Novel & Cerita แม่วัยสาวกับลูกสาวทรงเอ็กซ์

เขาตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่น เขาเข้าใจเป็นอย่างดีว่าในตอนนี้ลูกสาวของเขาเพียงแค่หาคนแก้เบื่อ คำตอบนั้นทำให้มัดหมี่หัวเสีย เธอหันไปหานารา—แม่เลี้ยงสุดสวยอีกทั้งยังเป็นเพื่อนสนิทของเธอที่นั่งอยู่มุมหนึ่งของดาดฟ้า นาราสวมชุดเดรสสายเดี่ยวพลิ้วไหวสีดำ เธอถือบุหรี่ในมือ แล ะดวงตาที่เปล่งประกายจากแสงไฟบนเรือดูเหมือนจะบอกว่าเธอไม่แยแสต่อปัญหาใด ๆ บนโลก

คุณตาคุณยาย มองลูกสาวที่กำลังตั้งท้องอ่อนๆ แล้วแอบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ให้แก่กัน จากเด็กหญิงคะนิ้ง เมื่อไม่นานมานี้ เติบโตขึ้นมา เป็นแม่ลูกสองแล้ว " ยิ้มอะไรคะ แดดดี๊ หม่ามี๊ " ลูกสาวที่อวบอิ่มสวยสะพรั่ง นั่งกินผลไม้รสเปรี้ยวจัด แล้วเปิดดูไอแพด ไปด้วย พร้อมกัน

“เธอคือลูกสาวคนสุดท้องของทรงศักดิ์และเป็นน้องสาวของทิชาคนที่ฆ่านายน้อยครับ” เพียงแค่รู้ว่าเด็กสาวเป็นใคร ชายหนุ่มวัยกลางคนก็มีแผนขึ้นมาทันที “ตามหาเด็กคนนั้นให้เจอก่อนที่ไอ้ลูกชายตัวดีฉันจะเจอ”

คุณแม่อัญญาเอ่ยเรียก พลางเดินนำเด็กสาวในชุดเดรสสีชมพูที่ดูสดใส และ…หน้าตาคุ้น ๆ แต่อ่อนวัยกว่าเขาเล็กน้อย เดินเข้ามาใกล้ “นี่น้องเมษาไงจ๊ะ… ลูกของคุณดิลกกับปาริฉัตร เพื่อนสนิทพ่อแม่น่ะ”

เสียงหวานนุ่มนวลของผู้เป็นแม่ถามขึ้นมาทันที เมื่อเห็นลูกสาวเพียงคนเดียว แต่งตัวสวย เดินลงมาในเวลา 21 นาฬิกา ปิ่นลดา อัครโยธินนารัตน์ คุณแม่ในวัย 49 ปี ของลูกสาว หญิงสาวซึ่งเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของบ้าน เธอที่เพรียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง ทั้งฐานะและชาติกำเนิดของวงศ์ ตระกูล ถึงแม้มารดาจะเป็นเพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

เพลงอวยพรวันเกิดจากภาส[1] เบญญา และลูกสาวอีกสองคนกลายเป็นเครื่องเสียงตกร่องในทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ภาพชายหนุ่มหญิงสาวนอนร่วมเตียงกัน “เด็ก ๆ กับพ่อออกไปก่อน เดี๋ยวขอแม่คุยกับภูมิกับลูกพีชก่อน” เบญญาผู้เป็นแม่และอาบน้ำร้อนมาก่อนมองภาพตรงหน้า ต่อให้ทั้งส องคนจะบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอก็คงเชื่อยาก

หลังจากนั่งรอมาราวเกือบสามสิบนาทีได้ลูกจันทร์ก็ลงมาจากชั้นบนของตัวบ้านพร้อมกับลูกสาวตัวน้อย เรือนร่างสวยอยู่ในชุดราตรีเปิดไหล่สีชมพูหวาน ใบหน้าสวยแต้มด้วยเครื่องสำอางโทนสีเดียวกัน รอยยิ้มกว้างแฝงไปด้วยความมีเสน่ห์ส่งให้กับชายหนุ่มทั้งสองคนที่กำลังยืนรออยู่ชั้นล่างแต่ ต่างอารมณ์กัน ดวงตากลมสวยเลื่อนมองยังใบหน้าคมคายของนักรบแทนที่จะเป็นสามีพ่อของลูกสาววัยเจ็ดขวบทำนักรบต้องเบือนหน้าหนีด้วยความไม่ชอบอึดอัดใจกับอาการของหญิงสาว เอ่ยขอตัวออกไปรอด้านนอกให้เวลาครอบครัว

ผิวขาวจัดสะท้อนแสงแดด ผมสีเทาถูกเซตทรงเปิดหน้าผากอย่างเท่ “แม่จ๋า!” เสียงใสแจ๋วตะโกนเรียกพร้อมกับร่างป้อม ๆ ที่กระโจนเข้าสู่อ้อมกอดของน้ำอุ่นที่ย่อตัวลงรอรับ หญิงสาวหัวเราะร่า กอดรัดฟัดเหวี่ยงลูกชายด้วยความรักใคร่ หอมแก้มซ้ายขวาจนเด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก

ซูเหมยถามลูกสาวในขณะที่เธอก็มัดผมทรงซาลาเปาคู่ให้กับเจ้าตัวน้อยไปด้วย “นิดหน่อยค่ะแม่แต่แม่วางใจได้หนูเอาอยู่” ซินซินก็ตอบแม่ออกมาอย่างทะเล้น

เขาอุ้มลูกสาวผ่านสาวๆ ไปยังร้านกาแฟที่พวกหล่อนจากมา แก๊งสามสาวเหลียวหลังมองตาม คลับคล้ายคลับคลาว่าจะหน้ามืดกับตำแหน่งที่ท่านประธานวางลูกสาวลง “แม่ขา! แม่ แม่แม่...” ยังไม่จบประโยคคาเฟ่อเมซอนสวัสดีค่ะ เด็กสองขวบครึ่งกรีดเสียงร้อง ยื่นวงแขนเล็กมาหาแม่ตั้งแต่หน้าประต ู