แวมไพร์ Novels & Stories

ฆาตกรสอนสวาท ปฐมบท สี่มังกร “อืม...อ่า....” ริมฝีปากสีชมพูสวยของเธอกำลังโดนหัวลำร้อนแดงเถือกบดบี้อย่างหนัก ลำร้อนอ้วนยาวขนาดเจ็ดนิ้วสักลายมังกรรอบลำดูอหังกาห์ เอ็นเขียวผุดโปนเป็นเส้นแทรกซ้อนอยู่ตามผิวเนื้อสีน้ำผึ้งไหม้ เปลือกห่อหุ้มท่อนเหล็กดุดันอันผยองของชายหนุ่ม วัยสามสิบห้าสัญชาติจีนแผ่นดินใหญ่ เจ้าของเรือนกายกำยำล่ำสันที่สักลายมังกรเต็มแผ่นหลังและแผงอกกว้างบึกบึน

ทันทีที่เจวี๋ยเทียนพูดจบ เขาก็ยกมือขวาขึ้น ไอมารจากเวทอาคมปีศาจที่น่าสะพรึงกลัวก็พุ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะก่อตัวเป็นเงาดำขนาดใหญ่ที่ดูน่ากลัวขึ้นมา เงาจากฝ่ามืออันน่าทึ่งบดบังแสงสว่างโดยรอบ ทำให้พื้นที่โดยรอบที่อยู่ใต้ฝ่ามือตกอยู่ในความมืดมิด ภายใต้แรงกดด ันมหาศาล ผู้คนต่างรู้สึกสั่นสะท้านไปตาม ๆ กัน เป็นพลังที่น่าสะพรึงกลัวมาก!

แฟรงค์หัวเราะร่า "มึงมันก็ไม่ต่างอะไรกับกูหรอก"พูดจบแดเนียลก็เดินออกไป ภายในห้องเก็บของอันสะอาดเอี่ยมไร้ไรฝุ่นเกาะสองร่างชายหญิงเปลือยแต่ท่อนล่างกำลังสอดประสานกันเป็นหนึ่งเดียวพร้อมกับส่งเสียงครางกระเส่าเสียวซ่านดังไปทั่วห้อง เสียงของเนื้อกระทบกันโดยผ่านคอนดอมสร้างความวาบ หวิวให้กับคนที่แอบมองอยู่ไม่น้อย และครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมเมื่อชายหนุ่มหันมาสบสายตาเข้ากับเธอและเป็นจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังปลดปล่อยทุกอย่างไปยังส่วนปลายคอนดอมพอดี

หญิงสาวทำสีหน้าตื่นตระหนก “เรียกมาร่วมด้วยกันดีไหม สนุกตื่นเต้นดี” “คนบ้า! คนโรคจิต ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้” ชมพูนุชดิ้นสุดแรงหวังให้เขาปล่อย “ถึงเตียงเมื่อไหร่คุณได้ลงแน่ที่รัก”

“ฉันไม่ได้ขโมย เธอก็รู้ว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างฉันไม่มีทางจะขโมยของนักเรียนแวมไพร์ได้หรอก” เป็นเรื่องจริง เพราะสัญชาตญาณของแวมไพร์เร็วกว่ามนุษย์มาก หากยอมให้ขโมยจริงก็คงสมยอมเป็นแน่ และเรื่องนั้นก็เป็นสิ่งที่โซเฟียยอมรับไม่ได้

ไวล์ลีพูดขึ้น "สะกดจิต?" "ใช่ จะมีแวมไพร์ตนหนึ่งชื่อว่าโครนอส เขาสามารถสะกดจิตแวมไพร์ที่มีเลือดผสมได้ยกเว้นเลือดแท้เขาไม่สามารถทำได้ต่างกับมนุษย์ที่โครนอสสะกดจิตได้ง่ายแต่ต้องแลกกับการให้กินยาเพื่อเขาจะได้ควบคุมตลอดไป"

แล้วแวมไพร์กินอะไรเป็นอาหารกันล่ะ? ออเดรย์ถามกับตนเอง พลันก็ต้องขนลุกชันไปทั้งร่างเมื่อจำตำนานที่เหล่าคนเฒ่าคนแก่เล่าขานขึ้นมาได้ แวมไพร์...ปีศาจรัตติกาลมักดื่มเลือดสดๆ เป็นอาหาร

ไวท์ดักทางก่อนที่อีกคนจะพูดเรื่องอื่นเสียก่อน “เจ้าเข้าใจผิดเรื่องเมื่อวาน ข้าเป็นแวมไพร์เลือดบริสุทธิ์ มีความจำเป็นต้องควบคุมอารมณ์ตนเองให้มากกว่าคนอื่น ยิ่งสืบสายเลือดเข้มข้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องทำแบบนั้น การเปลี่ยนแปลงอารมณ์ที่กะทันหันส่งผลต่อสภาพแวดล้อมค่อนข้างมาก ยกเว้น เพียงอย่างเดียวที่สามารถควบคุมให้เบาบางลงได้”

แวมไพร์ยังมีการแบ่งระดับความสามารถ อย่างนางซึ่งเคยเป็นมนุษย์ไม่ใช่สายเลือดบริสุทธิ์ พลังก็น้อยกว่าพวกเลือดบริสุทธิ์อยู่หนึ่งขั้น แต่นางนับว่าโชคดีไม่น้อยที่ถูกกัดจากสายเลือดบริสุทธิ์ นางจึงมีพละกำลังมหาศาล เคลื่อนที่ได้รวดเร็วและยังสะกดจิตผู้คนในช่วงเวลาสั้น ๆ ได้ คนที่นางกัดก็จะเป็นแวมไพร์อีกระดับหนึ่ง ซึ่งไม่มีอำนาจสะกดจิตเหมือนอย่างนางและยังมีกลุ่มที่ไม่ถูกกัดแต่อยากมีชีวิตเป็นอมตะมาขอดื่มเลือดแวมไพร์เพื่อเปลี่ยนเผ่าพันธุ์ กลุ่มนั้นจะเป็นแวมไพร์ชั้นต่ำที่สุดในหมู่แวมไพร์ด้วยกัน