ออกจากร่องรักของตะวันจนหมด เขากลืนลงคออย่างไม่รังเกียจ ท่อนเอ็นที่ปวดหนึบจนแทบระเบิดเป็ นเสี่ยง ๆ