แวมไพร์ Novels & Stories

พรางพิษ EP 1 แสนชัง ___________ กลุ่มควันสีเทาปนดำ พวยพุ่งออกจากปากปล่องเมรุภายในวัดดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงฯ สมัตถ์ โสภณวิชญ์ มองตามกลุ่มควันแล้วถอนหายใจพรืดใหญ่ ดวงตาแดงก่ำนั้นแทนคำบอกเล่าถึงความเศร้าที่อยู่ภายใน หกเดือนที่แล้วเขาเสียมารดาไปอย่างไม่มีวันหวนก

ติ้ง จากัวร์: มึงอยู่ไหนเนี่ย หายหัวไปไหน คนอื่นกำลังจะกลับแล้วไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนพิม พายัพนั่งอยู่ตรงนี้นานมากจนกระทั่งที่ได้รับข้อความจากจากัวร์ว่าให้เขาขึ้นไปอยู่เป็นเพื่อนกับพิมพิกาเนื่องจากทุกคนเดินทางกลับบ้านกันแล้ว

เจ้าร็อกกี้คือสุนัขแสนรักของเหนือเวหาเป็นพันธุ์บิชอง ฟริเซ่ที่ตอนนี้มีอายุสามขวบแล้ว “ป๋ากลับมาแล้ว จะนอนก่อนก็ได้แต่ป๋าขอไปอาบน้ำก่อน” เหนือเวหาวางลูกชายลงบนเตียงตามเดิมก่อนจะตรงเข้ามาอาบน้ำและกลับมานอนกับลูกชายบนเตียงอีกครั้ง

กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เลือดสีข้นไหลทะลักมาตามข้อมือ เมื่อต้อมจิตจงใจใช้ใบมีดเหล็มคมกรีดลงที่ข้อมือตัวเอง “คุณน้อม! เกิดอะไรขึ้นคะ เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้!” ป้าพร้อมเคาะประตูพร้อมกับส่งเสียงเรียก เป็นห่วงคนในห้องมากที่สุด นางรู้ว่าน้อมจิตเสียใจมากที่ถูกหักหลัง โรคที่น้อมจิตเป็นอยู ่อาจจะทำให้เธอทำร้ายตัวเองก็ได้

หมอกควันไฟเบื้องบนแตกกระจาย แสงจันทร์ฉายส่องลงมา เงาร่างหนึ่ง ร่วงหล่นลงจากฟากฟ้าอย่างสง่างาม ไป๋เยว่หลิง ปรากฏกายกลางสมรภูมิในชุดขาวสะบัดปลิวราวเทพเซียนผู้พเนจรมาจากแดนสวรรค์ ในมือเขามีเพียงตะเกียบคู่ไม้ไผ่ที่กำไว้แน่น เมื่อฝีเท้าแตะพื้นหินเย็น เพียงพลิกข้อมือวูบ เดียว เส้นแสงจันทร์สะท้อนกับปลายตะเกียบ แล่นวาบดุจประกายกระบี่

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจอรัลด์ก็ไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไร มันก็เพราะเขาไม่เคยพบกับแวมไพร์กระหายเลือดกับตาตัวเองมาก่อน จากนั้นเขาก็หันไปมองผู้เฒ่าฟลินท์ก่อนที่จะพูดว่า “ว่าแต่คุณรู้ไหมว่าหน้าตาพวกมันเป็นยังไง ผู้เฒ่าฟลินท์?” “แวมไพร์กระหายเลือดพวกนั้นมีเล็บที่แหลมคมเป็นพิเศษซ ึ่งสามารถฉีกผิวหนังมนุษย์ได้ง่าย ไม่ต่างจากกรงเล็บของสัตว์นักล่า พวกเขายังจำเป็นต้องดื่มเลือดและชอบดื่มเลือดมากจนหมกมุ่นแต่เรื่องเลือดด้วย!” ผู้เฒ่าฟลินท์อธิบาย

บุชเชอร์กอดอกแล้วเบือนหน้าหนี เดอะเอ็กซ์เทอร์มิเนเตอร์ทอดมองตัวทดลองด้วยสายตาว่างเปล่า “ทุกคืนจันทร์เพ็ญ หากอ่างยังไม่ถูกเติมเต็มด้วยสีกุหลาบ หากแก้วไวน์ในมือยังไม่หลั่งรินด้วยกลิ่นคาวสนิม หญิงสาวทุกคนในเมืองแวร์ซายก็ต้องซ่อนตัวในบ้าน ตอกตะปูปิดตายหน้าต่างและปร ะตูด้วยความพรั่นพรึง ดื่มและอาบเลือดหญิงสาวพรหมจรรย์ทุกคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยเชื่อว่าจะทำให้เป็นอมตะล้อเลียนตำนานงมงายของลัทธิแวมไพร์ พลังแห่งความตายจึงกลายเป็นเลือดที่หลั่งรินได้ไม่สิ้นสุดจนใช้กี่อ่างก็รองรับไม่เพียงพอ ดาเมียง ลูติน ฉายาบลัดดี แมร์รี”

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ไม่รู้จะเรียก​ว่าหนีเสือปะจระเข้ หรือหนีจระเข้​ปะเสือ สีหน้า​ของเด็กสาวแสดง​ออกมา​อย่างพะอืดพะอม​เพราะกระอักกระอ่วน​กับกลิ่นคาวเลือด​ที่ลอยคละคลุ้ง​จนแทบกลั้นอาเจียน​ของตัวเองไม่ไหว

ไอ้ชดเฒ่าตัณหากลับครางเครือด้วยความกระหาย มันจับเรียวขาคู่สวยที่ไร้เรี่ยวแรงของพิมพ์นารินตั้งชันขึ้นพร้อมกับแยกออกกว้าง เตรียมจะรุกล้ำเข้าหาความสาวที่แสนหอมหวาน “ได้โปรดเถอะค่ะลุง... อย่าทำอะไรหนูเลย สงสารลูกหนูเถอะ” หญิงสาวอ้อนวอนเสียงสั่นพร่า เมื่อเห็นมันงัดเอาตัวตนเขื่องสีด ำคล้ำที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนออกมาอย่างน่าขยะแขยง “ลูกมึงกินนมอิ่มแล้วจะอุ้มอยู่ทำไม! เอาไปนอนซะ!” มันคำรามสั่ง

“เรื่องของเลือดกู ไม่ต้องเสือก แต่กูคิดว่ากูสวยแน่ๆ” “ถ้าอย่างนั้นมึงได้สวยสมใจแน่” ไม่ใช่เสียงของผม แต่เป็นเสียงของผีพรายอีกตนที่ปรากฏตัวขึ้นเหนือพื้นน้ำ ปรากฏกายอยู่ข้างๆป้าแก้ว แววตาที่มองป้าแก้วดูเกลียดชัง มือของเขาคว้ากลุ่มผมของอีป้าแก้วไว้ทันที