แวมไพร์ Novels & Stories

ธีทำ่ท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งก่อนจะตอบเธอกลับไป "ยังไงดีล่ะ ถ้าให้เทียบกับนิยายผมก็คงเป็น..แวมไพร์ล่ะมั้ง?" คำพูดอันเรียบง่ายออกมาจากปากของชายผู้เปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ลิลิธที่กำลังมองหน้าจอมือถือที่กำลังอัดวีดีโอของชายไร้ร่างสลับกับเจ้าค้างคาวตัวน้อยที่เกาะอยู่ข้าง ๆ ก็ข นลุกซู่ขึ้นมาทันที

เขาย้ำคำเดิม สาดน้ำมันใส่กองเพลิงแห่งโทสะจนลุกโพลง เอริกรู้สึกสนุกกับการแหย่คนเจ้าอารมณ์ ใบหน้าอ่อนใสของเธอเป็นสีแดงเข้มขึ้น ดวงตากลมโตวาววับเอาเรื่อง ทั้งๆ ที่ตัวยังสั่นเพราะหวาดกลัวเขาอยู่เลย คนอะไรแหย่นิดแหย่หน่อยก็ขึ้นเสียแล้ว ในยามนี้ไม่มีอะไรจะสนุกเ ท่าแหย่แล้วอีกฝ่ายเต้นตามแบบนี้ มันทำวิญญาณเด็กเกเรในร่างถูกปลุกขึ้นมา อยากแกล้งอยากแหย่ให้หญิงสาวโมโหเล่น ยิ่งเห็นเธอกระฟัดกระเฟียดเท่าไหร่ เขายิ่งมีความสุขมากขึ้นเท่านั้น

ข้อควรรู้เกี่ยวกับจักรวาลแวมไพร์ By ไรท์มิน (กรุณาอ่านเพื่อความเข้าใจตรงกันนะค้าบคุณรี้ดที่รัก) 1. แวมไพร์สายเลือดบริสุทธิ์ จะโตเต็มวัยที่อายุยี่สิบปี ใบหน้าจะคงความอ่อนเยาว์หยุดเอาไว้ที่อายุเท่านั้น

พลอยพิชญาเหมือนถูกกระชากออกจากภวังค์คิดเมื่อ เขา แนะนำตัวด้วยภาษาไทยอันชัดถ้อย เธอหายใจติดขัด เขา ไม่ใช่ มาเรียส คริสเตียนเซน คนที่เธอเคยรู้จัก ทว่าหน้าตายิ่งกว่าถอดออกมาจากพิมพ์เดียวกัน “สะ สวัสดีค่ะ...เอ้อ...ขอโทษทีค่ะ ฉันนึกว่าคุณคือ...” “มาเรียส...น้องชายฝาแฝดของผ มอย่างนั้นหรือครับ?” เบนแทรกขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินประกายเข้มมีบางอย่างฉายวาบขึ้นมาทว่าใบหน้าหล่อเหลายังคงเป็นปกติ

เสียงแหบเครือกล่าวบอก ดวงตาลุกโชนไปด้วยเปลวไฟพิศวาส “ก็ต้องลองดูค่ะ ว่าหมาป่าจะน่ากลัวขนาดไหน” เสียงพริ้วไหวของแก้วกุดั่นทำให้ชายหนุ่มคำรามก้อง ร่างอวบอุ่นถูกวางทอดยาวบนเตียงกว้าง ทรงภพกางสองแขนคร่อมไว้ และซุกหน้าเกลือกกลิ้งกับเต้าทรวงขนาดใหญ่ที่หมายตา ริมฝีปาก หนากัดสาบเสื้อชุดเดรส ก่อนจะกระชากสุดแรง จนผ้าพลิ้วๆ ขาดแหล่งเปิดเผยซับในสีหวาน

มะนาวทำทรงถามแบบสนใจไปอย่างนั้น เธออยากรู้ลักษณะท่าทางว่าจะตรงกันกับแวมไพร์คนหื่นกามที่เธอรู้จักหรือเปล่า " เกิดสนใจพี่ชายฉันขึ้นมาแล้วดิ พี่แวมไพร์น่ะหล่อสูงขาวเป็นลูกครึ่งแต่หน้าฝรั่งจ๋าเลย " " ทรงผมล่ะ "

และในตอนที่ฉันกำลังจมอยู่กับความสับสน ทารกคนนั้นก็แผดเสียงร้องโหยหวนจนแสบแก้วหู เสียงนั้นฉีกกระชากโสตประสาทและทำให้เลือดในกายของฉันเดือดพล่าน ยิ่งไปกว่านั้น แวมไพร์ทุกตนในสถานศักดิ์สิทธิ์ต่างทรุดตัวลงพร้อมกัน

มณีแกล้งอุทาน หันไปสบตากับเปรม ทุกอย่างเป็นไปตามแผน “สารเลว!” พดรู้ตัวเองว่าโกรธขนาดไหน เสียงของเขาดังขึ้น สร้างความตกใจให้บ่าวไพร่ในเรือนที่วิ่งมาดูเหตุการณ์ ต่างก็อุทานไปตามๆ กัน

เสียงประหลาดที่จ้าวเหมยฮวาได้ยินเมื่อครู่ดังขึ้นอีกรอบ เมื่อผู้มาใหม่ดีดใบไม้ข้างตัวออกไปตามร่างที่ทะยานหนีด้วยปราณ ใบไม้สีเขียวคล้ายกับมีชีวิต พุ่งตรงเข้าสู่แผ่นหลังเป้าหมาย ก่อนจะทะลุร่างนั้นออกไป มือสังหารก้มมองหน้าอกด้านซ้ายของตนเอง สายตามีแววไม่อยากจะเชื่อฉายอยู่ ลิ่ มเลือดสีแดงไหลหลากดุจน้ำที่ทะลักจากถ้วยที่แตก ชโลมร่างนั้นจนเปียกชุ่ม ก่อนจะล้มคว่ำหน้าลงบนพื้นเสียงดัง ขาดใจตายในทันที จ้าวเหมยฮวามองภาพตรงหน้าตาไม่กะพริบ อึ้งจนแทบลืมหายใจกับความสามารถของอีกฝ่าย ที่แม้บิดามารดาของนางก็อาจเทียบได้เพียงครึ่งเท่านั้น

เธอตะคอกเสียงดัง กึด กึด สวบ! "กรี๊ดดดดดด"ท่อนลำเข้ามาได้แค่หัว มิเกลก็กรีดร้องลั่นห้องทันที เยื่อบางๆ ที่เรียกว่าพรหมจรรย์นั้นถูกฉีกขาดลงพร้อมกับของเหลวสีแดงค่อยๆ ไหลอาบลงไปตามโคนขาขาวๆ จากนั้นก็หยดเปื้อนลงบนที่นอนสีขาวสะอาดจนเป็นดวงๆ ร่างสูงมองจุดเชื่อมที่แส